ΤΟ ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ

Σκόρπιες σκέψεις

2012-01-22T14:04:00.000-08:00

Το βιντεάκι που βλέπετε παραπάνω είναι το trailer της ταινίας που μόλις είδα και όπως καταλαβαίνετε σας προτείνω να δείτε και εσείς. Λέγεται "once", είναι γυρισμένη στην Ιρλανδία, και είναι μια πολύ απλή, ανθρώπινη ιστορία για δύο ανθρώπους που παρά την δύσκολη καθημερινότητα τους, δημιουργούν και παίζουν μουσική και την μοιράζονται μαζί μας. Αν σας αρέσει η καλοφτιαγμένη μπαλαντομελαγχολική μουσική σίγουρα θα σας αρέσει και η ταινία και το soundtrack της, που ήδη ακούω αυτή τη στιγμή.
Το ότι ο κόσμος καίγεται παντού γύρω μου και εγώ στις τελευταίες μου αναρτήσεις, αλλά και συζητήσεις, το μόνο που δείχνω να με ενδιαφέρει είναι η μουσική, οι ταινίες και οι άλλες μορφές τέχνης που μετατρέπουν την νοσηρή πραγματικότητα, από ανεκτή ως όμορφη, μου θυμίζει την μπάντα του Τιτανικού που συνέχιζε να παίζει την μουσική της αγνοώντας το καράβι που βυθίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή. Έχω τις απόψεις μου, αλλά όλες μου οι αισθήσεις λένε ότι δεν έχει κανένα νόημα να τις μοιραστώ. Και επειδή δεν θα αλλάξει κάτι, και επειδή αυτό που θέλω να πω κάποιοι άλλοι το λένε καλύτερα από εμένα. Άρα συνεχίζω να παίρνω κουράγια από μικρές στιγμές χαράς, όπως η καλή παρέα με φίλους, ένα αυθόρμητο γέλιο, μια καλή ταινία, μια όμορφη μουσική, για να συνεχίσω να ξυπνάω καθημερινά το πρωί και να αντιμετωπίζω αυτό που κάθε μέρα παρουσιάζεται σαν μεγαλύτερη ματαιότητα, την μετάδοση άχρηστων και χρήσιμων γνώσεων και πληροφοριών σε αφηνιασμένους εφήβους.
Δεν θα γκρινιάξω για το μεγαλείο του ΟΣΕ και το πόσο καλά περνάμε όλοι εμείς που πρέπει να τον χρησιμοποιούμε καθημερινά για να πάμε στη δουλειά μας, τώρα που κόπηκε "μέχρι νεωτέρας" (δηλαδή μέχρι του άγιου πούτσου ανήμερα), όλη η γραμμή από τον Πειραιά μέχρι τα Λιόσια προσθέτοντας στο χαλαρό άλλα δυο μισαωράκια στην καθημερινή μου μετακίνηση. Ήξερα ό,τι αυτά παίζουν όταν ζήτησα να γυρίσω πίσω στη πόλη. Το θέμα μου είναι ότι αν δεν υπήρχε οικονομικό πρόβλημα θα πήγαινα καθημερινά στη δουλειά μου με αυτοκίνητο σε πολύ λιγότερη ώρα, με πολύ λιγότερη ταλαιπωρία, και ρυπαίνοντας φυσικά πολύ περισσότερο. Και παρόλο που λέω πως σκέφτομαι το περιβάλλον δεν θα σκεφτόμουν καν να μη το πάρω το αυτοκίνητο, λόγω της ευκολίας του. Είναι τόσο παράλογο να ζητώ το να δουλεύει σωστά ένα μέσο που ρυπαίνει λιγότερο και δυνητικά θα μπορούσε να εξυπηρετήσει, και όχι απλά να ταλαιπωρήσει, χιλιάδες πολίτες καθημερινά;
Δεν σας λέω ότι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα παίξει το επόμενο Π/Σ/Κ στην Αθήνα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο με εισιτήριο μόλις 10ευρώ γιατί θα μαζευτείτε πολλοί θα σπρώχνεστε και αν με σκουντήξετε και μου πέσει το ποτό μου θα νευριάσω.
Αν θέλετε όμως, να πάτε στο παζάρι βιβλίου στη Κλαυθμώνος γιατί μέσα στις άπειρες σαβούρες που έχει, θα βρείτε και καλά και φτηνά βιβλία. Αυτό σας το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί ήδη πήγα άρα δεν υπάρχει πιθανότητα να με σκουντήξετε.
Αυτά τα λίγα για σήμερα, έχω και βάρβαρο ξύπνημα αύριο. Καλό κουράγιο και καλή τύχη σε όλους.

Βόμβες, μουσικές και επικές ανατροπές.

2012-01-10T14:22:00.000-08:00

Ευτυχώς δεν βιώσαμε τέτοιες στιγμές, σαν αυτές της φωτογραφίας, σήμερα στο σχολείο μου (και το ότι έχω τέτοια ιστορία από το στρατό είναι "μυστικό" και δεν πρέπει να το λέμε...). Αν και ίσως θα ήταν προτιμότερο το πανικόβλητο τρέξιμο από το ανούσιο ξεροστάλιασμα που φάγαμε μέσα στο κρύο απλά επειδή ήθελαν κάποιοι να χάσουν ένα διαγώνισμα...
Πρώτη ανάρτηση για το 2012 και δεν θα αναλωθώ στα κλασικά ευχολόγια που δεν έχουν κανένα νόημα. Απλά ελπίζω να καταφέρουμε να περάσουμε όσο πιο ανέμελα γίνεται αυτή τη χρονιά που σίγουρα θα είναι ζόρικη. Το ζητούμενο είναι να καταφέρουμε να περάσουμε όλες τις δυσκολίες με αξιοπρέπεια και χωρίς μιζέρια. Εξάλλου τα καλύτερα πράγματα στη ζωή δεν κοστίζουν χρήματα. Και για να μη το παρακάνω με τις κοινοτοπίες και τις κλισεδούρες αλλάζω άμεσα θέμα.
Είναι μεγάλο κόλλημα και μεγάλο εργαλείο για τον κάθε μουσικόφιλο το ιντερνέτι γενικότερα και το γιουτιούμπι ειδικότερα. Διάβασα τις προάλλες μια αναφορά σε ένα κομμάτι σε ένα βιβλίο ("Για μια χούφτα βινύλια" - Χίλντα Παπαδημητρίου- Εκδόσεις Μεταίχμιο), που παρεμπιπτόντως είναι αρκετά καλό αστυνομικό μυθιστόρημα και αν έχετε περάσει αρκετές ώρες της ζωής σας σε δισκάδικα θα δείτε αρκετές οικείες σκηνές, και αμέσως έκλεισα το βιβλίο, το βρήκα και το άκουσα στο γιουτιούμπι, κατάλαβα γιατί ο ήρωας του βιβλίου το εκθείαζε, και μέσα στην επόμενη ώρα είχα βρέθηκα να συνεχίζω το διάβασμα ακούγοντας σερί τρεις φρεσκοκατεβασμένους δίσκους του συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Το κομμάτι ήταν το "at the dark end of the street" του James Carr, ενός εξαιρετικού soul τραγουδιστή που αν και συνειδητοποίησα πως είχα ξανακούσει αρκετά από τα κομμάτια του, ποτέ δεν είχα συγκρατήσει το όνομα του. Σας προτείνω να ακούσετε τον δίσκο "A man needs a woman" του 1968, ή κάποια συλλογή του με τα singles που είχε κυκλοφορήσει στην εταιρεία goldwax.

Και όσοι είστε φαν των μπλουζ και της σόουλ των παλαιοτέρων δεκαετιών, σίγουρα θα περάσετε υπέροχα βλέποντας την ταινία "cadillac records" που περιγράφει την ιστορία της δισκογραφικής εταιρείας "chess records" και των τεράστιων καλλιτεχνών που πέρασαν από αυτή. Και όταν τη δείτε σίγουρα θα βρεθείτε είτε να ψάχνετε βιντεάκια από τα κομμάτια που παίζονται εκεί, είτε να κατεβάζετε τον ένα δίσκο, που κυκλοφορούσε με την ετικέτα της chess, μετά τον άλλον (προτείνω τη τετραπλή συλλογή "complete introduction to chess" )

Και μια και μιλήσαμε για δισκογραφικές ας αποδώσουμε τα εύσημα και σε μια μικρή ανεξάρτητη ελληνική εταιρεία που έχει κάνει σημαντικότατα βήματα προόδου τα τελευταία χρόνια κυκλοφορώντας δουλειές και από παλιούς καταξιωμένους καλλιτέχνες (π.χ. Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Φοίβος Δεληβοριάς κ.α.) ενώ δίνει παράλληλα την ευκαιρία και σε νέους αξιολογότατους καλλιτέχνες να δείξουν τη δουλειά τους. Αν ρίξετε μια ματιά στην ιστοσελίδα τους http://www.inner-ear.gr θα δείτε ότι έχουν "μαζέψει" ένα σημαντικό μέρος της σύγχρονης ελληνικής σκηνής. Και για να γιορτάσουν τα 5 χρόνια παρουσίας τους διοργανώνουν δωρεάν συναυλίες από πολλούς καλλιτέχνες τους (Illegal Operetion, Θάνος Ανεστόπουλος, Marietta Fafouti, Tango With Lions, Nalyssa Green, Φοίβος Δεληβοριάς, The Boy, His Majesty King Of Spain, και Baby Guru) στο διάστημα 9 μέχρι 22 Ιανουαρίου στο SIX D.O.G.S στην Αθήνα. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε σε αυτόν τον σύνδεσμο http://www.mixtape.gr/5-chronia-inner-ear/
Εννοείται πως δεν θα μπορούσα να γράψω το οτιδήποτε σε αυτό το βλογ χωρίς να αναφερθώ σε αυτό που έζησα στο παγωμένο γήπεδο της Ριζούπολης την προηγούμενη Κυριακή. Κάποιοι θα με καταλάβουν απόλυτα και κάποιοι καθόλου όταν θα πω ότι τέτοιες στιγμές, τέτοια εναλλαγή συναισθημάτων μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει... Οι ποδοσφαιρόφιλοι θα έχετε ακούσει ήδη για την επική ανατροπή της Πρόο από 2-1 σε 2-3 στα 4 τελευταία λεπτά του αγώνα και είτε φανερά είτε κατά βάθος θα θέλατε πολύ να παρακολουθήσετε ένα τέτοιο ματς από κοντά.Οι άλλοι απλά αγνοήστε το συγκεκριμένο κομμάτι ή απλά προσπαθήστε να μας καταλάβετε...
Καλό δυοχιλιαδεςδωδεκατοτέτοιο σε όλους...

Μπεστ Μιούζικ Οφ Δε Λαστ Γήαρ

2011-12-28T15:58:00.000-08:00

Ελάχιστες μέρες μείνανε μέχρι να φύγει και αυτός ο χρόνος. Όλοι έχουμε να σκεφτούμε και καλές και κακές στιγμές που μας συνέβησαν κατά τη διάρκεια του. Δεν έχει νόημα να φιλοσοφήσω αυτή τη στιγμή για το τι περάσαμε το 2011 και το τι περιμένουμε το 2012. Δεν είναι και ο σκοπός αυτής της ανάρτησης εξάλλου. Σήμερα θα μιλήσουμε μόνο για μουσική, και όχι μόνο θα μιλήσουμε αλλά θα δούμε και θα ακούσουμε. Από μουσικής άποψης, το 2011 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για μένα. Κατά τη διάρκεια του, και ειδικά τους έξι τελευταίους μήνες του, άκουσα πολύ μουσική, ανακάλυψα νέες μπάντες, παρακολούθησα αρκετές συναυλίες, έκανα τον dj σε τρία πάρτι κατά τις τελευταίες μέρες της νησιώτικης ζωής μου (φρέσκια κανάτααααααα), έκανα τον ραδιοφωνατζή για μερικές εβδομάδες και, όπως μου αρέσει να κάνω, προσπάθησα να μυήσω σε νέα μουσικά ακούσματα όσους βρίσκονται γύρω μου (ασχέτως αν το θέλουν) και έχουν την τύχη ή την ατυχία να θεωρώ πως έχουν καλό μουσικό γούστο. Τις τελευταίες μέρες μου καρφώθηκε η ιδέα ότι πρέπει να μαζέψω όλα αυτά τα νέα πράγματα που άκουσα το 2011 και κάπως να τα μοιραστώ. Δεν ήθελα απλά να κάνω μια λίστα, γιατί αυτές είτε αγνοούνται είτε είναι κουραστικές στο να μετατραπούν από οπτικό σε ακουστικό ερέθισμα. Η επόμενη ιδέα μου ήταν να ηχογραφήσω μια ραδιοφωνική εκπομπή (που δεν θα έβγαινε "στον αέρα") και να την ανεβάσω κάπου, αλλά για πολλούς λόγους και αυτή η σκέψη απορρίφθηκε. Έτσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τον τρόπο που όλο και περισσότεροι ακούνε μουσική στις μέρες μας, τα βιντεάκια του youtube. Στον σύνδεσμο που θα βρείτε παρακάτω, έχω φτιάξει μια λίστα με 30 κομμάτια. Από αυτά τα 29 κυκλοφόρησαν μέσα στο 2011 και το ένα (αυτό των Rodrigo y Gabriela) αν και δεν γράφτηκε φέτος, το έβαλα τιμής ένεκεν στην μπάντα που "ανακάλυψα" αυτή την χρονιά και πέρασα άπειρες ώρες ακούγοντας την. Η σειρά των κομματιών είναι τυχαία. Σίγουρα κάποια μου αρέσουν πολύ περισσότερο από κάποια άλλα, αλλά επειδή δεν ανήκουν όλα στο ίδιο είδος και επειδή το καθένα από αυτά για κάποιο λόγο κέρδισε τη θέση του στη λίστα αυτή δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία να τα ξεχωρίσω. Επίσης οι λόγοι που το καθένα από αυτά τα κομμάτια μπήκαν στη λίστα είναι τελείως διαφορετικοί. Κάποια από αυτά απλά είναι μεμονωμένα κομμάτια που απλά μου άρεσαν χωρίς όμως να με κάνουν να θέλω να ψάξω περισσότερες λεπτομέρειες για τον δίσκο που προέρχονται, κάποια είναι καλά σε αντίθεση με τον δίσκο που βρίσκονται που είναι μέτριος, κάποια είναι μέρη εξαιρετικών δίσκων και αδικούνται όταν ακούγονται μόνα τους και όχι παρέα με τα υπόλοιπα της παρέας τους. Τώρα το κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια της λίστας μου σε ποια κατηγορία ανήκει είτε πρέπει να το ανακαλύψετε μόνοι σας, είτε να με ρωτήσετε αν σας ενδιαφέρει να ακούσετε το τι έχω να πω.

Τα κομμάτια μπορείτε να τα ακούσετε πατώντας εδώ

Καλή ακρόαση.

Υ.Γ. Τα τραγούδια της λίστας έγιναν 31 (πως είχα καταφέρει να ξεχάσω τους mogwai;) και μια και η σειρά των κομματιών είναι τυχαία, θα την αλλάζω που και που για να μην αδικώ αυτά που βρίσκονται προς το τέλος της.

Εναλλακτική πραγματικότητα, σχολική καθημερινότητα και explosions in the sky

2011-12-13T14:57:00.000-08:00

Τι τίτλος ανάρτησης είναι αυτός οεο; Λέτε να το χάνω σιγά σιγά; Θα δείξει...

Το κομμάτι της εναλλακτικής πραγματικότητας οφείλεται σε δύο ταινίες που είδα πρόσφατα (μία προχθές και μία σήμερα) και θέλω να σχολιάσω. Το κομμάτι της σχολικής καθημερινότητας βασίζεται στο ότι σήμερα κάποια πιτσιρίκια κατάφεραν να με φέρουν τόσο εκτός εαυτού που αφενός έγινα γραφικός και τους έδωσα υλικό για σχολιασμό, αφετέρου με ώθησαν στο να χωθώ στην εναλλακτική πραγματικότητα σήμερα για να διώξω και αυτή αλλά και κάθε άλλη άσχημη σκέψη από το μυαλό μου. Και οι explosions in the sky είναι απλά μία μπαντάρα που τους ακούω αυτή τη στιγμή και έχουν δώσει κομμάτια τους και στις 2 ταινίες που θα σας αναφέρω.

Οι περισσότερες αθλητικές ταινίες έχουν ακριβώς το ίδιο σενάριο. Ένας προπονητής προσπαθεί να φτιάξει μια ομάδα αποτυχημένων, μέσα σε αυτούς θα υπάρχει κάποιο "αστέρι" με θέματα συμπεριφοράς, ο προπονητής θα τσακωθεί με το αστέρι αλλά η ομάδα αρχικά θα επιβιώσει (για να περάσει και το μήνυμα της ομαδικότητας...), και στον τελευταίο αγώνα το αστέρι θα γυρίσει μετανιωμένο ώστε να κερδίσει η ομάδα στο τελευταίο δέκατο του τελευταίου δεπτερολέπτου τον σημαντικό αγώνα για να πέσουν οι συγκινητικοί τίτλοι τέλους και να τελειώσει το παραμύθι.

Όσοι ασχολούμαστε, έστω και ως παρατηρητές, με τον αθλητισμό, ξέρουμε ότι αυτό δεν συμβαίνει. Όσοι είμαστε συγχρόνως και σινεφίλ, θέλουμε να βλέπουμε κάποιες αθλητικές ιστορίες που μπορεί να έχουν φτιαχτεί με τρόπο ώστε να μας συγκινήσουν, αλλά όχι με τέτοιο που να προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Και πολλές φορές, τέτοιες ιστορίες βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.

Όπως το moneyball που είδα σε κινηματογράφο προχθές

Η συγκεκριμένη ταινία, περιγράφει την ιστορία ενός μάνατζερ μιας ομάδας μπέιζμπολ που επειδή δεν είχε τα χρήματα να ανταγωνιστεί τις πλουσιότερες ομάδες, προσπάθησε μέσω της τεχνολογίας να οργανώσει από την αρχή το πως στήνεται μία ομάδα. Ο Μπραντ Πιτ παίζει εξαιρετικά, η ιστορία είναι αληθινή και παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον (τουλάχιστο για τους φίλους του αθλητισμού γενικότερα), και κάποια στιγμή ακούγεται και ένα κομμάτι των explosions in the sky.

Φυσικά επειδή είμαι προβλέψιμος σε κάτι τέτοιες αντιδράσεις, επειδή μου άρεσε η ταινία, άρχισα να ακούω χτες στο σπίτι την δισκογραφία της μπάντας, όπου εκεί ανακάλυψα ότι έχουν γράψει το soundtrack για μια άλλη αθλητική ταινία του 2004, που βασίζεται πάλι σε αληθινά γεγονότα και λέγεται "Friday Night Lights"

Αυτή την είδα λίγη ώρα πριν, και όπως καταλαβαίνετε μου άρεσε πολύ και σας την προτείνω όχι μόνο για το εξαιρετικό soundtrack, αλλά και επειδή είναι μια πολύ καλοφτιαγμένη ταινία με αξιοπρεπέστατο σενάριο που περιγράφει όχι μόνο τα συναισθήματα του αγώνα, αλλά και το τι σημαίνει για μια επαρχιακή πόλη το παιχνίδι αυτό και το πως επηρεάζει τους κατοίκους της.

Και μια και ανέφερα τόσο τους explosions in the sky (ούτε διαφημιστής τους να ήμουν...) ας βάλω και ένα βιντεάκι με ένα κομμάτι από τον τελευταίο δίσκο τους.

Το κομμάτι λέγεται "human qualities" και ακούγοντας το γαληνεύω και σκέφτομαι τα χαρίσματα που εκτιμώ στους ανθρώπους και το πως νιώθω όμορφα όταν τα βρίσκω και έχω την χαρά να τα μοιραστώ μαζί τους. Και επειδή για τον καθένα μας αυτά είναι διαφορετικά, και αυτά που θέλω εγώ νομίζω πως είναι όλο και πιο δυσεύρετα ή τα ψάχνω έμμεσα μέσω της εναλλακτικής πραγματικότητας ή προσπαθώ να ξεχάσω την απαισιόδοξη και πολλές φορές κυνική λογική μου και απλά να συνεχίσω να κάνω υπομονή μέχρι να τα βρω. Το άσχημο είναι ότι τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που δεν τα θεωρώ ανθρώπινα και κάθε άλλο παρά με γαληνεύουν, αυξάνονται όλο και περισσότερο κάνοντας δυσκολότερο το οποιοδήποτε έργο μου. Είτε αυτό είναι επαγγελματικό, είτε παιδαγωγικό, είτε προσωπικό είτε κοινωνικό. Αλλά δεν έχει νόημα η γκρίνια. Πάντα έτσι ήταν η κατάσταση και πάντα έτσι θα είναι.

Καλό όμως είναι να μη ξεχνώ τον τίτλο του ιστολογίου μου και να τον τιμήσω, σχολιάζοντας μία από αυτές τις παράξενες ειδήσεις που τόσο μου αρέσει να ψαρεύω.

Διάβασα εδώ πως ένας μουσουλμάνος κληρικός στο Νέο Δελχί, απαγόρευσε στις γυναίκες ακόμα και να πλησιάζουν φρούτα και λαχανικά που μπορεί να θυμίσουν φαλλό (όπως οι μπανάνες και τα αγγούρια)! Πρότεινε πως αν θέλουν να ψωνίσουν τέτοια τρόφιμα (του σατανά...) να βάλουν κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο όχι μόνο να τους τα ψωνίζει, αλλά να τους τα κόβει και να τους τα σερβίρει όταν τα τρώνε. Κοίτα να δεις που άθελα του ο παπάς βγήκε και φεμινιστής. Στο στόμα θα αναγκάζονται να τις ταΐζουν τις γυναίκες οι άντρες τους τα κολοκυθάκια και τα καροτάκια για να μη τους καταραστεί ο παππάς και τους πάρει ο διάολος...

Αυτά για σήμερα και καλό μας ύπνο...

Σκόρπιες σκέψεις

2011-12-06T14:38:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό έχω αποκτήσει μια αλλεργία για οποιαδήποτε πολιτική ανάλυση. Μάλλον δεν είναι αλλεργία, είναι μηχανισμός άμυνας για την διατήρηση της ψυχικής μου υγείας. Υπάρχουν πράγματα που έχουν γίνει που με ενοχλούν αφάνταστα, αλλά προτιμώ να μη τα σκέφτομαι. Υπάρχουν άνθρωποι που αρθρώνουν πολιτικό λόγο που αρνούμαι να τους ακούσω γιατί αν το κάνω θα πρέπει να αντιδράσω άσχημα. Υπάρχουν άλλοι που αν και αναγνωρίζω τις καλές τους προθέσεις, αν συζητήσω σοβαρά μαζί τους θα οδηγηθώ είτε σε μια αναίτια διαφωνία, είτε θα αναγκαστούμε να απαντήσουμε στην ερώτηση "και τώρα τι γίνεται;" με την απάντηση "δεν έχω ιδέα". Και τέλος υπάρχουν και κάποιοι που ενώ συμφωνώ μαζί τους θεωρητικά στο "τι πρέπει να γίνει", όλες οι αισθήσεις μου, μου λένε πως αυτό θα γίνει μόνο όταν ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, ως δια μαγείας, θα εξαφανιστεί και θα αντικατασταθεί από ένα άλλο, που όμως δεν θα είχε επιτρέψει ώστε να είχαν συμβεί (έστω κατά ένα ποσοστό) αυτά που έχουν ήδη συμβεί. Και όταν από μακρυά βλέπω τους άλλους να συζητούν, επιβεβαιώνεται το στερεότυπο της φωτογραφίας που έχω ανεβάσει παραπάνω.
Ίσως τα παραπάνω τα έγραψα για να βρω μια δικαιολογία γιατί, για άλλη μια φορά και ίσως και σε αντίθεση με αυτά που έχω πει στο παρελθόν, ασχολούμαι απόλυτα με τον μικρόκοσμο μου και όχι με τον κόσμο γενικότερα. Με ενδιαφέρει το τι τεχνάσματα θα βρω για να μη μου σπάσουν τα νεύρα σε 1-2 ζόρικα τμήματα του σχολείου μου. Με ενδιαφέρει το πως θα καταφέρω να μάθω 1-2 πράγματα σε παιδιά που πραγματικά το θέλουν. Με ενδιαφέρει το πως θα καταφέρω να σπαταλήσω τον χρόνο μου έτσι όπως ακριβώς θέλω (για όσο ακόμα μπορώ). Με ενδιαφέρει το πως θα προλάβω το τρένο το πρωί, ενώ το ξύπνημα γίνεται κάθε μέρα και δυσκολότερο. Με ενδιαφέρει το αν θα συνεχίσω να ανακαλύπτω καλές μουσικές (στο τζάμπα μέσω ίντερνετ) και το αν θα συνεχίσω να πηγαίνω σε συναυλίες (για όσο μου το επιτρέπει ο μισθός μου). Με ενδιαφέρει το αν, αυτοί οι λίγοι για τους οποίους ενδιαφέρομαι πραγματικά, είναι καλά και μπορώ να τους βλέπω. Με ενδιαφέρει για το αν καταφέρω να αυξήσω αυτούς τους λίγους ανθρώπους κατά έναν. Με ενδιαφέρει για το αν θα κερδίσει η ομάδα μου την Κυριακή. Με ενδιαφέρει για το αν θα καταφέρω ποτέ να τελειώσω τις δυο ιστοριούλες που γράφω. Με ενδιαφέρουν τα μικρά πράγματα γιατί ίσως έχω την τύχη του να μπορώ να ασχολούμαι (ακόμα) με αυτά.
Μάλλον όταν αποφασίσω να φτιάξω νέο ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ σε pdf, θα πρέπει ή να κάνω αρκετές αλλαγές ή να προσπαθήσω να φτιάξω κάτι πολύ καλύτερο γιατί το τελευταίο τεύχος δεν το έχετε τιμήσει καθόλου.
Είναι τρελοί αυτοί οι Αμερικάνοι (της ΗΠΑ, όχι της ηπείρου). Διάβασα εδώ πως κάποιοι στο δίκτυο fox έκαναν σχόλια πως το muppet show προπαγανδίζει κατά του καπιταλισμού. Εγώ θυμάμαι δυο γέρους να γκρινιάζουν, κάτι γουρούνια στο διάστημα και έναν Σουηδό μάγειρα που έλεγε κάτι ακατάληπτα. Αν αυτό ήταν σενάριο Παπαρήγας πάω πάσο...
Σύμφωνα με το άρθρο που διάβασα εδώ, καλύτερο σεξ κάνουν οι άθεοι από τους θρησκόληπτους. Το άρθρο όμως είναι ελλιπές. Επειδή έχουμε ανεξιθρησκία (και ας τσαντίζει αυτό τα νέα καμάρια που έχουν αποκτήσει κυβερνητικές θέσεις), τι έχουμε να πούμε για αυτές τις θρησκείες που έχουν τελετές με όργια; Κακοπερνάνε εκεί οι πιστοί; Και επίσης τι έχουμε να πούμε γι' αυτούς τους άθεους που δεν βρίσκουν σύντροφο σε σχέση με όλους τους παντρεμένους που το παίζουν θρήσκοι αλλά ξενοπηδάνε; Για να μη το τραβήξω πολύ το θέμα και μιλήσω για παπάδες, παπαδοπαίδια και μοναστήρια και πέσει φωτιά να με κάψει...
Πείτε μου πόσοι από εσάς έχετε χρησιμοποιήσει site δημόσιας υπηρεσίας και έχετε εξυπηρετηθεί από αυτό. Και αν τύχει να το έχετε κάνει σκεφτείτε το πόσο πιο εύκολα έχετε χρησιμοποιήσει διάφορα site ξένων εταιρειών ή υπηρεσιών. Χρειάζεται να σας πω το πόσο έχουν στοιχίσει τα ελληνικά και πόσο τα άλλα; Αν είστε περίεργοι ρίξτε μια ματιά εδώ.
Μάλλον είναι ώρα να πάω για ύπνο γιατί ψήνομαι να σας πω "μαργαριτάρια" μαθητών και αυτό είναι αντιπαιδαγωγικό... Καλό τέτοιο σε όλους μας.

Εν Αθηναις βιος: Μουσικά Χαράτσια

2011-11-22T14:28:00.000-08:00

Εν Αθηναις βιος: Μουσικά Χαράτσια: Παρακάτω παραθέτω αυτούσιο το γράμμα που έστειλα σήμερα (22/11) στην Ελληνική Θεαμάτων που έχει το θράσος να ζητάει για τη συναυλία του P...

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ σε pdf

2011-11-16T14:35:00.001-08:00

Έτοιμο και το φρέσκο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Πατήσαμε τα 74 και ακόμα να πάρουμε σύνταξη.
Το κατεβάζετε από τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.mediafire.com/?7dzfi77pflri766
Καλό τέτοιο σε όλους

Ψυχραιμία παιδιά...

2011-10-30T15:54:00.000-07:00

Χάλια, χάλια, χάλια, σκατά, σκατά, σκατά, γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια, αμάν Παναγία μου, αμάν Παναγία μου, αμάν Παναγία μου, τι θα απογίνουμε, τι θα απογίνουμε, τι θα απογίνουμε, ντου, ντου, ντου, προδότες, προδότες, προδότες, ξύλο, ξύλο, ξύλο, λόγια, λόγια, λόγια, κατάθλιψη, κατάθλιψη, κατάθλιψη.

Τα γράφω όλα τρεις φορές γιατί όταν ανοίγω τα μάτια και τα αυτιά μου, σαν να τα ακούω και να τα βλέπω όλα τα παραπάνω (και πολλά άλλα ακόμα) κλωνοποιημένα. Παντού μία απουσία ψυχραιμίας οργάνωσης και λογικής.

"Να οργανωθούμε παιδιά, για να δούμε τι θα κάνουμε" είχα πει χρόνια πριν στην φοιτητοπαρέα μου όταν προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπο να μπούμε τσάμπα σε μια συναυλία.

"Αν μπορούσαμε να οργανωθούμε, θα κάναμε επανάσταση, δεν θα βλέπαμε απλά μια συναυλία" μου απάντησε ένας φίλος.

Είναι πράγματι άσχημη η κατάσταση που ζούμε, από πολλές απόψεις. Αλλά πως το διαχειριζόμαστε; Σκεφτόμαστε καθόλου το πως βρεθήκαμε ως εδώ και το τι πραγματικά μπορούμε να κάνουμε ή σαν κακομαθημένα παιδιά κρατάμε την αναπνοή μας μέχρι να γίνουμε μπλε περιμένοντας να λυθούν όλα τα προβλήματα μας και να επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση;

ΣΙΓΟΥΡΑ κάποιοι μας δούλεψαν, ΣΙΓΟΥΡΑ η κυβέρνηση κάνει τουλάχιστο χάλια τη δουλειά που έχει να κάνει, ΣΙΓΟΥΡΑ υπάρχει αδικία στο πως κάποιοι πληρώνουν πιο βαριά την κρίση από κάποιους άλλους, αλλά όλα αυτά έγιναν τώρα για πρώτη φορά; Αυτοί που είναι τώρα πάνω πρώτη φορά κυβερνούν; Όλα όσα γίνονταν γύρω μας τόσα χρόνια γιατί δεν μας ενοχλούσαν τόσο;

Κάναμε ο καθένας μας το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε πριν αρχίσουμε να πετάμε γιαούρτια; Δεν λέω να μην αντιδράσουμε. Δεν λέω χριστιανικές πίπες του στυλ "ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω". Αλλά ακόμα και αυτός που πετά το γιαούρτι στο βουλευτή σκέφτηκε ποτέ το πως αυτός βρέθηκε εκεί; Η μήπως τόσο καιρό που τον βόλευε (με τον α ή β τρόπο) δεν τον ενοχλούσαν και τόσο τα (πραγματικά προκλητικά) προνόμια του και τώρα τον οργίζουν;

Το έχω ξαναγράψει αυτό, αλλά νομίζω πως ταιριάζει στην περίπτωση. Πριν λίγους μήνες στη Νίσυρο, ένας δάσκαλος με είχε ρωτήσει "αν εσύ ήσουν πρωθυπουργός τι θα έκανες για να βγαίναμε από την κρίση;" και του είχα απαντήσει "δεν έχω ιδέα, εγώ χημικός είμαι και αυτό που θέλω είναι να κάνω καλά τη δουλειά μου". Υπάρχει ένας βομβαρδισμός από αναλύσεις, κόντρα αναλύσεις, γνώμες, αντιδικίες, θεωρίες, που αν θες να ενημερωθείς σφαιρικά για το τι γίνεται και το τι σκέφτεται ο κόσμος θα πάθεις ή κατάθλιψη ή παράκρουση. Όλοι αναλύουν, όλοι μιλάνε, όλοι τσακώνονται μη κάνοντας τίποτα άλλο. Δεν λέω να κοιτάμε μόνο τη δουλειά μας και να μην αντιδράμε σε τίποτα, αλλά να κοιτάμε ΠΡΩΤΑ το τι κάνουμε εμείς και μετά να χέσουμε τους άλλους.

"Εγώ έχω κλείσει την τηλεόραση και δεν ακούω καμιά είδηση και βρήκα την υγειά μου" μου είπε ένας φίλος. Πως να τον κατηγορήσω; Αφού δίκιο έχει. Και εγώ που προσπαθώ να ενημερώνομαι γενικά, αποφεύγω να πολυαναλύω κάποια πράγματα για να μη μου στρίψει. Και αν δεν είχα πέσει στην μαρμίτα της χαράς επειδή γύρισα στην πόλη μου θα μου είχε στρίψει ήδη.

Στον κόσμο γύρω μου πάντως, υπάρχει απίστευτο στρίψιμο βίδας που αυξάνεται ασταμάτητα. Πάντα θεωρούσα τους γύρω μου τρελούς (ίσως επειδή εγώ είμαι μάλλον) αλλά πλέον το πράγμα έχει ξεφύγει από κάθε όριο. Το βλέπω από το πως φέρονται, από το πως μιλούν, από το πως οδηγούν. Τις προάλλες στο λεωφορείο πλακώθηκαν δύο παππούδες επειδή ο ένας πέταξε ένα σκουπίδι από το παράθυρο και ο άλλος του είπε ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Προχτές καθώς ήμουν ακινητοποιημένος στο αυτοκίνητο σε ένα φανάρι με προσπέρασε ένας τύπος με μηχανάκι που έστελνε μήνυμα στο κινητό του οδηγώντας (!), πήγε να πέσει σε ένα αυτοκίνητο και έβρισε και έναν περαστικό επειδή θεώρησε πως τον κοιτούσε παράξενα. Στο βενζινάδικο της γειτονιάς ένας άρχισε να βρίζει και να ωρύεται επειδή ο υπάλληλος αρνήθηκε να του βάλει βενζίνη χωρίς να πληρώσει.

Πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο, αλλά έτσι μου βγαίνει σήμερα. Η συντριπτική πλειοψηφία των γύρω μας, και σαν άτομα και σαν επαγγελματικές ομάδες, έχουν χάσει κάποια προνόμια τους και δίκαια αντιδρούν. Αλλά αυτή η υστερία για να μην χάσει κανείς μας τίποτα δεν αντέχεται, και αν πας να πεις και μια διαφορετική άποψη κινδυνεύεις να φας και ξύλο. Θα μιλήσω για τον κλάδο μου μόνο που αντικειμενικά δεν είναι και ο πιο καλοπληρωμένος. Θεωρώ μεγάλο εμπαιγμό αυτό που έγινε με το ενιαίο μισθολόγιο και τους καθηγητές. Ό,τι δηλαδή μας είχαν πει ρητά ότι μέσω αυτού θα εξομαλυνθούν οι αδικίες μισθοδοσίας του δημόσιου τομέα, και ότι θα ευνοηθούν οι χαμηλόμισθοι και μετά είδαμε το ότι αυτό που πραγματικά θα παίρνουμε είναι ψίχουλα. Αλλά αν πω δημόσια ότι αντικειμενικά σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα δουλεύουμε λίγες ώρες και θα μπορούσαμε να δουλέψουμε κάποιες παραπάνω αν είναι να διατηρήσουμε έναν αξιοπρεπή μισθό θα πέσουν να με φάνε.

Είναι άσχημα τα πράγματα, δεν υπάρχει αισιοδοξία, δεν θα υπάρχει πλούτος για πολλά χρόνια ακόμα (τουλάχιστο για τους περισσότερους) αλλά αν είναι να μην έχει κανείς διάθεση για ζωή και για καμία προσπάθεια αλλαγής ας αρχίσει τις μαζικές αυτοκτονίες να μειωθεί και ο υπερπληθυσμός παράλληλα. Ας δούμε πως μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τα πλεονεκτήματα του τόπου μας (ανάπτυξη αγροτικής παραγωγής, εναλλακτικών μορφών ενέργειας, τουρισμού) χωρίς να περιμένουμε τον κάθε πρίγκηπα με τα φράγκα του να μας σώσει. Και όσο ζοριζόμαστε οικονομικά και δεν υπάρχουν περιθώρια για σπατάλες, ας σκεφτούμε ότι δεν χρειάζονται λεφτά για να περάσει κανείς καλά. Δεν χρειάζεται να σας πω πως, ξέρετε.

Δεν θα σας πρήξω άλλο, αρκετά ταλαιπώρησα το πληκτρολόγιο για σήμερα. Στην επόμενη ανάρτηση μου θα σας έχω έτοιμο νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ για να γελάσουμε και λιγάκι.

Καληνύχτα και καλή τύχη...

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ σε pdf

2011-10-03T14:10:00.000-07:00

Κοίτα να δεις κάτι πράγματα....

Ξεσκουριάσαμε και ετοιμάσαμε νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ...

Μπορείτε να το κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο

http://www.mediafire.com/file/tx51ag0nm7mq7ky/73.pdf

Επίσης σας ενημερώνουμε πως αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να ακούσετε, κάθε Πέμπτη 10 με 12, τη μουσική μας εκπομπή, που μεταδίδεται από το ιντερνετικό ραδιόφωνο των οπαδών της Προοδευτικής

http://edifop.listen2myradio.com/

Μουσικός αχταρμάς

2011-09-27T15:20:00.000-07:00

Μπορεί η χρεωκοπία να είναι θέμα χρόνου. Μπορεί η μαυρίλα να είναι παντού γύρω μας.Μπορεί τα σχολεία να μη προσφέρουν καμιά ενδιαφέρουσα ασχολία. Μπορεί να θέλουμε ψυχοφάρμακα κάθε φορά που βλέπουμε ειδήσεις. Μπορεί να έχουμε χάσει το μέτρημα με το πόσες "έκτακτες εισφορές" θα πληρώσουμε. Μπορεί το σοκ των αλλαγών γύρω μας να έχει οδηγήσει στην απάθεια. Μπορεί η νέα μόδα να λέγεται αμάθεια. Μπορεί κανείς να μη θέλει να κάνει καμία προσπάθεια. Μπορεί ο επόμενος λογαριασμός της ΔΕΗ να προκαλέσει μαζικές καρδιακές προσβολές. Μπορεί σε λίγο καιρό να πρέπει να απολογείσαι αν συνεχίζεις να έχεις δουλειά. Μπορεί να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας...

Αλλά θα τα αφήσουμε όλα αυτά να μας ρίξουν; Θα γίνουμε σαν όλους που γκρινιάζουν όλη μέρα και όλη νύχτα; Όχι φυσικά! Έχουμε πολλά πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουμε.

Για να το πετύχουμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε βοήθεια. Θέλουμε καλή μουσική που θα μας ταξιδέψει, θα μας μαγέψει. Χρειαζόμαστε και έναν τύπο στο μικρόφωνο που θα κάνει τουλάχιστο 4 σαρδάμ στο μισάωρο για να γελάμε μαζί του.

Γι' αυτό, άμα θέλουτε, συνδεθείτε στο ιντερνετικό ραδιόφωνο των οπαδών της Προοδευτικής, την Πέμπτη 29-9-2011 10 με 12 το βράδυ και κάντε μας παρέα. Και αν δούμε ανταπόκριση, το καθιερώνουμε σε εβδομαδιαία βάση, ίδια μέρα και ώρα.

Για να μας ακούσετε πατήστε έναν από τους παρακάτω συνδέσμους

http://edifop.listen2myradio.com

http://edifop.listen2mymusic.com

http://edifop.radiostream321.com

http://edifop.listen2myshow.com

http://edifop.radio12345.com

http://edifop.radiostream123.com

Και καλό κουράγιο!

Σκόρπιες σκέψεις

2011-09-19T11:52:00.000-07:00

(σκίτσο του Γ. Καλαϊτζή)

Δεν ξέρω τι λέτε για το μπάχαλο που έχει γίνει με τα βιβλία στα σχολεία, αλλά λόγω αυτού είδα, για πρώτη φορά, να τσακώνονται μαθητές για το ποιος θα πάρει το τελευταίο κομμάτι. Μάλλον ήταν σχέδιο για την αύξηση της εκτίμησης των σχολικών βιβλίων από τους μαθητές. Κανείς δεν τολμάει να τα σκίσει τώρα. Για κάψιμο ούτε κουβέντα, αν και δεν ξέρω τι θα γίνει όταν πιάσουν τα πρώτα κρύα και ανακοινωθεί η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Washigton Post προς το τέλος της εβδομάδας, ένας δορυφόρος της NASA, μεγέθους ενός σχολικού λεωφορείου, θα προσκρούσει κάπου στη γη χωρίς να ξέρουν που. Αν πέσει στον Ελλαδικό χώρο θα στείλουν στη NASA τον λογαριασμό για τα διόδια; Αν έχει τίποτα βιβλία μέσα λέτε να γίνει επιχείρηση διάσωσης; Αν πέσει σε οικόπεδο και ανοίξει τρύπα, θα φορολογήσουν τον ιδιοκτήτη του για αυθαίρετο υπόγειο κτίσμα; Αν πέσει στη μαύρη τρύπα του ελληνικού δημοσίου χρέους τι θα γίνει; Μήπως έτσι θα βγούμε από την κρίση; Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να περιφέρουμε τη μαύρη τρύπα μας ως παγκόσμια χωματερή για να βγάλουμε τα προς το ζην; Μήπως το παράχεσα;
Δόξα και τιμή στον κύριο που καθόταν φάτσα μου στο τρένο και είχε ένα από τα καλύτερα καραφλάζ που έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Η πινελιά της τσατσαρούλας στην τσέπη του πουκαμίσου του ήταν όλα τα λεφτά.
"Για το χρέος της Ελλάδας φταίει η ξεκαυλωτήρα η Μέρκελ" σύμφωνα με τον κυρ-Βασίλη τον φιδέμπορα. Όλη την ανάλυση του μπορείτε να την ακούσετε ΕΔΩ.
Σύμφωνα με τη Victoria Hislop, συγγραφέα του μυθιστορήματος που λειτούργησε ως ο μεγαλύτερος χορηγός χαρτομάντιλων της προηγούμενης τηλεοπτικής σαιζόν "οι Έλληνες μπορούν να ορθοποδήσουν, αλλά πρέπει πρώτα να το πιστέψουν". Για μένα απλά χρειάζεται να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στα παλιά, και απλά να κάνουμε ότι χρειάζεται για να σταματήσουμε τη βούτα. Με πίστες και "έχει ο Θεός" δεν γίνεται τίποτα, πράξεις χρειάζονται. Και κάτι άλλο. Γιατί έχουμε τέτοια πρεμούρα να ρωτάμε τον οποιοδήποτε για το τι χρειάζεται να κάνουμε;
Είναι τόσο δύσκολο να γίνουν κάποιες κινήσεις κοινής λογικής για τη ρημάδα την έξοδο από την κρίση; Είμαι τόσο παράλογος που θέλω να δω: μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, καταγραφή και φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, "πόθεν έσχες" πολιτικών προσώπων που αύξησαν απότομα την περιουσία τους και αυστηρή φορολόγηση τους, δίκαιο φορολογικό σύστημα, αλλά αυστηρή εφαρμογή του προς πάντες, άρση του νόμου περί ανευθυνότητας υπουργών, δίκαιη μισθοδοσία δημοσίων υπαλλήλων ανάλογα με τα προσόντα και την προσφορά τους, σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας μέσω της στροφής στην παραγωγή άρα και την αύξηση των εξαγωγών κτλ. Και όταν τα κάνουμε αυτά και γεμίσουμε λίγο τα ταμεία, μπορούμε πάλι να τσακωθούμε για τις πολιτικές μας θέσεις και τους χρωματισμούς μας. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα οι πολιτικές φανφάρες και οι αερολογίες.
Κλείνω με κάτι αισιόδοξο. Τα μετεωρολογικά δελτία λένε ότι από αύριο θα σταματήσει η ζέστη και θα πέσουν και οι πρώτες βροχούλες. Επιτέλους! Άντε να βραχούν λιγάκι τα τσιμέντα να φύγει η κάψα τους και να σταματήσω και εγώ να κυκλοφορώ μονίμως σταμπαρισμένος από τον ιδρώτα...

Πήραμε μπρος...

2011-09-13T14:13:00.000-07:00

Μπορεί ακόμα, ειδικά τα μεσημέρια, να κάνει αρκετή ζέστη ώστε ο εγκέφαλος μου να θέλει να πέσει στην κατάσταση της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά ευτυχώς υπάρχει το αυτόματο χεράκι που πατά το κουμπί της έναρξης και μπαίνω πάλι σε ρυθμό. Δεν με παίρνει εξάλλου να κάνω και κάτι άλλο. Οι διακοπές τελείωσαν, το σχολείο άνοιξε (παρά τα προβλήματα που έχει), και η επιχείρηση "ξεσκούριασμα και επαναφορά στους ρυθμούς της πόλης", έχει μπει σε καλό δρόμο. Μπορεί η δουλειά μου να μην είναι και η πιο σκληρή στον κόσμο αλλά σε σύγκριση με τη χαλαρότητα της νησιωτικής ζωής απέχει αρκετά. Δεν είναι μόνο η διαφορά στον χρόνο μετακίνησης καθημερινά που αυξήθηκε στο από τα δυό δεκάλεπτα στα δυο ενενηντάλεπτα, ούτε η αύξηση των απαιτήσεων του νέου σχολείου μου σε σχέση με το προηγούμενο, αλλά και η διαφορά στη ψυχολογία των πάντων γύρω μου που κάνουν αρκετά διαφορετική τη ζωή μου πλέον. Δεν γκρινιάζω, κάθε άλλο. Ήταν κάτι που επέλεξα, και μου αρέσει χωρίς να παραβλέπω τα προβλήματα που υπάρχουν. Γιατί όπως συζητούσα και με άτομα που ζούσαν στην πόλη και επέλεξαν συνειδητά να ζήσουν στη Νίσυρο, επιλέγοντας τον τόπο που μένεις επιλέγεις τα προβλήματα που έχεις διάθεση να αντιμετωπίσεις. Και προσωπικά, πάντα, μιλώντας παίρνω μεγάλη δύναμη όταν μπορώ να διαθέσω τον ελεύθερο μου χρόνο όπως ακριβώς θέλω και όχι να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο και να μη ξέρω τι να τον κάνω. Το ότι κατάφερα από τη στιγμή που γύρισα από τις διακοπές μου να πάω σε 4 εξαιρετικές συναυλίες (Pulp, Σ.Μάλαμας, Dub Inc. και Θ.Παπακωνσταντίνου), να δω μια κλασική ταινία στο θερινό της γειτονιάς πίνοντας μπύρες με έναν φίλο, να δω δυο φιλικά της ΠΡΟΟ, να χαζέψω με τις ώρες και να ψωνίσω βιβλία από τα μαγαζιά του κέντρου, να κάνω μερικές καλές καταναλώσεις αλκοόλ με φίλους (χωρίς να σκέφτομαι το ποιος με βλέπει και ακούει) και να μπορώ να χαζεύω την εκάστοτε ωραία παρουσία γύρω μου (χωρίς να σκέφτομαι πιανού αδερφή, γυναίκα, κόρη, μπατζανάκης κτλ. είναι) μου φτάνει για να αντιμετωπίσω όποια αντιξοότητα υπάρχει και στην καθημερινότητα της πόλης και στην λειτουργία του σχολείου που δουλεύω. Και όταν κάποια στιγμή θα αρχίσω πάλι να γκρινιάζω για όλους και για όλα, θα έχετε το δικαίωμα όλοι εσείς που με ξέρετε είτε διαδικτυακά είτε προσωπικά να μου πείτε "άντε γαμήσου" χωρίς να μπορώ να αντικρούσω αυτή σας την έκφραση με κανένα επιχείρημα. Ας περάσω όμως στις κλασικές μου "σκόρπιες σκέψεις".

Έχω πάθει μουσική εξάρτηση από το κιθαριστικό δίδυμο "Rodrigo y Gabriela". Δεν χορταίνω να τους ακούω και να τους βλέπω στα γιουτιούμπια να κάνουν τις κιθάρες τους να λένε "μπιραλάχ" κάνοντας το να φαίνεται εύκολο. Είναι πολύ τυχεροί όσοι θα τους είδαν στην ζωντανή τους εμφάνιση στην Αθήνα κάνα-δυο χρόνια πριν. Για να τους δείτε και να τους ακούσετε πατήστε ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ.
Άρχισα μετά από πολυυυυυ καιρό να ετοιμάζω τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ σε pdf. Το πότε θα το τελειώσω η νεκροψία θα το δείξει.
Το φωτοτυπικό στο σχολείο μου δικαιούται επίδομα υπερωρίας και ανθυγιεινής εργασίας; Και τι θα γίνει όταν αυτό θα αποφασίσει να πει "οι φωτοτυπίες για μένα είναι μια τελειωμένη υπόθεση" και κατέβει σε μόνιμη απεργία;
Τι είναι πιο απίθανο, να βρει κάποιος τρόπο να διορθωθεί η οικονομική κατάσταση της χώρας ή να προβλέψει ποιες ομάδες θα πάρουν μέρος σε κάθε κατηγορία των εθνικών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων;
Πόσο χαρούμενος πρέπει να νιώθω, που το αισιόδοξο σενάριο είναι ο μισθός μου του Οκτωβρίου να είναι μειωμένος κατά 200 ευρώ τουλάχιστο; Μήπως θα πρέπει να ντρέπομαι που πληρώνομαι ακόμα ενώ στην οικογένεια μου υπάρχει και άλλος εργαζόμενος;
Είναι απίστευτο το τι δικαιολογίες ακούω κάθε μέρα από ανθρώπους που δεν έχουν πληρώσει το εισιτήριο τους στον προαστιακό και καθημερινά κλαίγονται για να γλιτώσουν την πληρωμή εκμεταλλευόμενοι την διαλλακτικότητα των ελεγκτών (που δεν τους έχω δει να κόβουν ούτε ένα πρόστιμο) και μετά είναι μέσα στα χαμόγελα για το κατόρθωμα τους.
Δόξα και τιμή στα δύο πρεζάκια στο τρένο τις προάλλες που διαφωνούσαν για το ποια χάπια κάνουν καλύτερο κεφάλι, τα στρογγυλά ή τα εξάγωνα. Διότι το σχήμα παίζει ρόλο!
Πόσο, μα πόσο με έκανε να γελάσω η φάρσα που έκανε η "ελληνοφρένεια" στο υπουργείο παιδείας σήμερα; (την ακούτε πατώντας ΕΔΩ)
Τι έπρεπε να πω στον μεταξεταστέο μαθητή που όταν του έδωσα τα θέματα τον ρώτησα "θυμάσαι τίποτα από αυτά;" και αυτός μου απάντησε "αν θυμόμουν θα είχα περάσει από τον Ιούνη";

Κλείνοντας στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όλα τα φιλικά πρόσωπα και τους συναδέλφους από τη Νίσυρο που θα περάσουν άλλη μία (σίγουρα ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις) χρονιά εκεί.

Εγκέφαλος σε safe mode

2011-08-07T06:20:00.000-07:00

Το έχω πει πολλές φορές, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς δεν θα το κάνω ποτέ. Πρέπει να ζήσω σε χώρα με ψυχρότερο κλίμα. Δεν την αντέχω τη ζέστη, μου κλείνει τελείως τον εγκέφαλο με αποτέλεσμα αυτός να εκτελεί μόνο τις βασικές του λειτουργίες. Δεν μπορώ να εκτελέσω διαδικασίες υψηλού, πολλές φορές ακόμα και μέσου, νοητικού επιπέδου σε θερμοκρασίες υψηλότερες των 32 βαθμών Κελσίου. Αν μέσα στο χειμώνα κυκλοφορείς με πουκαμισάκια και κοντομάνικα, ανάβεις το καλοριφέρ μια φορά την εβδομάδα (αν το θυμηθείς), και έχεις χειμωνιάτικα ρούχα (π.χ. παλτό, χοντρό πουλόβερ) που έχεις να τα φορέσεις ίσως και χρόνια επειδή "δεν χρειάστηκε", δεν την βγάζεις καθαρή το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Πέρασα όλο τον Ιούλιο στην Αθήνα. Έγιναν πολλά πράγματα γύρω μου. Δεν με άγγιξε τίποτα, και ομολογώ πως δεν νιώθω άσχημα γι΄αυτό γιατί δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό. Το μόνο που με απασχόλησε είναι ότι δεν μπορώ να κυκλοφορήσω έξω όσο έχει φως (κάτι σαν βρυκόλακας ένα πράγμα) γιατί θα γίνω παπί στον ιδρώτα, και το τι θα κάνω το βράδυ. Και να μην είχα άδεια, πάλι το ίδιο θα συνέβαινε, απλά θα ίδρωνα περισσότερο το πρωί. Μου μείωσαν τον μισθό κατά 50ε το μήνα, και δεν με ενόχλησε τόσο ώστε να ψάξω ακριβώς το πως και το γιατί, έγινε ο κακός χαμός με τους ταξιτζήδες και δεν έψαξα καν το ποιος έχει το περισσότερο άδικο, απλά χάρηκα τους άδειους δρόμους, προέκυψε το θέμα με το νέο νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια και πέρα από την ανάγνωση μερικών απόψεων σε κάποια βλογ και εφημερίδες δεν κούρασα το μυαλό μου με τα υπέρ και τα κατά του. Αυτά τα κάνω εγώ που λέω πως με ενδιαφέρουν αυτά που γίνονται γύρω μου και πάλι λέω πως θέλω να βοηθήσω (χωρίς να ξέρω πως) στο να αλλάξουν κάποια πράγματα. Φανταστείτε τον κόσμο που δεν ασχολείται με όλα αυτά το πως σκέφτεται το καλοκαίρι. Δεν θα γίνουμε ποτέ "ευρωπαϊκή" οργανωμένη χώρα, γιατί 2 με 3 μήνες το χρόνο, το μυαλό ενός σημαντικότατου ποσοστού του κόσμου είναι "αλλού". Δεν είναι τυχαίο ότι είναι πάγια τακτική των κυβερνήσεων να περνάν τα πιο "δύσκολα" νομοσχέδια στο θερινό τμήμα της βουλής. Το ξέρω ότι δεν λέω τίποτα καινούργιο και απλά επαναλαμβάνω κάτι που έχει ειπωθεί πεντακόσια δισεκατομμύρια φορές στο παρελθόν, αλλά είναι ότι καλύτερο μπορώ να κάνω, όσο σκέφτομαι ότι τέτοια ώρα σε 2 μέρες θα είμαι ξάπλα κάτω από ένα αρμυρίκι σε αγαπημένο μου νησί. Το γιατί τα γράφω αυτά, είναι απλά επειδή μου ήρθε να γράψω κάτι πριν φύγω...

Αλλάζω θέμα. Το έλεγα εγώ σε προηγούμενη ανάρτηση πως το έχουν παραχέσει τα κουνούπια με το θράσος τους φέτος. Το λένε και οι εφημερίδες πλέον.

Τέλος για να ρίξω το επίπεδο αυτής της ανάρτησης στα τάρταρα θα σας θέσω κάποια ερωτήματα που με βασάνιζαν προχτές το βράδυ κατά τη διάρκεια μπυροποσίας και φιλοσοφικής συζήτησης "επιπέδου", και θα ήθελα να μου απαντηθούν κάποια στιγμή.
1) από που πήραν το όνομα τους τα "γαριδάκια" αφού δεν μοιάζουν καθόλου με μικρές γαρίδες;

2) από που προέκυψε η έννοια του ρήματος "χαλβαδιάζω", αφού όταν χαζεύεις μια ωραία γυναίκα δεν σκέφτεσαι τον χαλβά;

3) γιατί είναι πιο εύκολο να διδάξεις χημεία σε σκύλους παρά να πείσεις τους καπνιστές να μη πετάνε της γόπες τους στην παραλία;

4) γιατί ποτέ δεν βρέχει κάτω από τις γέφυρες;

Καλό σας τέτοιο. Καλά να περνάτε όσοι είστε σε διακοπές, και χαρείτε την άδεια πόλη όσοι παραμένετε εδώ. Και όταν με το καλό πέσει λίγο η θερμοκρασία και πάρει μπρος ο εγκέφαλος τα ξαναλέμε με πιο σοβαρά θέματα.

Κώνωπας ο ασεβής

2011-07-23T03:00:00.000-07:00

Κάποια κουνούπια το έχουν παρακάνει με το θράσος τους. Σε λίγο καιρό θα θέλουν και να μας πηδήξουν (όπως βλέπετε και στην φωτό παραπάνω). Δεν σέβονται τίποτα, ούτε τον ύπνο του κόσμου, ούτε τη δουλειά όλων αυτών των ανθρώπων που παράγουν τα διάφορα εντομοαπωθητικά σκευάσματα. Αν κύριε κουνούπη-μαγκάιβερ μπαίνεις σε κλειστό δωμάτιο που καιγόταν η κλασική παστίλια, και γαζώνεις άνθρωπο που έχει πασαλειφτεί με προκούνουπ (πριν το κουνούπι) ματζούνι με αιθέρια έλαια που διώχνει τους πάντες γύρω του από τη βρώμα, και τον βάζεις να ψάχνει μέσα στην μαύρη νύχτα για άφτερκουνουπ (μετά το κουνούπι) για να μπορέσει να ξανακοιμηθεί, σου αξίζει να δεις τα άντερα σου μαζί με το αίμα που ρούφηξες σε τοιχογραφία.
Όταν είδα αυτό το βιντεάκι με την απίστευτη γκάφα που κάνει ο κουμπάρος κατά τη διάρκεια ενός γάμου, θυμήθηκα αυτή την είδηση που είχα διαβάσει λίγο καιρό πριν. Στο Βόλο κατά τη διάρκεια ενός γάμου πέθανε ο παπάς, αλλά ο γάμος έγινε κανονικά με αναπληρωματικό που ήρθε λίγες ώρες μετά. Ρε παιδιά, εντάξει είχατε κάνει τόσες ετοιμασίες, αλλά δεν σκεφτήκατε ότι παίζει αυτό να ήταν ένα μήνυμα από τον ύψιστο; Αλλά μάλλον ούτε αυτός δεν θα ήθελε να τα βάλει με τη νύφη αν αναβαλλόταν ο γάμος τελικά.
Παρά την κάψα του καλοκαιριού με γοργούς ρυθμούς προχωράνε τα σχέδια για την αξιοποίηση της περιουσίας της χώρας. Γι' αυτό και η κυβέρνηση στελεχώνεται με νέα άτομα εξειδικευμένα στον τομέα αυτό, και με αποδεδειγμένη προϋπηρεσία. Ας καλωσορίσουμε λοιπόν, το ζευγάρι Ρουμάνων, αγνώστων λοιπών στοιχείων που νοίκιασαν τις δύο κόρες τους σε πορνόγερο για 40 ευρά. Για λεπτομέρειες, πατήστε εδώ.

Κοιτάξτε χαρά τα παιδιά στην φωτογραφία από πάνω. Δεν θέλω να πάρω θέση για όλα αυτά τα επιλεκτικά χρεοκοπημένα οικονομικά νέα που μαθαίνω. Το έχω δηλώσει εξάλλου, πως εγώ αυτά τα παράξενα οικονομοτέτοια δεν τα καταλαβαίνω. Απλά μου φαίνεται παράξενο να βλέπεις τους από πάνω τόσο χαρούμενος όταν στους δίπλα μου ακούω ειδήσεις όπως το ότι σε νοσοκομεία κλείνουν τον κλιματισμό στα εργαστήρια για οικονομία, ότι στο υπουργείο πολιτισμού (και φαντάζομαι και σε άλλες υπηρεσίες) ζητούν από τους υπαλλήλους να πληρώσουν από την τσέπη τους το μελάνι για τους εκτυπωτές των γραφείων, ότι σε κάποιες σχολές ζητήθηκε από τα παιδιά να φέρουν κόλλες αναφοράς από το σπίτι τους για να γράψουν εξετάσεις, ότι το τύπωμα των σχολικών βιβλίων έχει καθυστερήσει τόσο που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να προλάβουμε τον Σεπτέμβρη να αρχίσουμε μαθήματα με βιβλία, ότι κάθε φορά που θα πάω στο ταχυδρομείο της γειτονιάς θα ακούσω κάποιον να βρίζει τις υπαλλήλους επειδή αυτές φταίνε που έχουν να αντιμετωπίσουν μια τεράστια ουρά από ανυπόμονους νευρόσπαστους πελάτες κτλ. Μακάρι τα χαμόγελα τους να γίνουν κάποια στιγμή μεταδοτικά...
Όσοι θέλετε να δείτε τον τελικό του Copa America την Κυριακή στις 10 το βράδυ, πατήστε εδώ . Vamos Uruguay!
Κυκλοφόρησαν τα εισιτήρια διαρκείας της Προοδευτικής με τιμές που αρχίζουν από 50 ευρώ μόνο. Για πληροφορίες πατήστε εδώ.

Κυριακή μεσημέρι στην πόλη

2011-07-10T08:32:00.000-07:00

Το πρώτο πράγμα που είδα το πρωί όταν πήγαινα στο περίπτερο να πάρω την εφημερίδα μου, ήταν κάποιους γείτονες να μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο φορώντας ρούχα παραλίας. Δεν ζήλεψα καθόλου. Τα τρία μποτιλιαρίσματα που θα φάνε (ένα για να πάνε, ένα στην παραλία, και ένα στο γυρισμό) για μια χλιαρή βουτιά δεν με θέλγουν πλέον καθόλου. Προτιμώ τον ανεμιστήρα μου και τον υπερμεγέθη κρύο καφέ μου. Μάλλον καλόμαθα στο νησί δυο χρόνια, που πήγαινα για μπάνιο με τα πόδια...
Σε δελτίο ειδήσεων το μεσημέρι, έλεγε πως πως σήμερα είναι πολύ επικίνδυνη μέρα για την εκδήλωση πυρκαγιάς λόγω των καιρικών συνθηκών. Το ρεπορτάζ συμπληρωνόταν με τις ελλιπέστατες αντιπυρικές προετοιμασίες που έχουν γίνει σε όλη την Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης. Λίγο μετά διάβασα σε ιστοσελίδα για την εκδήλωση πυρκαγιών στην Βόρεια Εύβοια και στην Κερατέα. Κάψτε ότι προλάβετε για να πέσουν και άλλο οι τιμές στα οικόπεδα. Τα δάση κάνουν κακό στο real estate...
Κάθε χρονιά που περνάει, παρατηρώ όλο και περισσότερο κάποιες μεταλλάξεις που υφίσταται ο γραπτός λόγος, ειδικά των νέων. Δεν θα μιλήσω για τα ορθογραφικά λάθη (που αυξάνονται με ρυθμούς χρέους), αλλά για κάποιες αντικαταστάσεις που γίνονται όλο και συχνότερα. Αντί του γράμματος "ξ" πλέον υπάρχει το "x" (π.χ. εντάxει), αντί του "και" υπάρχει το "κ", και φυσικά αντί του ";" υπάρχει το "?". Ειδικά το τελευταίο το βλέπω όλο και συχνότερα, ακόμα και από μεγαλύτερους ανθρώπους, ακόμα και σε αρθρογραφίες σε διάφορες ιστοσελίδες και ιστολόγια. Ας θυμηθούμε το σωστό, δεν είναι κόπος.
Χτες οδηγώντας παρατήρησα για πολλοστή φορά το ίδιο πράγμα. Αν είσαι σταματημένος σε μια διασταύρωση και περιμένεις να φρενάρει κάποιος για να σε αφήσει να περάσεις, αυτό είναι τόσο πιο απίθανο να συμβεί όσο ακριβότερο είναι το αυτοκίνητο αυτού που έρχεται.
Το καλύτερο παράδειγμα για να εξηγήσετε σε κάποιους τι σημαίνει "εκθετική αύξηση", είναι η φασαρία που μπορούν να κάνουν τα πιτσιρίκια (ειδικά αυτά που είναι 3-5 ετών) όταν βρίσκονται μεταξύ τους.
Καθημερινά σχεδόν κυκλοφορούν ιστορίες με κόσμο που κράζει τον Πάγκαλο και διάφορους άλλους πολιτικούς. Πόσοι από αυτούς που τρώνε κράξιμο όμως θα βρίσκονται στην επόμενη βουλή; Είμαι πραγματικά περίεργος να δω πόση από αυτή την αντίδραση θα εκφραστεί και στις επόμενες εκλογές.
Οι έλεγχοι που έγιναν στα πλοία του "στόλου της ελευθερίας ΙΙ" με προορισμό την Γάζα, γίνονται σε κάθε πλοίο; Ακόμα και στα καρυδότσουφλα με τις πλαστικές καρέκλες που κάνουν βόλτες στα νησιά πακτώνοντας τουρίστες μασώντας τα ευρώπουλα τους;
Διαβάζω στην εφημερίδα πως το 2011 μειώθηκε η κίνηση των αυτοκινήτων στην πρωτεύουσα, λόγω της αύξησης της τιμής της βενζίνης και της μείωσης των εισοδημάτων. Λέτε να μειωθεί και ο πληθυσμός της Αττικής και να γίνει η πόλη πιο ανθρώπινη; Δεν θέλω να τους διώξω όλους τώρα που γύρισα εγώ, απλά είναι ευκαιρία τώρα με την κρίση να γίνουν κάποια βήματα αποκέντρωσης που είναι απαραίτητα για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής όλων μας.
Τώρα που βγαίνουν όλες αυτές οι βρωμιές για το ελληνικό ποδόσφαιρο, μήπως είναι η κατάλληλη στιγμή να γυρίσετε σελίδα και να γίνετε όλοι πιο προοδευτικοί υποστηρίζοντας την Προοδευτική; Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσουν και τα νέα εισιτήρια διαρκείας σε πολύ χαμηλές τιμές.

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Με απόφαση Βενιζέλου συνεχίζεται η μισθοδοσία των ιδιωτικών υπαλλήλων της Εκκλησίας από το δημόσιο!

2011-07-06T16:22:00.000-07:00

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Με απόφαση Βενιζέλου συνεχίζεται η μισθοδοσία των ιδιωτικών υπαλλήλων της Εκκλησίας από το δημόσιο!

Το ρεπορτάζ (skai.gr):
Δεν τίθεται θέμα διακοπής ή περικοπών στη μισθοδοσία των κληρικών, από το κράτος, είπε σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως και υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά τη διάρκεια της συναντήσεως του σήμερα με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο και τα μέλη της ΔΙΣ. Φέρεται μάλιστα να είπε ότι το ζήτημα είναι ηθικό και πως από ένα τέτοιο ενδεχόμενο το ποσό που θα εξοικονομούσε το Κράτος δεν θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό. Με τον τρόπο αυτό, όπως αναφέρουν συνοδικές πηγές, ο υπουργός θέλησε να καθησυχάσει τους ιερείς από τις πληροφορίες που ήθελαν την Κυβέρνηση να σχεδιάζει περικοπές ή ακόμα και τη διακοπή της μισθοδοσίας τους από το Κράτος.

Οι αντιδράσεις:
Σε μια εποχή που η κυβερνητική πολιτική έχει χάσει κάθε ψήγμα συναίνεσης από την κοινωνία, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός οικονομικών επαίρεται για ‘συν-αντίληψη' με την εκκλησιαστική ιεραρχία. Αυτό το ευέλικτο σχήμα της εκκλησίας, αυτοδιοίκητο μεν, μισθοδοτούμενο δε από το δημόσιο χρήμα μιας κοινωνίας που υποβάλλεται σε αιματηρές θυσίες, πρέπει επιτέλους να ξεκαθαριστεί, όπως και τα πραγματικά μεγέθη της εκκλησιαστικής περιουσίας. Η αξίωση συνάμα του αρχιεπισκόπου εν μέσω κρίσης, για αποδέσμευση όσων εκκλησιαστικών ακινήτων είναι υπό απαλλοτρίωση για κοινωφελείς σκοπούς, μας κάνει να αναρωτιόμαστε ποια άραγε είναι αυτή η ‘πανστρατιά' που εννοεί ο κ. υπουργός;
Ελεάννα Ιωαννίδου για τους Οικολόγους Πράσινους

Θα γίνουμε κουραστικοί αν ξαναρωτήσουμε τι ακριβώς δουλειά κάνουν οι υπάλληλοι της Εκκλησίας και ποιο είναι το ωράριο εργασίας τους; Κι αν κρίνετε ότι οι ερωτήσεις αυτές περιέχουν εμπάθεια κάποιου που δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να πληρώνεται κάποιος που κάνει προσηλυτισμό για μια συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα και μάλιστα από τα χρήματα των φορολογουμένων, θα κάνουμε την επόμενη ερώτηση: Από πότε καταβάλλονται μισθοί από το δημόσιο στους υπαλλήλους μιας ιδιωτικής επιχείρησης (έστω θρησκευτικής) που έχει στην κατοχή της κτήρια και κτήματα που ενοικιάζει, εισπράττει αφορολόγητα προσφορές πιστών, κατέχει μετοχές σε επιχειρήσεις και τράπεζες;

"Είναι ηθικό το θέμα" είπε ο υπουργός. Ο ίδιος υπουργός που εξαίρεσε τις παράλογες και μιζοφόρες εξοπλιστικές δαπάνες από τα μνημόνια, τώρα προστατεύει και την Εκκλησία ΑΕ από τα περιοριστικά μέτρα που εφαρμόζονται σε όλον τον δημόσιο τομέα. Όχι μόνο άρνηση να πληρώνει η ορθόδοξη εκκλησιαστική εταιρεία τους υπαλλήλους της (όπως πχ κάνει το Βατικανό) αλλά και προστασία από τους περιορισμούς του μεσοπρόθεσμου. Η πελατειακή συναλλαγή στο φόρτε της!

Και φυσικά, οι εχθροί των μεταρρυθμίσεων βρίσκονται στην κορυφή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, δέσμιοι των παλαιών συμβολαίων τους, αμετανόητοι, προκλητικοί, φανατικοί εχθροί κάθε δίκαιης κατανομής των βαρών, προστάτες του διεφθαρμένου πελατολογίου τους.

Και φυσικά, το πολιτικό καθεστώς φροντίζει πρώτα την τάξη του και τους φίλους του ασχέτως αν η χώρα είναι χρεοκοπημένη εξ αιτίας τους.

Και φυσικά, ελάχιστες πολιτικές δυνάμεις -και από την αριστερά- θα συγκρουστούν μετωπικά με το διαρκές σκάνδαλο της Εκκλησίας ΑΕ και τον πρωταθλητισμό των εξοπλισμών.

Ακόμα και σήμερα, "Αυτή είναι η Ελλάδα" -που έλεγε και ο ...Σημίτης.

Συνεχίζουμε να ελπίζουμε στους φιλέλληνες...

Είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα...

2011-06-29T12:43:00.000-07:00

Κουκουλοφόροι και αστυνομικοί στο Σύνταγμα by fon1972

"Ούτε στον πόλεμο δεν γίνονται αυτά" (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

Επιστρέφω συντόμως

2011-06-13T01:26:00.000-07:00

Φίλτατοι κατεβάσαμε ρολά, προσωρινά όμως. Θα επανέλθουμε ανανεωμένοι εντός του μήνα από άλλες πολιτείες. Καλό τέτοιο σε όλους.

Σουβλάκια "η αγανάκτηση".

2011-05-27T17:36:00.000-07:00

Η "αγανάκτηση" είναι μια λέξη που έχει γίνει πολύ της μόδας τις τελευταίες μέρες. Εγώ, ακούγοντας "αγανάκτηση" δεν σκέφτηκα τους διαδηλωτές στο Σύνταγμα, αλλά ένα σουβλατζίδικο στον Κορυδαλλό, που το τιμούσα ιδιαιτέρως στα μαθητικά μου χρόνια. Μια αναζήτηση στο γούγλ μου χάρισε την παραπάνω φωτογραφία, και την ώθηση να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου.

Όπως και πολύς κόσμος βλέπω με αρκετή περιέργεια και ενδιαφέρον αυτό που γίνεται στις μεγάλες πόλεις. Σίγουρα αν ζούσα και εγώ κάπου που γίνονταν μια τέτοια εκδήλωση, θα ήμουν και εγώ εκεί. Δεν ξέρω το πόσο θα καθόμουν, αλλά σίγουρα θα ήθελα να δω τα πρόσωπα αυτών που βρίσκονται εκεί, να προσπαθήσω να καταλάβω το τι σκέφτονται. Θα ήθελα να καταλάβω το γιατί βρίσκεται ο καθένας τους εκεί και το τι θα ήθελε εκείνος να συμβεί. Ίσως να μπλεκόμουν σε μερικές ενδιαφέρουσες συζητήσεις, ίσως απογοητευόμουν από αυτά που έβλεπα και άκουγα και απλά έπινα μια ζεστή μπύρα από κάποιο περίπτερο (γιατί οι κρύες θα ήταν δυσεύρετες με τόσο πλήθος), θα χάζευα λίγο τον κόσμο ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά μου και θα γυρνούσα σπίτι ή θα πήγαινα για ποτό κάπου εκεί κοντά. Οι σκέψεις μου αυτές δεν είναι γκρίνιες για το ότι κάτι γίνεται (ότι και αν είναι αυτό που γίνεται) κάπου μακρυά και όχι εδώ, είναι αυτές που φαντάζομαι πως θα έχουν κάποιοι από αυτούς που πήγαν εκεί. Κάποιοι θα πήγαν για τη βόλτα, κάποιοι γιατί πραγματικά πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν κάτι, κάποιοι γιατί οι φίλοι τους από το φεϊσμπούκι θα πήγαιναν, κάποιοι γιατί βαρέθηκαν να κάθονται σπίτι τους και να δέχονται αδιαμαρτύρητα όλα αυτά που γίνονται, κάποιοι για να χαζέψουν γκομενάκια, κάποιοι γιατί έχουν σιχαθεί τα κόμματα και τις παρατάξεις και ήθελαν να παρευρεθούν σε μία διαμαρτυρία αχρωμάτιστη, κάποιοι για να κλέψουν πορτοφόλια, κάποιοι γιατί συμφωνούν με το αίτημα της συμμετοχικής δημοκρατίας που ακούστηκε στις Ισπανικές διαδηλώσεις, κάποιοι γιατί δεν ανέχονται να τους τη λένε οι Ισπανοί πως κοιμούνται και δεν μπορούν να κάνουν μια διαμαρτυρία της προκοπής, κάποιοι...

Θα μπορούσα να συνεχίζω για πολύ ακόμα, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο πολλοί βλόγερς και όχι μόνο, εξέφρασαν τον προβληματισμό και τις αντιρρήσεις τους γι' αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Και σίγουρα έχουν το δίκιο τους. Γιατί ο καθένας από τους διαδηλωτές, είναι αγανακτισμένος με διαφορετικά, και πολλές φορές αντικρουόμενα μεταξύ τους, πράγματα. Αλλά για τους ίδιους λόγους δεν κατεβαίνουν και κάποιοι στις "κανονικές" διαμαρτυρίες επειδή παρόλο που διαφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης, δεν συμφωνούν με τις απόψεις των συνδικάτων που τις οργανώνουν. Τελικά όμως τι γίνεται; Τι κάνουμε;

Προσωπικά διαφωνώ κάθετα με πολλές από τις θέσεις του συνδικάτου μου, καθώς και πολλών άλλων, αλλά δεν νιώθω καλά όταν δεν κατεβαίνω στις απεργίες (ίσως είναι και επειδή τόσα χρόνια στον ιδιωτικό τομέα ποτέ δεν είχα την δυνατότητα να απεργήσω και απλά τώρα όταν το κάνω είναι απλά για να μπορώ να διατηρήσω την δυνατότητα να το κάνω). Επίσης ίσως αυτό που γίνεται με τους "αγανακτισμένους" είναι απλά ένα πανηγυράκι που δεν θα βγάλει πουθενά. Τι πρέπει όμως να κάνω; Να προσπαθήσω να βρω κάποιους που σκέφτονται ΑΚΡΙΒΩΣ με ότι σκέφτομαι εγώ να φτιάξουμε έναν πολιτικό φορέα, να κάνουμε 500 δισεκατομμύρια συναντήσεις και συζητήσεις και τελικά να πάρουμε 1% στις εκλογές; Να βγω στον δρόμο και να τα σπάσω όλα; Να κάτσω στο σπίτι μου λέγοντας "πάλι καλά που εγώ έχω δουλειά" και να βλέπω τηλεόραση; Και με τα τρία διαφωνώ. Ειδικά με το τελευταίο, γιατί όπως έλεγα και σε έναν φίλο τις προάλλες, "από τον καναπέ μας, το μόνο που αλλάζουν είναι τα κανάλια". Άρα κάτι πρέπει να κάνω.

Τις προάλλες με ρώτησε κάποιος "αν ήσουν εσύ πρωθυπουργός τι θα έκανες;". Του απάντησα πως δεν είμαι πρωθυπουργός. Ένας απλός χημικός είμαι που θέλω να κάνω τη δουλειά μου και να ζω τη ζωή μου όσο μπορώ καλύτερα. Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα παράξενα τα οικονομικά. Δεν έχω κάποια μαγική λύση που θα λύσει όλα τα προβλήματα του κόσμου.

Ξέρω όμως ότι δεν μου αρέσει και αυτό που γινόταν παλιότερα (παρά το ότι βόλευε κάποιους) και αυτό που γίνεται τώρα στη χώρα. Μου αρέσει που γίνεται μια διαμαρτυρία χωρίς καφρίλες, χωρίς βία, χωρίς σπάσιμο. Καταλαβαίνω ότι όλοι αυτοί εκεί δεν ξέρουν τι θέλουν, και απλά ξέρουν το τι δεν τους αρέσει. Δεν έχω ιδέα το τι θα γίνει αύριο, παρόλο που η φαντασία μου είναι νοσηρή.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος όμως. Ότι τώρα είναι η ώρα να φανούν οι πραγματικά μεγάλοι, αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι. Αυτοί που θα καταφέρουν να εμπνεύσουν αυτούς τους αγανακτισμένους (χωρίς εισαγωγικά) και να τους οδηγήσουν να κάνουν κάτι. Μπορεί αυτό το κάτι να είναι κάλο, μπορεί καταστροφικό. Κάτι όμως πρέπει να αλλάξει, και τώρα είναι η στιγμή γι' αυτό. Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να πιαστεί από κάτι.

Πάντα όλες οι μεγάλες ιστορικές στιγμές έγιναν επειδή κάποιοι έπεισαν τους πολλούς να κάνουν κάτι. Νομίζετε ότι οι πολλοί ήξεραν τι έκαναν; Είτε αυτό ήταν καλό, είτε ήταν κακό απλά ακολουθούσαν αυτούς που τους ενέπνευσαν. Γιατί να κατηγορούμε άδικα αυτούς που απλά διαμαρτύρονται σήμερα; Δεν είναι διαφορετικοί από κανέναν άλλον ιστορικά. Απλά έτυχαν σε άσχημη στιγμή, όπου δεν υπάρχει κανείς να ακολουθήσουν.

Θα μου πει κάποιος πως το τι πρέπει να κάνουμε είναι αυτονόητο. Πως αν κάνουμε απλά τη δουλειά μας όσο μπορούμε καλύτερα και ζούμε με σεβασμό στους γύρω μας όλα θα γίνουν καλύτερα. Αλλά ακριβώς επειδή αυτό είναι αυτονόητο είναι τόσο δύσκολο να γίνει. Μακάρι να βρεθεί κάποιος να πείσει τους ανθρώπους να φερθούν σαν άνθρωποι. Δεν το βλέπω να γίνεται, αλλά πρέπει να ελπίζω σε κάτι καλύτερο, σε κάτι διαφορετικό.

κοροϊδέψετε για λίγο για να κάνει ότι και εσείς, επειδή ειλικρινά και πραγματικά πιστεύετε πως έχετε δίκιο; Κάτι τέτοιες στιγμές αϋπνίας (είναι πολύ αργά τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές), το πιο άλυτο πρόβλημα που μπορώ να σκεφτώ είναι το πιο είναι το ιδανικό πολίτευμα. Εδώ πολλές φορές δεν συμφωνώ και ο ίδιος με αυτά που κάνω, λέω και σκέφτομαι, γιατί και πως να επηρεάσω τους άλλους με τις πράξεις μου;

Μάλλον πρέπει να πάω για ύπνο...

Φευγάτες σκέψεις

2011-05-16T14:26:00.000-07:00

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από την σειρά κόμικ "the bunny suicides" του Andy Riley. Για τα λαγουδάκια που ψάχνουν απίστευτους τρόπους να αυτοκτονήσουν, είχα αναφερθεί πάλι σε παλιό τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (65) και ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να ψάξω και εγώ τόσο ευφάνταστους τρόπους θανάτου για να περάσω την ώρα μου...

"Ρε Γιώργο, από τότε που έμαθες ότι φεύγεις είσαι όλο χαμόγελα ενώ μέχρι χθες ήσουν έτοιμος να μας πλακώσεις όλους στο ξύλο" μου είπε τις προάλλες ένας συνάδελφος. "Εννοείται" του απάντησα απλά και ειλικρινά.

Έχοντας μάθει το τι πρόκειται να γίνει με τον αριθμό των μετατιθέμενων εκπαιδευτικών και ενώ έβλεπα την προοπτική της παραμονής και τρίτης σχολικής χρονιάς εδώ, ήμουν έτοιμος να χωθώ στο εργαστήριο του σχολείου, και να μη βγω μέχρι να βρω κάποιο τόσο δυνατό εκρηκτικό που θα προκαλούσε ενεργοποίηση του ηφαιστείου.

Το καταλαβαίνετε φυσικά πως υπερβάλλω, αλλά ας εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ. Στην παραπάνω πρόταση λέω "σχολική χρονιά" και όχι χρονιά. Αυτό είναι το βασικό μου πρόβλημα εδώ. Το νησί είναι μια χαρά το καλοκαίρι (εξάλλου έκανα εξαιρετικές διακοπές εδώ πέρσι), αλλά οι 9 μήνες που παραμένουν, αυτοί που δεν είναι για μπάνια και για μένα είναι για δουλειά, ενώ για πολλούς είναι απλά διακοπή ανάμεσα στα μπάνια και την πραγματική τους δουλειά είναι τόσο ψυχοφθόροι που με έκαναν να σκεφτώ πολλά.

Όταν έφτασα να αναπολώ τα ωράρια των φροντιστηρίων, και την αναλγησία πολλών εκ των αφεντικών μου, απλά ζώντας με την ανάμνηση της ελάχιστης αίσθησης προσφοράς, κατάλαβα ότι αφενός το δημόσιο, αφετέρου η ζωή σε ένα τόσο μικρό μέρος με επηρέαζαν τόσο άσχημα που ενοχλούμουν και εγώ με τον εαυτό μου.

Με ενοχλούσε η απαισιοδοξία και η γκρίνια μου. Με ενοχλούσε που προσαρμόστηκα τόσο, ώστε να με απορροφά τόσο το ότι γίνεται εδώ και όχι το τι (εξαιρετικά σημαντικότερο) γίνεται παραπέρα. Και αυτό που κάνω τώρα με ενοχλεί, αλλά συνεχίζω να νιώθω καλά γιατί έχει ημερομηνία λήξης. Με ενοχλεί που ο κόσμος γύρω σας καίγεται, και εγώ σας λέω τα δικά μου. Στην Αθήνα γίνεται της πόρνης από την βία, σφάζεται κόσμος στους δρόμους, και άντε να το έχω συζητήσει για κάνα μισάωρο με ελάχιστους, χωρίς να βλέπω να απασχολεί κανέναν άλλον γύρω μου. Θα μου πει κάποιος εκεί που θα πας (κάπου στην Κορινθία) θα είναι όλοι έτσι όπως τους θες; Εννοείται όχι, αλλά σίγουρα φαντάζομαι πως θα μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο επαγγελματικά (από το να αναρωτιέμαι, για το αν οι 5 μαθητές που δίνουν πανελλήνιες φέτος θα καταφέρουν όλοι μαζί να περάσουν την βάση), θα μπορώ να έχω πιο ενδιαφέρουσα καθημερινότητα, και κάθε φορά που θα θέλω από το να πιω ένα ποτό με τους πραγματικούς φίλους μου, μέχρι το να πάω στο γήπεδο ή σε μια συναυλία, να μπορώ μέσα σε μια ώρα (χωρίς να παρακολουθώ δελτίο καιρού και να εξαρτώμαι από τις διαθέσεις του Αιόλου) να βρίσκομαι εκεί που θέλω.

Πραγματικά νιώθω τυχερός που θα το κάνω αυτό, χωρίς να χρειαστεί να παρατήσω τη δουλειά μου (ειδικά στους καιρούς που βρισκόμαστε), ή να καταντήσω να βρεθώ να ψάχνω για πρώτη φορά στην ζωή μου για μέσο για να πάρω μια ευνοϊκή απόσπαση, καταπατώντας όλα τα πιστεύω μου και χάνοντας πολύ από την εκτίμηση που μου έχω (ψωνάρααααα).

Τώρα για το πως έγιναν οι μεταθέσεις φέτος το πράγμα βρωμάει από πολλές απόψεις. Σίγουρα χρειαζόταν κάποιος εξορθολογισμός στις μετακινήσεις, αλλά αυτό που έγινε ήταν τουλάχιστο ύποπτο. Ας δεχτώ ότι σε όλη την Αττική υπήρχαν μόνο 2 κενά χημικών, και όλοι αυτοί που θέλαμε να γυρίσουμε εκεί δεν χωρούσαμε. Δεν θα πάει ούτε ένας εκεί όμως με απόσπαση ή ως αναπληρωτής; Πως γίνεται να σου ζητάνε 6 μήνες πριν (όταν τα πάντα ήταν διαφορετικά, από τον αριθμό των σχολείων, μέχρι τον τρόπο υπολογισμού των αναγκών τους), να δηλώσεις κάποιες προτιμώμενες περιοχές (που δεν μπορούν να αλλαχθούν) για να τις επεξεργαστούν τελευταία στιγμή; Και από τη στιγμή που σκέφτηκα μέχρι εγώ (που ακούω για μέσο και βγάζω καντήλες) να ψάξω για γνωστούς, τι έχει να γίνει με τις φετινές αποσπάσεις, που το σύστημα τους είναι πιο διαβλητό; Μήπως κάποιοι ψάχνουν την χαμένη τους πελατεία; Δεν θα το αναλύσω άλλο, δεν έχει νόημα άλλωστε. Ξέρω το πόσο δύσκολη είναι η οικονομική κατάσταση, και το πως τα πάντα γίνονται για να εξοικονομηθεί έστω και ένα ευρώ, αλλά είναι υποτιμητικό να προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πάντα γίνονται για το καλό της παιδείας και όχι επειδή δεν υπάρχει σάλιο.
Ας αλλάξω θέμα, αλλά όχι και πολύ. Αν τα αυτοκτονούντα λαγουδάκια σας βάζουν ιδέες ίσως να σας ενδιαφέρει η παρακάτω είδηση. Στην Ελβετία, μετά από απόφαση που πάρθηκε σε πρόσφατο δημοψήφισμα, επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία από γιατρούς για ασθενείς με ανίατες ασθένειες. Αν ξέρετε κανέναν που το σκέφτεται, μη τρέχετε εκεί πάνω που κάνει και κρύο, πηγαίντε μέχρι το κέντρο της Αθήνας κρατώντας μια ταμπέλα "είμαι μετανάστης, έχω μελαμψό πρόσωπο", ή αν γίνεται διαδήλωση η ταμπέλα να αλλάξει σε "είμαι διαδηλωτής, έχω κεφάλι που σπάει", ή αν δεν θέλετε να πάτε στο κέντρο, πηγαίντε μέχρι ένα γηπεδάκι (της super-league κατά προτίμηση), κρατώντας μια ταμπέλα "είμαι ο αντίπαλος".
Καλό βράδυ, και καλό κουράγιο σε όσους περνάν άσχημα.

Ευτυχισμένος ο καινούργιος Πάσχας

2011-04-22T07:11:00.000-07:00

Το σκέφτηκα πολύ και δεν θα πω τίποτα, σε αυτή την ανάρτηση. Ούτε για αυτοαναφλεγόμενες λαμπάδες που μεταφέρονται με τιμές αρχηγού κράτους, ούτε για τις υπερμεγέθεις πιατέλες με τα "νηστίσιμα", ούτε για την ηχορύπανση των βαρελότων, ούτε για την υποκρισία των νεοχριστιανών, ούτε για την λαιμαργία της ημέρας του Πάσχα, ούτε για το πως ένα ψεύτικο e-mail κάνει τα χρηματιστήρια να κάνουν bunjee jumping, ούτε για το "νέο λύκειο" και τα θρησκευτικά, ούτε για το άγχος μου για τις μεταθέσεις, ούτε για τα στημένα παιχνίδια, ούτε για τα "φρουτάκια", ούτε για το ότι όταν έχει λιακάδα την Μεγάλη Παρασκευή κανείς δεν λέει τίποτα ενώ όταν βρέχει όλοι μιλάνε για "θεϊκά δάκρυα", ούτε για την ουρά στα σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι, ούτε για τις όμορφες τουρίστριες που περιφέρονται ασκόπως, ούτε για την μπόμπα που μας σέρβιραν στην συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ούτε για το θάνατο του συμπαθέστατου Παπάζογλου, ούτε για την προσπάθεια της Lafarge (ΑΓΕΤ Ηρακλής) να φτιάξει κοινωνικό πρόσωπο για να χωθεί στα σχολεία της Νισύρου, ούτε για τις απανωτές ήττες της ΠΡΟΟ στους τελευταίους αγώνες, ούτε για τα πυρηνικά απόβλητα, ούτε για την νοστιμότατη λεμονόπιτα που μόλις έφαγα. Θα συνεχίσω να κάνω τον τουρίστα στην ίδια μου την πόλη, και όταν επιστρέψω στο νησί και καταφέρω να φτιάξω τον κρασαρισμένο υπολογιστή μου ίσως και να σας τα αναλύσω διεξοδικότερα.

Μέχρι τότε, καλό τέτοιο σε όλους.

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Τα μαθήματα μιας πυρηνικής καταστροφής

2011-04-05T03:45:00.000-07:00

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Τα μαθήματα μιας πυρηνικής καταστροφής: "της Βασιλίκας Σαριλάκη Η ιστορία του πυρηνικού ατυχήματος της Ιαπωνίας αποτελεί μια φωτογραφική περίπτωση της σύγχρονης Ύβρεως του..."

Σκόρπιες σκέψεις (αχ βρε Μάρκο...)

2011-03-31T11:35:00.000-07:00

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε σε ταβέρνα στην Κω. Είχα χαρεί πολύ όταν την είδα. Λίγες μέρες μετά χάρηκα πολύ περισσότερο όταν τα τραγούδια του Βαμβακάρη ακούστηκαν ζωντανά στο νησί. Όαση στα αυτιά μου ο ήχος του ρεμπέτικου εδώ.
Χαίρομαι ιδιαιτέρως όταν πρέπει να διδάξω το κεφάλαιο της εξέλιξης στη βιολογία γιατί μου δίνεται έναυσμα να πω δυο πραγματάκια για την εκκλησία (όχι μόνο της χώρας μας) και τον ρόλο της, στην διάδοση της γνώσης.
Λίγες μέρες πριν κάποιοι έκλεισαν τα φώτα τους για μια ώρα και σώθηκε ο πλανήτης. Όπως και σε λίγο καιρό κάποιοι δεν θα φάνε κρέας για μερικές μέρες και θα σωθούν όλες οι αμαρτίες τους. Όπως και αν κάνουμε λιτότητα για 1-2 χρόνια θα μπορούμε να παλαντζάρουμε όλες τις σπατάλες που έγιναν τα τελευταία 20 χρόνια. Έτσι είναι τίποτα δεν θέλει προσπάθεια. Όλα γίνονται εύκολα και γρήγορα...
Το Ευρωπαϊκό δικαστήριο έριξε πρόστιμο 3 εκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα γιατί άργησε κατά 29 μήνες να εντάξει στην νομοθεσία της οδηγία για την αποζημίωση των θυμάτων εγκληματικών πράξεων. Και αυτό είναι ένα από τα πολλά πρόστιμα που δέχεται κάθε χρόνο η χώρα. Γιατί είμαστε large τύποι και δεν μας ενδιαφέρουν τα λεφτά. Γιατί η οικονομία μας έχει αντοχές να χαρίζει εκατομμύρια που θα μπορούσαν να διοχετευθούν σε αναπτυξιακά έργα.
Μετά από παρέμβαση του συνηγόρου του καταναλωτή και της ρυθμιστικής αρχής ενέργειας, η ΔΕΗ υποχρεώνεται να καταβάλει αποζημιώσεις στους καταναλωτές της, όταν παθαίνουν ζημιές οι ηλεκτρονικές συσκευές τους, εξ' αιτίας διακοπών ρεύματος ή αυξομείωσης της τάσης του. Αλλά για να πάρει την αποζημίωση κάποιος, πρέπει να ξοδέψει τόσο χρόνο και τόσο χρήμα, ώστε θα είναι διπλά χαμένος.
Το υπουργείο οικονομικών της Ιταλίας, θα χρησιμοποιεί το facebook για να διακριβώσει το πραγματικό βιωτικό επίπεδο των φορολογουμένων του και να αποκαλύψει τυχόν φοροφυγάδες. Δηλαδή κάποιοι υπάλληλοι εκεί θα ψωλάρουν στο facebook όλη μέρα, λέγοντας πως κάνουν έρευνα. Αυτά είναι υπαλληλικά προνόμια. Πρέπει να έχουν γαμάτους συνδικαλιστές στην Ιταλία.
Συγνώμη ζήτησε ο διευθυντής της εταιρείας που έχει το πυρηνικό εργοστάσιο στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Και έτσι διορθώθηκαν όλα. Θυμάμαι τι μου έλεγε ένας δάσκαλος μου στο δημοτικό: "Η συγνώμη είναι μισό χέσιμο". Και λίγο έλεγε...
Σε σχολείο του Ηρακλείου της Κρήτης, έγινε λαχειοφόρος αγορά για να μαζευτεί το ποσό που χρειάζεται για να βάλουν πετρέλαιο για τα καλοριφέρ του σχολείου. Υπερβολές! Μια χαρά καιρό έχει, τι το θέλουν το καλοριφέρ τα κακομαθημένα.
Αυτοί οι οίκοι αξιολόγησης που τόσο ενοχλούμαστε που βάζουν κακό βαθμό στην οικονομία μας (όχι ότι θα έπρεπε να βάλουν και καλό), όταν στο παρελθόν κατηγορήθηκαν ότι έδιναν ψευδή στοιχεία (κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης των ΗΠΑ) λέγοντας πως είναι ασφαλή τα διάφορα τοξικά ομόλογα, είπαν στο δικαστήριο πως αυτοί πληρώνονται απλά για να λένε τη γνώμη τους και πως δεν έχουν καμία ευθύνη αν τυχόν πέσουν έξω. Επίσης αποδείχτηκε ότι τις πλήρωναν κάποιοι για να λένε ότι τους βόλευε. Γιατί λοιπόν παιδευόμαστε και δεν τις πληρώνουμε και εμείς να πούνε ό,τι θέλουμε; (δείτε το ντοκυμαντέρ "The Inside Job", είναι πολύ ενδιαφέρον)
Ένα φίδι τσίμπησε στο βυζί μια πορνοστάρ και πέθανε από τη σιλικόνη που ρούφηξε. Αυτό σημαίνει κορμί θανατηφόρο.
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, οι χιμπατζήδες μπορούν να θυμηθούν που έκρυψαν την τροφή τους, αλλά δεν μπορούν να θυμηθούν πόσο καιρό πριν την αποθήκευσαν. Μήπως να τροποποιήσουμε γενετικά την τροφή τους για να μη χαλάει ποτέ; Μήπως έτσι αποδεικνύεται εξελικτικά η αναγκαιότητα του ψυγείου στην σύγχρονη εποχή; Τροφή για σκέψη... Αλλά μη την αφήσετε να χαλάσει!
Αύριο είναι πρωταπριλιά. Λέτε να μου κάνουν κανένα αστείο οι μαθητές μου και να έρθουν διαβασμένοι;
Η Προοδευτική, αφού πήρε το πρωτάθλημα και το κύπελο στην κατηγορία της φέτος, αφού έγινε μετά από καιρό πρωτοσέλιδο σε πολλές εφημερίδες, βάρεσε διάλυση πάλι. Απλήρωτοι παίχτες, άφαντος χρηματοδότης, ξεκατίνιασμα διοικούντων, αβεβαιότητα για το μέλλον. Αλλά δεν μασάμε, συνηθισμένοι είμαστε. Κάθε χρόνο τα ίδια γίνονται...
Άντε να φτιάξει για τα καλά ο καιρός, να λιαστούμε, να κλείσουμε εγκεφαλικούς διακόπτες, και να ξεχάσουμε ότι γίνεται. Μεγαλύτερος λωτός από τον ήλιο δεν υπάρχει.
Καληνύχτα.

Μπουρδελοφέγγαρο...

2011-03-19T17:48:00.000-07:00

Όχι δεν είναι ούφο στη φωτογραφία. Το φεγγάρι είναι, που βλέποντας το εμείς γινόμαστε ούφο. Με τσαντίζει μερικές φορές όταν το βλέπω έτσι τεράστιο, γι' αυτό το βρίζω. Με κάνει να νιώθω μικρός, ασήμαντος. Μου θυμίζει ότι, όπως όλοι μας, είμαστε ανίσχυροι απέναντι του. Όπως ανίσχυροι είμαστε και εναντίον του αέρα, της θάλασσας, της φωτιάς, του σεισμού, του τσουναμιού και των άλλων λοιπών στοιχείων της φύσης. Είμαστε σαν τα playmobil, που έχουν φτιάξει τα πάντα στη ζωή τους (μέχρι και πειρατικό καράβι έχουν), μέχρι να τα πατήσει κάποιος και να σπάσουν, ή να τα μαζέψει η αφηνιασμένη με την καθαριότητα μάνα και να τα πετάξει σε μια κούτα. Μη σκιάζεστε δεν θα το γυρίσω στη θρησκεία. Δεν θα θεοποιήσω τίποτα, ούτε θα πω πως η ζωή μας εδώ είναι ένα τίποτα. Ξέρω πως ότι έχουμε είναι εδώ, και πως πρέπει να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να ζήσουμε μια γεμάτη ζωή, να δημιουργήσουμε, να επηρεάσουμε, να νιώσουμε, να πείσουμε τους εαυτούς μας πως είμαστε κάτι παραπάνω από ένας ανάμεσα στα δισεκατομμύρια. Ίσως γι' αυτό φρικάρω όταν μου υπενθυμίζεται με οποιονδήποτε τρόπο ότι πολλά πράγματα δεν εξαρτώνται από εμένα και ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξουν τα πάντα, όχι απλά λόγω μιας φυσικής καταστροφής, αλλά από το οτιδήποτε. Από το να βρεις μια καινούργια δουλειά και να χρειαστεί να μετακομίσεις μακριά, μέχρι το να γνωρίσεις κατά τύχη τον έρωτα της ζωής σου. Και όταν λέω φρικάρω δεν εννοώ πως τρέχω πανικόβλητος βγάζοντας αφρούς από το στόμα και φωνάζοντας "βοήθα με σούπερ αγιοβασίλερμαν", αλλά πως αποστασιοποιούμαι από ότι γίνεται και απλά το παρατηρώ. Δεν αντιδρώ σε ότι γίνεται, περιμένοντας να μαζέψω όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται, ώστε να δικαιολογήσω στον εαυτό μου γιατί έκανα τις χαζομάρες που έκανα, όταν έτυχε να πιω δυο ποτήρια παραπάνω, άφησα το μυαλό μου ανεξέλεγκτο, και σύνδεσα τις σκέψεις μου με το ηχείο που λέγεται στόμα. Αλλά αυτό δεν γίνεται συχνά. Δεν γίνεται κάθε φορά που γίνεται ένας σεισμός ή ετοιμάζεται να σκάσει ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Είμαι αρκετά λογικός (ή κυνικός), ώστε να τα αναμένω αυτά και να μην αφήνω την καθημερινότητα μου να επηρεάζεται από την πιθανότητα πραγματοποίησης τους. Μη ξεχνάμε πως ζω σε ένα ηφαίστειο, και η κρυμμένη δύναμη του είναι το τελευταίο που με απασχόλησε σε αυτόν τον τόπο γενικότερα ή αυτές τις μέρες ειδικότερα. Για μένα το χειρότερο είναι όταν ξέρεις πως θα συμβεί κάτι που θα σου αλλάξει τη ζωή και απλά περιμένεις να συμβεί. Αυτή την αναμονή ποτέ δεν την συμπάθησα και ποτέ δεν την διαχειρίστηκα καλά. Αναμονή για τα αποτελέσματα των πανελληνίων (ως μαθητής), αναμονή για τα αποτελέσματα των πανελληνίων (ως καθηγητής), αναμονή των αποτελεσμάτων των εξετάσεων του ΑΣΕΠ, αναμονή του τηλεφώνου να χτυπήσει, αναμονή αποτελεσμάτων ιατρικών εξετάσεων, αναμονή ανακοίνωσης των μεταθέσεων. Άλλοι έχουν καλύτερους μηχανισμούς άμυνας και ξεχνάνε την αναμονή, απλά αντιμετωπίζουν αυθόρμητα ότι τους συμβεί, άλλοι σκέφτονται όλες τις πιθανές εναλλακτικές και ετοιμάζουν σχέδια δράσης για την κάθε μία από αυτές. Το τελευταίο είναι επικίνδυνο, μπορεί να σε οδηγήσει σε άσχημα μονοπάτια, γι' αυτό και κάθε λογικός άνθρωπος δεν αφήνει τον εαυτό του να πέσει σε αυτή τη λούμπα, αλλά αν είναι λογικός αναγκαστικά σκέφτεται με τον τρόπο που τον ρίχνει στη λούμπα. Παράδοξο, αλλά αληθινό. Ποια είναι η λύση όμως; Η ελαχιστοποίηση της σκέψης. Και πως γίνεται αυτό; Με την είσοδο σε έναν εναλλακτικό κόσμο. Όχι, δεν θα σας πω για αλκοόλ και ναρκωτικά. Η δουλειά, το διάβασμα, οι ταινίες, το διαδίκτυο, δίνουν απεριόριστο υλικό για μη σκέψη. Βάζω και το διάβασμα μέσα, γιατί διαβάζοντας μπαίνεις στο μυαλό στου συγγραφέα, αποφεύγοντας τις δικές σου σκέψεις.

Αλλά δυστυχώς, σε ένα μέρος σαν και αυτό, με μια δουλειά σαν και αυτή, έχει κάποιος πολύ ελεύθερο χρόνο με αποτέλεσμα ούτε να μπορεί να τον διαχειριστεί σωστά, ούτε να μπορεί να ελέγχει τη σκέψη του ώστε να μη διαβαίνει άσχημα μονοπάτια. Προλαβαίνοντας κάποιους, δεν θα ισχυριστώ πως η δουλειά μου είναι εύκολη, απλά η δουλειά που κάνω υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες δεν με κινητοποιεί καθόλου. Και σε κάποιες φάσεις με ενοχλεί που εδώ θεωρείται πως την κάνω καλά. Γιατί δεν κάνω καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Εδώ δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, απλά σύγκριση με αυτούς που δεν την κάνουν καλά. Δεν τρέφω αυταπάτες πως τα σχολεία στις πόλεις είναι πολύ καλύτερα, αλλά τουλάχιστο εκεί θεωρώ πως υπάρχουν περισσότερα κίνητρα για να κάνεις κάτι. Στη ζούγκλα παλεύεις για να επιβιώσεις, στην παραλία λιάζεσαι και απλά αλλάζεις πλευρό για να μη καείς. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να είμαι άδικος και υπερβολικός, αλλά δεν με χωράει ο τόπος. Σήμερα με χαρακτήρισαν σαν τον "άνθρωπο που δεν την παλεύει περισσότερο από κανέναν άλλο" στο νησί . Όσο πρέπει να δουλεύω εδώ, έχουν δίκιο. Σε λίγες μέρες που θα βγει ο ήλιος για τα καλά και θα κάνω διακοπές θα έχουν άδικο. Αλλά το ότι πριν μερικές μέρες βρέθηκα να αναπολώ και να ωραιοποιώ σε άλλους, τις συνθήκες εργασίας στα φροντιστήρια κατάλαβα το πόσο με έχει επηρεάσει αυτή η χαλαρότητα και η αναμονή των ανακοινώσεων των μεταθέσεων. Δεν είναι τυχαίο που ούτε αναφέρω κάτι για τις συγχωνεύσεις των σχολείων που θα γίνουν, ούτε σχολιάζω τις θέσεις άλλων που γράφουν σωστά και εμπεριστατωμένα την άποψη τους. Για μένα, καθαρά κυνικά, και καθαρά προσωπικά, η ανακοίνωση των συγχωνεύσεων μου πήρε την σχετική βεβαιότητα που είχα για επιστροφή στο σπίτι μου την επόμενη χρονιά, και την αντικατέστησε με υπολογισμούς για μετακομίσεις σε άλλες πόλεις, ή παραμονή στο νησί για άλλη μια χρονιά. Το ξέρω πως είναι ύβρις να τοποθετώ στο ίδιο κείμενο τις φυσικές καταστροφές, την καταστροφή των ζωών τόσων χιλιάδων ανθρώπων με την αναμονή των μεταθέσεων. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, αυτό είναι ένας μύθος, όλοι είμαστε παρατηρητές, όλοι φιλτράρουμε τα δεδομένα που δεχόμαστε με διαφορετικό τρόπο, με αποτέλεσμα βλέποντας το ίδιο πράγμα να παίρνουμε διαφορετικά ερεθίσματα. Λίγες μέρες πριν, όταν ανέβηκα στην Αθήνα, πήγα να δω έναν καλό μου φίλο, την σύζυγο του και την νεογέννητη κόρη τους στο μαιευτήριο. Περιγράφοντας μου την διαδικασία της γέννας, και βλέποντας αυτό το πλάσματάκι "έμεινα μαλάκας" για ώρες προσπαθώντας να καταλάβω το μεγαλείο της στιγμής. Λίγες μέρες μετά ο θεός Αίολος αποφάσισε ένα ταξίδι μισής μέρας να το κάνει τριήμερο, λίγο μετά πάλι ο Εγκέλαδος με το τσουνάμι του, τσάκισε μια ολόκληρη χώρα (δείτε απίστευτες φωτογραφίες "πριν και μετά", πατώντας ΕΔΩ), και παίζει το επερχόμενο πυρηνικό ατύχημα να καταστρέψει πολύ κόσμο για πολλά χρόνια, στην Λιβύη γίνεται πόλεμος, στην Ελλάδα γίνεται χρεωκοπία, το φεγγάρι είναι μεγάλο σαν ταψί, και εγώ σκέφτομαι πως κάποια στιγμή μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα έχει αποφασιστεί από κάποιον ή κάτι το που θα ζω την επόμενη χρονιά. Αν τα σκεφτείς όλα μαζί, πάει, το έχασες. Αν τα σκεφτείς ένα ένα, απλά "μένεις μαλάκας". Άρα συνεχίζω να παρατηρώ απλά το τι γίνεται περιμένοντας και μοιράζοντας τις σκέψεις μου, κυρίως με όσους βρίσκονται μακριά και δεν μπορούν να πουν τίποτα. Γιατί αυτό είναι το εύκολο ή γιατί αυτοί που θέλω να ακούσω δεν βρίσκονται εδώ.

Υ.Γ. 1. Η φωτογραφία τραβήχτηκε εδώ πριν μερικές ώρες, και κλικάροντας (το ρήμα "κλικάρω" υπάρχει στο λεξικό;) πάνω της μπορείτε να τη δείτε σε πλήρες μέγεθος.

Υ.Γ. 2. Παρά τις σημερινές γκρίνιες μου, αύριο θα πανηγυρίζω γιατί ή ΠΡΟΟ αν νικήσει παίρνει και μαθηματικά το πρωτάθλημα στην κατηγορία της, αρκετές αγωνιστικές πριν την λήξη του.

Υ.Γ. 3. Είδα και εγώ το "black swan" και μου άρεσε, αλλά συνεχίζω να λέω, πως μακράν η καλύτερη ταινία του Aronofsky είναι το "π".

Υ.Γ.4 Καληνύχτα.

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Ανεξέλεγκτη η Ραδιενέργεια στην Ιαπωνία: Ιδιωτική εταιρεία, υπεύθυνη για μόλυνση 35 εκατομ. Γιαπωνέζων!

2011-03-18T07:20:00.000-07:00

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Ανεξέλεγκτη η Ραδιενέργεια στην Ιαπωνία: : "της Βασιλίκας Σαριλάκη* Χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο, η διεφθαρμένη Ιαπωνική κυβέρνηση «εμπιστεύτηκε» και παρέδωσε..."

Ελάτε στα νησιά! Είναι όμορφα!

2011-03-10T14:56:00.000-08:00

Το ξέρετε πως μου αρέσει να γκρινιάζω, και θα το κάνω για άλλη μια φορά όχι τόσο επειδή θέλω να σας κουράσω, αλλά για να δείξω, πάλι, το πόσο διαφορετικό είναι να ζει κάποιος εντός και εκτός πόλης. Πριν συνεχίσω απλά σας δηλώνω πως δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα ποσά που χάλασα, ούτε πέρασα άσχημα, απλά θα σας περιγράψω έναν άλλο κόσμο. Έναν κόσμο που κάνει την Αθήνα να φαίνεται τόπος λειτουργικός και προγραμματισμένος (ακόμα και τις απεργίες των ΜΜΜ τις ξέρετε από πριν...). Θα σας περιγράψω το "τριήμερο" που πέρασα.

Λίγο μετά τα Χριστούγεννα, και σκεπτόμενος το πότε θα ξαναέχω ευκαιρία να φύγω από τη Νίσυρο και να πάω σπίτι μου, είδα το ημερολόγιο και βρήκα την αργία της "Καθαρής Δευτέρας". Επειδή όμως ένα τριήμερο δεν είναι τίποτα όταν έχεις να κάνεις δυο 15ωρα (τουλάχιστο) ακτοπλοϊκά ταξίδια (αν βολεύει το πρόγραμμα), είπα να ακολουθήσω έναν άλλο δρόμο. Καράβι μέχρι την κοντινή Κω Παρασκευή πρωί και από εκεί αεροπλάνο για Αθήνα, και επιστροφή την Καθαρή Δευτέρα με τον ίδιο τρόπο. Έτσι θα έχανα μόνο την σχολική εορτή της 7ης Μάρτη που θα γινόταν την Παρασκευή (τοπική εορτή της Δωδεκανήσου), άντε και 2 ώρες μάθημα το πολύ. Ξέροντας ότι υπάρχει καθημερινή σύνδεση της Νισύρου με Κω, εκμεταλλεύτηκα την προσφορά μιας αεροπορικής και έβγαλα ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής με 100 ευρώ. Σκέφτηκα 100 το αεροπλάνο και 10 το τοπικό καραβάκι πήγαιν' έλα, είμαστε μια χαρά. Λάθος σκέψη. Το τοπικό καραβάκι κόπηκε. Το "μεγάλο" καράβι που έρχεται από Πειραιά, άλλαξε τα δρομολόγια του, και ένα τρίτο που κάνει τον γύρο της Δωδεκανήσου σταμάτησε για μερικές εβδομάδες. Είχε φτάσει μία εβδομάδα πριν την θεωρητική αναχώρηση μου και δεν είχα ιδέα το τι θα γινόταν. Κανείς δεν ήξερε αν και πότε θα ξαναρχίσουν τα τακτικά δρομολόγια από και προς το νησί. Μέχρι που υπήρξε και πρόβλημα με την τροφοδοσία σε προϊόντα, γιατί προμήθειες γίνονταν μία φορά την εβδομάδα, και από καράβι που δεν είχε ψυγείο. Και φαινόταν το πόσο δεν έχω πιάσει τον τρόπο σκέψης εδώ, γιατί εγώ είχα "φρικάρει" και όλοι οι υπόλοιποι το θεωρούσαν αναμενόμενο και φυσιολογικό. "Μόνο την χρονιά των Ολυμπιακών ξέραμε το ακριβές πρόγραμμα των ακτοπλοϊκών δρομολογίων για όλη τη χρονιά" μου δήλωσε ο τοπικός ταξιδιωτικός πράκτορας. Ο μόνος τρόπος "διαφυγής" ήταν το ταξίδι μου, από Παρασκευή-Δευτέρα, να γίνει Πέμπτη-Τρίτη, για να εκμεταλλευτώ ένα άλλο τοπικό καράβι που κάνει τον γύρο της Δωδεκανήσου. Και με τα μαθήματα τι γίνεται όμως; "Ευτυχώς" την Τρίτη μετά την Καθαρή Δευτέρα θα γινόταν παρέλαση για την τοπική εορτή, και την Πέμπτη πριν, έγινε εκδρομή στο σχολείο για να βοηθηθούν και όσοι ήθελαν να φύγουν. Η αλλαγή όμως του αεροπορικού, ανέβασε το κόστος του, από 100, σε 210 ευρώ, και το καράβι που κάνει την σύνδεση, χρεώνει 15,5 αντί για 5 τη μονή διαδρομή Νίσυρο-Κω. Αλλά χαλάλι λέμε όμως... Το θέμα ήταν η επιστροφή. Τρίτη πρωί έφυγα 6 το πρωί από το σπίτι μου στη Νίκαια. Είπα να είμαι νόμιμος πολίτης, και έδωσα το 1,2 ευρώ για να πάω με το λεωφορείο στο Μετρό, έδωσα και άλλα 8 ευρώ για να πάω στο αεροδρόμιο, και πέταξα μέχρι την Κω. Από εκεί έδωσα 11 ευρώ στο ταξί για να με πάει στο λιμανάκι της Καρδάμενας για να φύγω με ένα τοπικό καραβάκι, που αντικατέστησε μετά από 1,5 μήνα αυτό που σταμάτησε τα καθημερινά δρομολόγια. Και επειδή είχε ήδη άσχημο καιρό, πήγα και ρώτησα στο λιμεναρχείο αν θα γίνει το δρομολόγιο. Εκεί με επιβεβαίωσαν πως με τα τωρινά δεδομένα, το δρομολόγιο γίνεται κανονικά. Βολόδειρα και εγώ στην Καρδάμενα, για 3 ώρες, και πήγα μετά να πάρω το καράβι. Έλα όμως που είχε σηκώσει περισσότερο αέρα... "Αύριο και βλέπουμε..." μου είπε ο καπετάνιος. "Τι να κάνουμε" σκέφτηκα και εγώ, και πήγα στη στάση του λεωφορείου για να πάω στο κέντρο της Κω, να βρω ξενοδοχείο. Η ώρα ήταν 13:50, και το πρόγραμμα έλεγε πως το λεωφορείο θα πέρναγε 14:40 (το τελευταίο δρομολόγιο της ημέρας). Στις 15:10 δεν είχε περάσει τίποτα (εδώ θυμίζω λίγο ότι ή ένταση του ανέμου ήταν 8 μποφόρ, και η θερμοκρασία χαλαρά μονοψήφια), και οι προσπάθειες μου να επικοινωνήσω με τα γραφεία των λεωφορείων άκαρπη (μετά έμαθα, πως επειδή εκείνη την ημέρα έγινε η σχολική παρέλαση, η μέρα θεωρήθηκε ημιαργία, άρα έπρεπε να είχα καταλάβει πως δεν θα ίσχυε το δρομολόγιο της Τρίτης, αλλά της Κυριακής που δεν είχε μεσημεριανό λεωφορείο... Είμαι χαζός τελικά.). Κάλεσα λοιπόν ταξί και με πήγε στο κέντρο της Κω (35 ευρώ), για να μείνω σε ξενοδοχείο (2 μέρες επί 35 ευρώ). Τελικά έμαθα πως την Πέμπτη στις 13:15 θα περάσει καράβι για Νίσυρο (15,5 ευρώ). Μισή ώρα πριν, ήμουν στο λιμάνι, αφού έχω επιβεβαιώσει 3 φορές πως θα γίνει κανονικά το δρομολόγιο. Όταν πήγε 13:15 και δεν είχε εμφανιστεί τίποτα, η λιμενικός μας επιβεβαίωσε πως το καράβι θα έρθει στην ώρα του. Μετά διέρρευσε, πως θα αργήσει κάνα τεταρτάκι λόγω καιρού. Στις 2 έφτασε ο πράκτορας της εταιρείας που έχει το καράβι, και μας ενημέρωσε πως το καράβι θα έρθει στις 3 και πως το είχε πει στο λιμεναρχείο εδώ και ώρες... Τελικά, στις 4 έφτασα στη Νίσυρο. Σύνολο ορών που μου πήρε για να πάω από το ένα σπίτι μου στο άλλο 58. Σύνολο εξόδων μετακίνησης και διαμονής, 366,2 ευρώ. Και για να μην σας κουράσω άλλο, δεν θα μιλήσω για τον παραλογισμό και την εξυπηρετικότητα των λιμενικών (χρειάστηκα ένα χαρτί που θα αποδείκνυε ότι πράγματι δεν μπορούσα να φτάσω στο νησί για να δικαιολογηθεί η απουσία μου από το σχολείο), γιατί ίσως γίνω περισσότερο κακός απ' όσο θέλω.Ούτε θέλω να σκεφτώ, ότι κάποιοι θα με σχολιάσουν ως λουφαδόρο, επειδή έλειπα τόσες μέρες. Πάω για ύπνο λοιπόν...

Υ.Γ. Τι ωραία που ήταν στο γήπεδο το προηγούμενο Σάββατο... Δεν ήταν αγώνας, αλλά γιορτή. Μήπως πρέπει να σκεφτείτε να αφήσετε τους γαύρους και τους βάζελους και να έρθετε στην Προοδευτικάρα;

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2011-02-26T10:28:00.000-08:00

Εσύ! Ναι σε σένα μιλάω. Ακόμα να κατεβάσεις το νέο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ; Για πάτα εδώ γρήγορα. Και αν σου αρέσει, στείλε το στους φίλους σου, αν όχι στους εχθρούς σου.

Υ.Γ. Και φυσικά δεχόμαστε τις κριτικές σας, καθώς και τις ιδέες και προτάσεις σας για την βελτίωση των μελλοντικών τευχών μας.

Μη μαδάς τη μαργαρίτα: Εμείς οι δάσκαλοι δεν φταίμε πουθενά;

2011-02-25T03:07:00.000-08:00

Πατήστε στον σύνδεσμο παρακάτω για να διαβάσετε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για τις ευθύνες που έχουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί για την κατάσταση που βρίσκεται η παιδεία σήμερα.

Μη μαδάς τη μαργαρίτα: Εμείς οι δάσκαλοι δεν φταίμε πουθενά;:

Τέρμα πια στους τζαμπατζήδες

2011-02-23T12:37:00.000-08:00

Μια και είναι μέρα κινητοποιήσεων η σημερινή, πάρτε ένα βιντεάκι που γύρισαν κάποιοι διαμαρτυρόμενοι και έχει αρκετό ενδιαφέρον.

<p>&amp;amp;lt;br&amp;amp;gt;τ</p>

Το παραπάνω βίντεο του Σ.Ε.Β. (Σύνδεσμου, Ειλικρινών, Βιομηχάνων) το αλίευσα από το www.tvxs.gr που με τη σειρά του το είχε αλιεύσει από το http://les-malakies.blogspot.com/.

Υ.Γ. Με γοργούς ρυθμούς ετοιμάζεται και το 72ο τεύχος του pdfάτου ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Συντόμως στις οθόνες σας!

Τσάμπα μάγκες...

2011-02-15T06:18:00.000-08:00

Πολλά blog καυτηρίασαν τις προηγούμενες μέρες, την υποκριτική και αστεία αντίδραση της κυβέρνησης έναντι των εκπροσώπων του Δ.Ν.Τ. , για την πώληση περιουσιακών στοιχείων της χώρας για την αποπληρωμή του χρέους. Η πώληση είναι δεδομένη και συμφωνημένη. Το πρόβλημα τους ήταν ότι δεν μπόρεσαν να το διαχειριστούν επικοινωνιακά όπως αυτοί ήθελαν, δηλαδή να βάλουν τα παπαγαλάκια τους να πείσουν τον κόσμο ότι αυτό είναι για το καλό του. Δεν θα σχολιάσω κάτι άλλο. Απλά αντιγράφω ένα άρθρο από την σημερινή Ελευθεροτυπία.

Παραδέχτηκαν το πωλητήριο

Με καθυστέρηση τεσσάρων ημερών κι αφού πρώτα «έστησε» έναν επικοινωνιακό καβγά με την τρόικα, η κυβέρνηση χθες ομολόγησε ότι είχε συμφωνήσει μαζί της το πωλητήριο δημόσιας περιουσίας μέχρι το ύψος των 50 δισ. και ότι έστησε τον καβγά επειδή έσπευσε η τρόικα να ανακοινώσει τη συμφωνία πριν από αυτήν...
Την ίδια στιγμή η επιβεβαίωση της συμφωνίας ερχόταν κι από τις Βρυξέλλες. Παράγοντες της Κομισιόν, αδειάζοντας την κυβέρνηση για τις αντιδράσεις της, δήλωναν ότι τις θεωρούν ακατανόητες γιατί «όλα ήταν συμφωνημένα» και μάλιστα «στην επίτευξη της συμφωνίας δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα».
«Είναι δική μας απόφαση να βάλουμε στόχο τα 50 δισ. Κι ακριβώς επειδή την ανακοίνωσαν οι εκπρόσωποι της τρόικας υπήρξε αυτή η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ανακοινώνουν αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, άλλος είναι ο ρόλος τους. Αν η ανακοίνωση γινόταν από την κυβέρνηση θα υπήρχε και συζήτηση στο υπουργικό συμβούλιο και διαβούλευση», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αποκαλύπτοντας ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος της κυβερνητικής αντίδρασης! Εκτός από τον Γ. Πεταλωτή και πηγές του υπουργείου Οικονομικών χθες διατύπωναν τον ίδιο ισχυρισμό.
Η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις ότι ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία και να κατευνάσει τις αντιδράσεις, υποστήριξε μέσω του εκπροσώπου της ότι στόχος της δεν είναι η πώληση αλλά η αξιοποίηση με σχεδιασμό, δεδομένου ότι σήμερα η μεγάλη περιουσία του Δημοσίου είναι ακατάγραπτη και αναξιοποίητη. Υποστήριξε ακόμα ότι ο πήχυς των 50 δισ. είναι υψηλός αλλά μπορεί να επιτευχθεί και παρέπεμψε στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων ύψους 7 δισ. μέχρι το 2013 που αποφασίστηκε σε διυπουργική επιτροπή τον περασμένο Δεκέμβριο.
Αποκαλυπτική, πάντως, των προθέσεων της κυβέρνησης για τη δημόσια περιουσία και τη σχέση της με το δημόσιο χρέος ήταν η ομιλία του ίδιου του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου σε εκδήλωση του Economic Club της Νέας Υόρκης στις 23 Σεπτεμβρίου 2010. Είχε πει τότε:
«Το Δημόσιο διαθέτει ακίνητη περιουσία, η αξία της οποίας υπερβαίνει τα 270 δισ. - ποσό που περίπου ισούται με το δημόσιο χρέος της χώρας. Τα ακίνητα αυτά παραμένουν, ως επί το πλείστον, ανεκμετάλλευτα. Για τον λόγο αυτό, ξεκινούμε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, που εφαρμόζεται σε ένα ευρύτατο φάσμα τομέων, όπως μεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ακίνητα, ΔΕΚΟ και τράπεζες, μέσω απ' ευθείας πώλησης, υπογραφής σύμβασης παραχώρησης, δημόσιου διαγωνισμού, ιδιωτικοποιήσεων, στρατηγικών συνεργασιών ή χρηματοοικονομικών εταιρειών συμμετοχικού κεφαλαίου - εταιρειών "holding"».

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2011-02-04T09:31:00.000-08:00

Έτοιμο και το 71ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Απολαύστε υπεύθυνα.

Το κατεβάζετε από εδώ: http://www.mediafire.com/file/kh5nnw88434nx76/71.pdf

Τα επαναστατικά γεγονότα στην Αίγυπτο

2011-02-02T01:04:00.000-08:00

Αντιγράφω μια ανάλυση για τα γεγονότα στην Αίγυπτο, από έναν φίλο που έχει ζήσει εκεί για 2 χρόνια.

Το καθεστώς του Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, μια τυπική στρατιωτική δικτατορία, κλυδωνίζεται μετά από 30 χρόνια απολυταρχικής διακυβέρνησης. Ο δικτάτορας, που πριν γίνει ισόβιος πρόεδρος ήταν αξιωματικός της αεροπορίας, ανέλαβε την εξουσία το 1981, μετά τη δολοφονία του προέδρου Ανουάρ Σαντάτ από παρελαύνοντες στρατιώτες την μέρα εθνικής εορτής. Όλοι οι πρόεδροι της χώρας, από την εγκαθίδρυση της Αιγυπτιακής δημοκρατίας το 1953, προέρχονταν από το στρατό.

Οι διαδηλώσεις που συγκλόνισαν τη χώρα τις τελευταίες 5 ημέρες ξεκίνησαν από μια πρωτοβουλία στο facebook. Στις 25 Ιανουαρίου, έντεκα μέρες μετά την έξωση του Τυνήσιου δικτάτορα, οργανώθηκε μέσω της ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία του Καΐρου. Αν και η διαδικυακή πρωτοβουλία συγκέντρωσε 85000 μέλη [1], το καθεστώς δε φάνηκε να ανησυχεί ιδιαίτερα. Περίπου 50000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν τελικά σε όλη τη χώρα, ένας εντυπωσιακός αριθμός, αν σκεφτεί κανείς ότι οι συμμετέχοντες γνώριζαν ότι κινδυνεύουν από συλλήψεις μετά βασανιστηρίων. Σε εκτεταμένες συγκρούσεις με την αστυνομία, ειρωνικά ανήμερα της αργίας για τη «γιορτή της αστυνομίας», σκοτώθηκαν δύο διαδηλωτές και ένας αστυνομικός. Δόθηκαν στη δημοσιότητα ερασιτεχνικά βίντεο με εντυπωσιακές σκηνές αστυνομικών που υποχωρούν από τις θέσεις τους κάτω από την πίεση του πλήθους.

Τις επόμενες δυο μέρες συνεχίστηκαν οι διαμαρτυρίες, με δεκάδες χιλιάδες να διαδηλώνουν στους δρόμους του Καΐρου, περιφρονώντας την απαγόρευση κυκλοφορίας που προσπάθησε να επιβάλει η κυβέρνηση.

Την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου, αργία και ημέρα προσευχής για τους μουσουλμάνους, η εξέγερση κλιμακώθηκε. Ενώ η κυβέρνηση έκοψε σε όλη τη χώρα το ίντερνετ και την κινητή τηλεφωνία [2], προφανώς για να δυσκολέψει τη συνεννόηση των διαδηλωτών, συγκεντρώθηκαν στους δρόμους του Καΐρου και αλλού εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, παραλύοντας τις συγκοινωνίες. Σε συγκρούσεις με τα σώματα ασφαλείας σκοτώθηκαν σε όλη την χώρα περισσότεροι από 100 άνθρωποι. Τη νύχτα το πλήθος αγνόησε ξανά την απαγόρευση κυκλοφορίας και η κυβέρνηση κατέβασε το στρατό στους δρόμους του Καΐρου. Καταγράφηκαν εντυπωσιακές σκηνές με τους διαδηλωτές να επευφημούν (!) τους στρατιώτες που επέβαιναν στα άρματα μάχης [3]. Σε πολλές περιπτώσεις οι στρατιώτες επέτρεψαν στους διαδηλωτές να ανεβούν στα άρματα μάχης στην κεντρική πλατεία του Καΐρου. Οι πολίτες τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και κρατούσαν σημαίες ανεβασμένοι πάνω σε κινούμενα άρματα μάχης, που υποτίθεται πως είχαν σταλεί για να επιβάλλουν την απαγόρευση κυκλοφορίας.

Το Σάββατο 29 Ιανουαρίου οι διαδηλώσεις συνεχιστήκαν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, καθώς ο πρόεδρος Μουμπάρακ ανακοίνωσε ανασχηματισμό. Περίπου 50000 συγκεντρώθηκαν ξανά στην κεντρική πλατεία του Καΐρου. Η αστυνομία αποσύρθηκε ολοκληρωτικά και η διαδήλωση συνεχίστηκε παρουσία του στρατού, ο οποίος στην πλειοψηφία του κράτησε μια εντυπωσιακά ανεκτική στάση προς τους διαδηλωτές. Την νύχτα του Σαββάτου και ενώ έχει γίνει γνωστό ότι η αστυνομία έχει αποσυρθεί, άρχισε κύμα ληστειών τρομοκράτησης από ένοπλες ομάδες. Οι κάτοικοι σύστησαν αυτοσχέδιες ομάδες πολιτοφυλακής.

Βλέποντας εκ των υστέρων τις ερασιτεχνικές λήψεις από τις διαδηλώσεις μπορεί να δει κανείς ότι η αστυνομία στο Κάιρο έδειξε μικρή προθυμία να συγκρουστεί με τους διαδηλωτές και προτίμησε να σε πολλές περιπτώσεις να υποχωρήσει. Ίσως αυτό εξηγεί το γεγονός ότι στο Κάιρο υπήρχε μικρότερος αριθμός θυμάτων από ό,τι στο Σουέζ ή στην Αλεξάνδρεια. Πιθανότατα η τηλεοπτική κάλυψη από τις ταράτσες των μεγάλων ξενοδοχείων του κέντρου να συντέλεσε σ’ αυτό το γεγονός.

Επίσης βλέποντας την εμφάνιση και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των διαδηλωτών και έχοντας ζήσει στο Κάιρο για 2 χρόνια την περίοδο 2006-2008, συμπεραίνω ότι πρόκειται κυρίως για νεαρά άτομα της μέσης- ανώτερης οικονομικής τάξης. Άλλωστε οι κινητοποιήσεις οργανώθηκαν αρχικά από το διαδίκτυο, το οποίο θεωρείται μάλλον πολυτέλεια στην Αιγύπτου, αφού μόνο το 1,2% του πληθυσμού έχει πρόσβαση σε ευρυζωνικό δίκτυο [4]. Ακόμα και στο αποκορύφωμα των γεγονότων δε συμμετείχε στις διαδηλώσεις ποσοστό μεγαλύτερο από 1% του πληθυσμού του Καΐρου των 20 εκατομμυρίων. Οι εξαθλιωμένοι, συντηρητικοί πληθυσμοί των παραγκουπόλεων της πρωτεύουσας [5] δε θεώρησαν ότι τα γεγονότα τους αφορούν. Η εξέγερση ήταν περισσότερο μια υπόθεση των άνεργων νέων με πανεπιστημιακή μόρφωση, που χρησιμοποιούν ως εργαλείο επικοινωνίας το διαδίκτυο. Αυτή η νέα γενιά έχει τη μόρφωση και την ενημέρωση να αποκτήσει ηγετικό ρόλο στην κοινωνία, αλλά αισθάνεται πολιτικά και οικονομικά αποκλεισμένη. Δε διαφέρει πολύ από την κατάσταση της νεολαίας στην Ελλάδα σήμερα.

Όσον αφορά την προοπτική της κατάστασης, αν πέσει το καθεστώς στην Αίγυπτο θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλα απολυταρχικά καθεστώτα στην περιοχή. Οι ΗΠΑ αποδείχθηκε ότι ακολουθούσαν (για μια ακόμη φορά) κοντόφθαλμη πολιτική στηρίζοντας απολυταρχικά, κοσμικά καθεστώτα ως αντίβαρο στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Ο τελευταίος μάλλον ενισχύθηκε από την κατάπνιξη κάθε μορφής φυσιολογικής αντιπολίτευσης, που άφησε τη θρησκεία ως το μόνο ανοιχτό πεδίο αντίδρασης στην εξουσία. Παρόλα αυτά το πολιτικό Ισλάμ δεν είναι σε φυσιολογικές συνθήκες πλειοψηφικό στην κοσμοπολίτικη και πολυθρησκευτική αιγυπτιακή κοινωνία. Τα γεγονότα της εξέγερσης στην Αίγυπτο, ενώ δεν ανέδειξαν κάποιον αρχηγό, έφεραν στο προσκήνιο ένα δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας που δεν έχει σχέση ούτε με το θρησκευτικό φανατισμό ούτε με τη χούντα του Μουμπάρακ. Σε κάθε περίπτωση η κοινωνίες της Μέσης Ανατολής είναι πολύπλοκες και αυτό θα έπρεπε να το λαμβάνουν υπόψη τους οι δυτικές χώρες, προτού αποφασίσουν να στηρίξουν τα εξέχοντα μέλη της σοσιαλιστικής διεθνούς, Χόσνι Μουμπάρακ της Αιγύπτου και Μπεν Άλι της Τυνησίας.

Κώστας Γιαννίρης

[1] http://www.aolnews.com/2011/01/24/will-egypt-facebook-flashmob-protests-yield-tunisian-results/

[2] http://www.euronews.net/2011/01/29/videos-show-force-of-egypt-s-people-power/

[3] Συγκεκριμένα διακόπηκε για τρεις μέρες η πρόσβαση στο ίντερνετ και η αποστολή SMS κινητής τηλεφωνίας. Επίσης διακόπηκε η λειτουργία των κινητών για 36 περίπου ώρες. Δεν γνωρίζω αν έχει ξαναγίνει τόσο μακροχρόνια εκούσια διακοπή του ιντερνετ σε μια χώρα.

[4] http://www.arabianbusiness.com/etisalat-misr-buys-into-nol-egynet-121715.html

[5]http://www.citiesalliance.org/ca/sites/citiesalliance.org/files/CA_Docs/resources/Cairo's%20Informal%20Areas%20Between%20Urban%20Challenges%20and%20Hidden%20Potentials/CairosInformalAreas_Ch1.pdf

Λεφτά Υπάρχουν

2011-01-21T07:57:00.000-08:00

Άλλο ένα ενδιαφέρον βιντεάκι σήμερα. Αυτή την φορά από τον οικονομολόγο Richard D Wolff.

Εθισμένοι στο ρίσκο

2011-01-18T08:55:00.000-08:00

Για δείτε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της Naomi Klein

Σκόρπιες σκέψεις

2011-01-16T08:26:00.000-08:00

Ας μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις χωρίς ειρμό για να μπω σε ρυθμό να φτιάξω το 71ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ.

Στις διακοπές που βρέθηκα στην πρωτεύουσα ένιωσα πως πρέπει να απολογούμαι στον κόσμο επειδή μπήκα στο δημόσιο και είχα άδεια την περίοδο των διακοπών.
Είναι πιο εύκολο να μάθει χημεία ένας λοβοτομημένος μπαμπουίνος παρά να καταλάβουν πολλοί επιβάτες του μετρό πως πρώτα πρέπει να περιμένουν τους άλλους να κατέβουν και μετά να μπουν αυτοί.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες σελίδες που άρχισα να χρησιμοποιώ προσφάτως είναι η http://academicearth.org/ μέσω της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε δωρεάν διαλέξεις και μαθήματα πάνω σε πολλά αντικείμενα από μερικά από τα γνωστότερα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Harvard, Yale, MIT, Berkeley κ.α.).
Επίσης πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα είναι η http://dwsepare.ning.com/ μέσω της οποίας γίνονται δωρεές και ανταλλαγές διαφόρων αντικειμένων μεταξύ των χρηστών.
Προσπάθησα (χωρίς επιτυχία) να πείσω τα παιδιά του σχολείου να μου γράψουν σε ένα κείμενο όσα δεν τους αρέσουν στο σχολείο τους και στο εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα και εκτός από κάποιες αναμενόμενες ατάκες για μεγαλύτερα διαλείμματα, λιγότερα μαθήματα, καλύτερα κτίρια κτλ. μόνο μία πρόταση μιας μαθήτριας της 1ης γυμνασίου μου κίνησε το ενδιαφέρον. "Και τέλος, δεν μας αρέσει το μάθημα αλλά εντάξει ότι και να πεις το ίδιο κάνει". Αδιαφορία, παραίτηση ή ρεαλισμός της πιτσιρίκας στα λόγια της;
Για όσους κατεβάζουν σειρές από το διαδίκτυο σας προτείνω μια αγγλική που λέγεται misfits. Είναι επιστημονικής φαντασίας αλλά τελείως διαφορετική από όσες έχετε δει. Ήρωες είναι κάποιοι νέοι εγκληματίες, αντικοινωνικοί, "απροσάρμοστοι" που αποκτούν λόγω μιας παράξενης καταιγίδας, κάποιες υπερφυσικές δυνάμεις. Θα αρέσει σίγουρα σε όσους παθαίνουν στομαχικές διαταραχές με την "πολιτική ορθότητα" των αντίστοιχων αμερικάνικων σειρών.
Συζήταγα με κάτι φίλους την (για μένα) αδιάφορη στάση των κατοίκων του νησιού για τα προβλήματα της εποχής και κάποιος μου είπε: "Τι σου φαίνεται παράξενο; Εκεί έχετε συγκοινωνίες ή νοσοκομεία για να σας ενοχλήσουν οι απεργίες; Έχετε μεγάλες επιχειρήσεις με πολλούς υπαλλήλους για να σας ενοχλήσουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις; Έχει άστεγους, μετανάστες ή πρεζάκια στις πλατείες; Άσε τους ανθρώπους στην ηρεμία τους..."
Αν σταματήσουν να γίνονται γαμήλιες τελετές θα καταστραφεί τελείως ότι έχει μείνει από την ελληνική οικονομία.Ρούχα και καλλωπισμοί για ζευγάρι και καλεσμένους, στολισμός, δεξίωση, προσκλητήρια, μπουμπουνιέρες, δώρα, εισιτήρια και διαμονή για την μετακίνηση των μακρινών καλεσμένων, φωτογραφίες, πυροτεχνήματα.... Μήπως οι έμποροι πρέπει να κάνουν ένα μνημείο τιμής στην "άγνωστη νύφη";
Καλό Τέτοιο σε όλους.

Είναι καιρός να τελειώνουμε με τα «θρησκευτικά» στα σχολεία.

2011-01-06T04:49:00.000-08:00

Το παρακάτω κείμενο το δανείστηκα από το blog "Μη μαδάς την μαργαρίτα" (http://mhmadas.blogspot.com)

«Το μεγάλο άφατο κακό στο κέντρο του πολιτισμού μας είναι ο μονοθεϊσμός. Από ένα βαρβαρικό κείμενο της Εποχής του χαλκού, γνωστό ως παλαιά διαθήκη, έχουν γεννηθεί τρεις εχθρικές προς τον άνθρωπο θρησκείες - ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και το ισλάμ. Αυτές είναι θρησκείες με επουράνιους θεούς. Είναι, κυριολεκτικά, πατριαρχικές - ο Θεός είναι Παντοδύναμος Πατέρας - εξού και το μίσος προς τις γυναίκες για 2000 χρόνια, σ’ εκείνες τις χώρες που έχουν πληγεί από τον επουράνιο Θεό και τους επίγειους αρσενικούς αντιπροσώπους του.»

GORE VIDAL

Ούτε η δογματική, ούτε η λειτουργική, ούτε βέβαια η χριστιανική ηθική έχουν κανένα λόγο να διδάσκονται σ’ ένα ουδετερόθρησκο σχολείο μιας ευρωπαϊκής χώρας. Ούτε σαν μάθημα επιλογής, ούτε βέβαια ως υποχρεωτικό μάθημα. Αν οι νέοι θέλουν να γνωρίσουν και να εμβαθύνουν στην οποιαδήποτε θρησκεία καλό είναι να επισκεφθούν τους ναούς και να συζητήσουν με τους κατ’ επάγγελμα ιερωμένους και διακόνους του κάθε δόγματος.

Στα σχολεία διδάσκονται μαθήματα που έχουν σκοπό τη διανοητική, σωματική και πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Τα λειτουργικά ή δογματικά στοιχεία της χριστιανικής ή άλλης θρησκείας δεν έχουν να κάνουν με τίποτα από αυτά. Αντιθέτως, η κατεύθυνση της ευρωπαϊκής παιδείας είναι καθαρά ορθολογιστική και λογοκρατική, προσπαθεί να διδάξει και κυρίως να πείσει τους μαθητές να αναζητούν αιτίες και αποδείξεις πίσω από κάθε τι που συναντούν στο μακρύ ταξίδι της γνώσης. Δε νομίζω ότι έχουν καμιά θέση σ’ ένα σύγχρονο και δημοκρατικό σχολείο, οι θεωρίες περί δημιουργίας του κόσμου, περί τριαδικής φύσης του Θεού, περί ανάστασης νεκρών, μετά θάνατον ζωής, δευτέρας παρουσίας κλπ.

Στα σχολεία μας παλεύουμε να γονιμοποιήσουμε τις ιδέες της χειραφέτησης του ανθρώπου, της ισότητας των δύο φύλλων, της αξίας της ανθρώπινης ζωής, της αγάπης και της συνεργασίας μεταξύ όλων των ανθρώπων. Πόσο αντίθετη στην προσπάθεια αυτή είναι η περίφημη χριστιανική Ηθική της δήθεν ισότητας και αγάπης, με ένα θεό πατριάρχη, δυνάστη, τιμωρό και ελεήμονα, δικαστή των ανθρωπίνων πεπραγμένων, που σώζει στο παράδεισο ή στέλνει στα τάρταρα, ανάλογα με την πίστη του προς αυτόν. Πόσο παράταιρα φαντάζουν, ο μισογυνισμός, ο φανατισμός, ο θρησκευτικός πόλεμος, ο αγιασμός των όπλων και λοιπά βαρβαρικά τελετουργικά των μονοθεϊστικών θρησκειών.

Αν θέλουμε (και πρέπει) να δώσουμε μια περισσότερο πνευματική διάσταση στην εκπαίδευσή μας ας την αναζητήσουμε στη φιλοσοφία, στην ηθική, στο αρχαίο αλλά και σύγχρονο θέατρο, στη μουσική, σε όλες τις ανθρωπιστικές σπουδές και στις καλές τέχνες, αλλά όχι στις εξ αποκαλύψεως μονοθεϊστικές θρησκείες.

Κάποιοι ισχυρίζονται το γνωστό στερεότυπο ότι η ορθόδοξη χριστιανική πίστη και εκκλησία αποτελεί μια βασική διάσταση της εθνικής μας ταυτότητας. Δυστυχώς αυτό είναι σωστό. Αλλά κάποια στιγμή η στρέβλωση αυτή πρέπει να ανακοπεί. Η εθνική μας αφήγηση είναι καιρός ν’ αλλάξει σελίδα και να φύγει από το ιδεολόγημα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Αν είναι να τη διδάσκουμε ως παράδειγμα προς αποφυγή, καλώς. Αν είναι να αναλύσουμε ιστορικά, κοινωνικά, οικονομικά τον ολέθριο ρόλο της ορθοδοξίας στην εξέλιξη του ελληνικού γένους καμία αντίρρηση. Αλλά αυτό έχει να κάνει με το μάθημα της ιστορίας και όχι με κανένα μάθημα θρησκευτικών.

Επιτέλους ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος έχει αργήσει και είναι μια ευκαιρία ν’ αρχίσει από την κατάργηση των θρησκευτικών στα σχολεία.

Είναι σαφές ότι το σχολείο δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει πως δεν βλέπει την επίδραση που ασκούν οι θρησκείες σε εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Οι μαθητές μπορεί να έχουν απορίες για το τι πρεσβεύει η κάθε θρησκεία και ποιος είναι ο ρόλος της σε κάθε κοινωνία. Μπορεί να θέλουν να δουν τις σχέσεις των θρησκειών μεταξύ τους. Ας έχουμε ένα μάθημα θρησκειολογίας στο γυμνάσιο ή και ένα κατ’ επιλογή στο λύκειο, αλλά μέχρι εκεί. Και κυρίως από σκοπιά κοινωνιολογική και όχι βέβαια ως μάθημα κατήχησης της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, όπως γίνεται τώρα.

Οι θρησκείες έχουν συμβολή στην τέχνη και την αισθητική των λαών. Ο ρόλος αυτός μπορεί και πρέπει να αναλύεται στα μαθήματα αισθητικής αγωγής.

H ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδας αρκετά προβάλλεται και διαφημίζει το δόγμα της και το σωτηριολογικό της λόγο μέσα από την παράδοση, τις εορτές - αργίες, τα μυστήρια - κοσμικά γεγονότα αλλά και τους ναούς - καταστήματά της. Καιρός είναι να πάψει να επηρεάζει τις παιδικές συνειδήσεις και μάλιστα μέσα από το σχολείο.

Νομίζω ότι είναι καιρός το κράτος να κινηθεί ώστε να:

- καταργηθεί ο μαζικός, υποχρεωτικός, σχολικός εκκλησιασμός

- καταργηθεί η πρωινή προσευχή σε όλα τα σχολεία.

- καταργηθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τα σχολεία.

- απαλειφθεί τελείως το μάθημα των θρησκευτικών από το Δημοτικό.

- αντικατασταθούν τα θρησκευτικά με στοιχεία θρησκειολογίας στο Γυμνάσιο και

στην Α λυκείου.

- θεσπιστεί ως μάθημα διαλόγου και έρευνας, η Ηθική και οι διαπροσωπικές

σχέσεις, σε συνδυασμό με το βιωματικό εργαστήριο.

- εμπλουτιστεί το μάθημα της ιστορίας με το πραγματικό ρόλο της εκκλησίας και

της θρησκείας στα παγκόσμια μεγάλα ιστορικά γεγονότα.

- εμπλουτιστούν τα μαθήματα της αισθητικής αγωγής με στοιχεία της

εκκλησιαστικής τέχνης.

- απαγορευτεί κάθε απόπειρα κατήχησης μέσα στα σχολεία.

Σκόρπιες σκέψεις

2010-12-08T14:26:00.000-08:00

Έβαλα "πονηρή" φωτογραφία μήπως και σας κινητοποιήσω να κατεβάσετε το τελευταίο ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ που δεν το τιμάτε όπως το προηγούμενο. Μήπως χάσατε το link; Για πατήστε εδώ
Σε όσους αρέσει η παλιά "μαύρη" μουσική, ψάξτε το blog (http://bluebeatinmysoul.blogspot.com/) και θα ανακαλύψετε διαμάντια.
Έχετε δει ποτέ παλιό μοναστήρι στολισμένο με χρωματιστά λαμπάκια; Εγώ βλέπω ένα καθημερινά, δίπλα στο σπίτι μου. Ο ορισμός της χριστουγεννιάτικης κακογουστιάς σε απλά νεοελληνικά.
9 νίκες και μια ισοπαλία σε 10 αγώνες για την ΠΡΟΟ φέτος, και οι εκπλήξεις που ετοιμάζουν οι οπαδοί της όλο και αυξάνονται. Ευτυχώς που έχουμε και την ομάδα να μας ανεβάζει και ξεχνάμε για λίγο το τι γίνεται γύρω μας.
Σήμερα για μία εκλογική διαδικασία που κράτησε μία ώρα, χάσαμε 7 ώρες μάθημα. Η πρόταση που τέθηκε χθες ώστε για αυτή την ώρα να χάσουμε απλά 3, θεωρήθηκε μη πραγματοποιήσιμη.
Επιτέλους ήρθε το κρύο. Δεν ήταν λογικό να κυνηγάω κουνούπια μέσα στον Δεκέμβρη.
Θα κλείσω με τον ορισμό της λέξης "λάχανο" σύμφωνα με τον Αμβρόσιο Πηρς. "Λάχανο είναι ένα γνωστό λαχανικό, που έχει το μέγεθος και τη νοημοσύνη ενός ανθρώπινου κεφαλιού.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2010-11-30T10:35:00.000-08:00

Το 70ο τεύχος του Νιουσλέτε μπορείτε να το κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο
http://www.mediafire.com/file/3j9a2vk6dycotca/70.pdf

Καλό τέτοιο σε όλους.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2010-10-24T10:54:00.000-07:00

Ετοίμασα επιτέλους το 69ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ.
Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ http://www.mediafire.com/file/2b3beargethbbdk/69.pdf

Υ.Γ. 6 στα 6 η ΠΡΟΟ. Κάθε Κυριακή πλέον είναι μέρα χαράς. Πάντα τέτοια.

Τα παιδιά στην κερκίδα...

2010-10-10T14:07:00.000-07:00

Αν προσέξετε τον πίνακα του "θείου" Αλβέρτου, καταλαβαίνετε πως η εισαγωγή αυτής μου της ανάρτησης θα είναι ποδοσφαιρική. Είχα πολύ καιρό να δω την ομάδα μου να φιγουράρει μόνη της στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα της κατηγορίας της, και αυτά που βλέπω να γίνονται μέχρι τώρα με γεμίζουν με αισιοδοξία. Δεν θα αναφερθώ στο αγωνιστικό μέρος, αλλά στο οπαδικό, το οποίο μπορεί να δώσει σημαντικά παραδείγματα οργάνωσης μικρών ομάδων και το τι μπορούν να πετύχουν αυτές. Σε παλιότερα κείμενα μου, και σε σχόλια μου σε blog άλλων, έχω αναφέρει πως ότι θετικό μπορεί να συμβεί στην κοινωνία μας μπορεί να γίνει με πορεία από κάτω προς τα πάνω και όχι αντίθετα. Οι δράσεις πρέπει να αρχίζουν από τη περιοχή μας, να μεταδίδονται στις γειτονικές και για κάτι μεγαλύτερο βλέπουμε... Είναι ευκολότερο να καθαρίσουμε το πεζοδρόμιο μας, και να φυτέψουμε ένα δέντρο, παρά να ανατρέψουμε την κάθε κυβέρνηση και το κάθε μνημόνιο.

Τι έκαναν όμως οι Προοδευτικάνοι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας; Συνδύασαν προσωπικό μεράκι και γνώσεις, προσέφεραν τον χρόνο τους, τα ηλεκτρονικά μαραφέτια τους (υπολογιστές, κάμερες, μικρόφωνα κτλ.), συνεννοήθηκαν μεταξύ τους (το δυσκολότερο) και χωρίς να έχουν κανένα οικονομικό όφελος έφτιαξαν έναν φορέα ενημέρωσης που, αν ήξεραν γι' αυτόν, θα τον ζήλευαν και ομάδες Α εθνικής. Αυτά που δίνει ο φορέας στους φιλάθλους είναι πολλά. Α) Πριν από κάθε παιχνίδι μπορούμε να διαβάσουμε ένα pre-game άρθρο που εξηγεί την σημασία του κάθε αγώνα, ενημερώνει για την αγωνιστική κατάσταση και μας πληροφορεί με ιστορικά και στατιστικά στοιχεία για τις δύο ομάδες. Β) Λίγες ώρες μετά την λήξη του παιχνιδιού μας δείχνει σε βίντεο τα γκολ από τους αγώνες, ενώ λέγεται πως θα ετοιμάζουν και μονταρισμένο βίντεο με μαζεμένες τις καλύτερες φάσεις. Γ) Στις εντός έδρας αναμετρήσεις γίνεται ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση μέσω διαδικτύου, την οποία μπορεί και κάποιος να την "κατεβάσει" ολόκληρη μετά το τέλος του αγώνα. Δ) Την επόμενη μέρα του αγώνα δημοσιεύεται ένα αναλυτικότατο και αντικειμενικό άρθρο (ανώτερο από πολλά που δημοσιεύονται σε αθλητικές εφημερίδες) για το τι συνέβη στον αγωνιστικό χώρο. Ε) Καθ' όλη την διάρκεια της εβδομάδας υπάρχει διαρκής ενημέρωση για τα καθημερινά νέα του συλλόγου. Τονίζω πως παρά το φανερό πάθος των ανθρώπων αυτών με την συγκεκριμένη ομάδα υπάρχει σαφής προσπάθεια αντικειμενικής ενημέρωσης. Για παράδειγμα και σε ραδιοφωνικές μεταδόσεις, και σε άρθρα υπάρχουν και αναφορές σε λάθη της ομάδας μας, και σε λάθη των διαιτητών υπέρ (αλλά και κατά) αυτής, αλλά και στην ποιότητα των αντιπάλων. Βλέποντας τον αηδιαστικό καταρράκτη μίσους που χαρακτηρίζει τις περισσότερες οπαδικές αθλητικές εφημερίδες είναι τουλάχιστο ανακουφιστική η ύπαρξη τέτοιας ενημέρωσης. Αν θέλετε να κρίνετε από μόνοι σας επισκεφτείτε τους βυσσινί συνδέσμους κάτω αριστερά στην σελίδα.

Δεν τα γράφω αυτά για να ευλογήσω τα γένια των ομοϊδεατών μου, αλλά για να δώσω ένα παράδειγμα για το τι μπορούν να κάνουν κάποιοι που ενδιαφέρονται για κάτι κοντινό τους. Τέτοιες δράσεις θα μπορούσαν να υπάρχουν σε γειτονιές, για παράδειγμα για καλύτερη καθαριότητα, για την δημιουργία και συντήρηση ελεύθερων χώρων, για την βοήθεια ανθρώπων με προβλήματα (π.χ. ηλικιωμένων, άνεργων κτλ.), για τον καλλωπισμό των κτιρίων κτλ.

Αλλάζω θέμα. Στην προηγούμενη μου ανάρτηση έλεγα πως θέλω να ασχοληθώ με την δουλειά μου χωρίς να με απασχολούν "μεγάλα" ερωτήματα και τέτοιες χαζομαρούλες. Πολλές φορές απορώ με τον εαυτό μου με τους κύκλους που κάνω. Σαν να μη θέλω να μάθω το μάθημα μου ένα πράγμα... Κάθε φορά που νιώθω απογοητευμένος από τους γύρω μου, λέω να τα κάνω όλα μόνος μου, αλλά μετά βλέπω πως θέλοντας και μη πρέπει να αντιμετωπίσω αυτά που με ενοχλούν και να ασχοληθώ και με άλλους και να συμμετέχω σε αντιπαραθέσεις που είναι τουλάχιστο κουραστικές και ψυχοφθόρες.

Τι έμαθα (για άλλη μια φορά) τις τελευταίες εβδομάδες:

α) πως επειδή εγώ μπορώ να επικοινωνώ με διάλογο δεν σημαίνει πως και οι συνάνθρωποι μου έχουν αυτή την ικανότητα

β) πως όταν κάποιος "αρμόδιος" σε κοιτά στα μάτια και σου λέει πως θα κάνει κάτι, δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνει

γ) πως άνθρωποι που έχουν πτυχία και πληρώνονται να κάνουν μια δουλειά πολλές φορές δεν έχουν όχι μόνο τη διάθεση αλλά ούτε και την ικανότητα να την κάνουν

δ) πως όταν φτάνω σε σημείο να εξοργίζομαι τόσο και να φωνάζω σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα, ανεβάζει το κύρος μου στα μάτια τους και αποκτά μεγαλύτερο βάρος ο λόγος μου

ε) πως στο μέρος που ζω το σχολείο είναι ένα αναγκαίο κακό

στ) πως αν θέλω να κοιμάμαι καλά το βράδυ πρέπει να δουλεύω πολύ περισσότερο απ΄ το "νόμιμο" χωρίς να περιμένω κάποιον να με ευχαριστήσει γι' αυτό

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Απλά θα περιγράψω μια κατάσταση. Ένα ολόκληρο σχολείο μετακομίζει σε ένα προσωρινό (ουδέν μονιμότερο...) για να χτιστεί ένα νέο. Η μετακόμιση αρχίζει ενώ στο προσωρινό γίνονται ακόμη εργασίες και είναι από ακατάλληλο ως επικίνδυνο. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας συντονισμός των εργασιών. Καθηγητές βρίσκονται να κάνουν μέχρι και το Σαββατοκύριακο δουλειά μεταφορέα. Ένα πανάκριβο εργαστήριο κινδυνεύει με καταστροφή. Επικίνδυνα χημικά, και ακριβά όργανα κουβαλιούνται στα χέρια και με τα προσωπικά αυτοκίνητα των καθηγητών. Ένα κτίριο κινδυνεύει να κατεδαφιστεί ενώ ακόμα δεν έχει προλάβει να αδειάσει. Καθηγητές, γονείς, κάτοικοι, δημοτική αρχή τσακώνονται με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Και όλα αυτά σε μια έντονη προεκλογική περίοδο, σε ένα νησί 900 ατόμων που οι ψήφοι είναι ήδη μετρημένοι και καταγεγραμμένοι... Όμορφες στιγμές, αγγελικά πλασμένες.

Υ.Γ. 1. Η τελευταία παράγραφος της ανάρτησης αποτελεί προϊόν έμπνευσης του συγγραφέα. Κάθε σχέση με πρόσωπα της πραγματικότητας είναι απολύτως συμπτωματική και τυχαία. Το σχολείο μου δουλεύει στην εντέλεια και όλοι γύρω μου είναι καταπληκτικότατοι...

Υ.Γ. 2. Πρέπει κάποια στιγμή να το τελειώσω αυτό το 69ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ

Υ.Γ. 3. Σήμερα έφτιαξα ένα τέλειο κοτοπουλάκι, μήπως να παρατήσω τα δασκαλίκια και να πάω σε κάνα ριάλιτι μαγειρικής;

Προβληματισμοί

2010-09-25T10:04:00.000-07:00

Τη συγκεκριμένη φωτογραφία την πήρα από το ιστολόγιο http://helstats.blogspot.com/ που βλέπει με ένα διαφορετικό μάτι, το τι σημαίνει στατιστική μελέτη. Προσωπικά ένας από τους λόγους που αν και το θέλω δεν ξέρω τι να γράψω πλέον στο ιστολόγιο μου (όσο φτιάχνω σιγάααα σιγάααα το νέο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ) είναι όλο αυτό το μπάχαλο που γίνεται με τις θέσεις και τις απόψεις που έχουν όλοι για κάθε θέμα που απασχολεί τον τόπο, και με βομβαρδίζουν καθημερινά. Ειδικά για τόσο πολύπλοκα θέματα όπως η στάση μας απέναντι στο μνημόνιο, ακριβώς επειδή όλοι ξέρουν πως οτιδήποτε πουν θα γίνει αυτό που θέλει η τρόικα και η "σοσιαλιστική" μαριονέτα της, προσπαθούν να δημιουργήσουν απόψεις τόσο ειδικές και τόσο τεχνικές όπου ούτε και οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνουν. Και επειδή ξέρουν πως ότι και να πουν δεν είναι ούτε απολύτως σωστό, ούτε απολύτως λάθος τσακώνονται σαν τα κοκόρια στις κάμερες για να δείξουν πως πράγματι ξέρουν τι λένε ώστε να πείσουν κάποιον. Γιατί αν ρωτήσουμε οποιονδήποτε απλό άνθρωπο που υποστηρίζει έναν πολιτικό ή μία παράταξη, ποιες είναι ακριβώς οι θέσεις αυτών των ανθρώπων που υποστηρίζει, θα μας πει στην καλύτερη περίπτωση μπαρμπούτσαλα. Διάβαζα για παράδειγμα σε μια ανάρτηση του Left Liberal Synthesis (http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2010/09/haiku-monopoly.html) τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν και το θέμα και ένιωσα λίγο μαλάκας με τις εφημερίδες και τους πολιτικούς με αυτά που με τόσο πάθος υποστηρίζουν. Είσαστε σίγουροι ρε παιδιά; Είσαστε τόσο σοφοί που ξέρετε με κάθε λεπτομέρεια τι γίνεται στην οικονομία και το τι πρέπει να γίνει στο μέλλον και εγώ είμαι τόσο χαζός που έχω χάσει τον μπούσουλα; Για παράδειγμα, ξέρω πως αυτοί που μας λένε τι να κάνουμε, είναι αυτοί που εν μέρει προκάλεσαν και εν μέρει ανέχτηκαν αυτά που τόσα χρόνια κάναμε για να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση. Ξέρω πως με πρόφαση το μνημόνιο καταπατώνται και χάνονται εργασιακά δικαιώματα που με αίμα είχαν κερδηθεί, αλλά χωρίς τον μπαμπούλα του δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να γίνει προσπάθεια συμμαζέματος του δημόσιου τομέα. Αλλά προσπαθώντας να συμμαζέψουν κάποια πράγματα που δεν δούλευαν, καταστρέφουν ακόμα και κάποια άλλα που δούλευαν καλά. Μου θυμίζει την ιστορία με τα ολυμπιακά έργα. Μπορεί να τα χρυσοπληρώσαμε, να φτιάξαμε πολλά άχρηστα πράγματα που θα πληρώνουμε για χρόνια, αλλά αν δεν είχαμε πάρει τους αγώνες, ούτε το μετρό θα είχε τελειώσει, ούτε ο προαστιακός θα είχε γίνει, ούτε κάποια νέα γήπεδα θα είχαν δημιουργηθεί, αλλά τελικά μήπως ήταν αυτά προπέτασμα καπνού για να πλουτίσουν κάποιοι και να χρεοκοπήσουμε οι υπόλοιποι; Αλλά έτσι και αλλιώς κάποιοι θα πλούτιζαν εις βάρος του λαού, τουλάχιστο έμεινε κει κάτι. Άξιζε τον κόπο και το κόστος όμως; Μάλλον όχι, αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρος.

Δεν ξέρω τι γίνεται. Δεν καταλαβαίνω τις διαφορές όλων αυτών των αριστερών κομμάτων και των παρακλαδιών τους που υπάρχουν. Δεν έχω ιδέα αν θα ήμασταν καλύτερα εκτός Ε.Ε. Δεν έχω σαφή άποψη στο θέμα των μεταναστών με τις παρούσες συνθήκες. Δεν συμφωνώ σχεδόν σε τίποτα με τους συνδικαλιστές πως εκπροσωπούν τον κλάδο μου, αλλά δεν ξέρω πως να αντιδράσω μόνος μου όταν υπάρχει λόγος να το κάνω.

Γενικά έχω χάσει τη μπάλα. Γι' αυτό προσπαθώ να μη μιλάω πολύ, να κάνω τα αστειάκια μου με τις ειδήσεις που διαβάζω, να κάνω τη δουλειά μου, να προσπαθώ (όσο μπορώ) να προσφέρω κάτι στους μαθητές μου και απλά περιμένω να δω τι θα γίνει. Ως τότε ή μέχρι τη στιγμή που θα γίνω τόσο έξυπνος όσο ένας δημοσιογράφος ή ένας πολιτικός για να ξέρω τα πάντα ,θα με προβληματίζουν πιο απλά πράγματα.

π.χ.

Πότε θα σταματήσει να κάνει ζέστη εδώ για να σταματήσω να ιδρώνω; Πότε θα κατέβουν και εδώ οι βροχές της Αθήνας που τόσο τις θέλω για να γεμίσουν τα πηγάδια και να πλυθεί από μόνο του το αμάξι μου;
Πότε θα ξαναπάω στην Αθήνα για να δω τους ανθρώπους που πραγματικά με ενδιαφέρει να είμαι μαζί τους;
Θα κερδίσει η ομάδα μου την Κυριακή; Θα καταφέρουμε επιτέλους να ανέβουμε κατηγορία;
Τι θα μαγειρέψω αύριο;
Τι θα συμβεί σε μερικές μέρες όταν το σχολείο μου μετακομίσει προσωρινά (για κάποια χρόνια δηλαδή) σε ένα πολύ μικρότερο για να γκρεμιστεί το σημερινό και να φτιαχτεί ένα νέο στη θέση του;
Το βράδυ να δω ταινία ή να διαβάσω ένα βιβλίο;

Δεν θα σας κουράσω άλλο. Καλό βράδυ και καλό κουράγιο σε όλους.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε...

2010-09-08T16:12:00.000-07:00

Δεν μου αρέσει η έκφραση "καλό χειμώνα", διότι είναι χαζή. Δεν θα επιχειρηματολογήσω. Δεν χρειάζεται άλλωστε να βρω επιχειρήματα για να αντικρούσω μια φράση που λέγεται συνήθως το φθινόπωρο με θερμοκρασίες κοντά στους 30 βαθμούς Κελσίου. Επίσης θέλω να σας προειδοποιήσω πως δεν έχω ιδέα για το τι θα γράψω στις επόμενες γραμμές. Είμαι ακόμα στη φάση του ξεσκουριάσματος βλέπετε. Ίσως η καλύτερη λύση είναι οι σκόρπιες σκέψεις.

Φέτος το καλοκαίρι ένιωσα το τι σημαίνει πραγματική χριστιανοσύνη στο νησί της Πάτμου. Αγαλλίασε η καρδιά μου, ανυψώθηκε το πνεύμα μου, βλέποντας ανθρώπους που είχαν μία θέληση, ένα σκοπό. Να εκπληρώσουν το τάμα τους. Να καταφέρουν δηλαδή να κατεβούν με το τζιπ τους από το κότερο, λιώνοντας λουόμενους, παραμερίζοντας γιαγιάδες, βρίζοντας "παναγίες" για την πολυκοσμία, ώστε να μπορέσουν να ανέβουν στο μοναστήρι να ανάψουν ένα κερί βγάζοντας 532.421 φωτογραφίες με την κάμερα των 242megapixel και μετά να αγοράσουν κομποσκοίνια και εικονίτσες, πριν κάτσουν στο κιτς μπαρ για να πληρώσουν 10ευρώ για ένα νερομπλούτσι που εκεί λέγεται "μοχιτάκι".
Για πρώτη φορά στην ζωή μου ως εργαζόμενος βίωσα την έννοια της "άδειας μετ' αποδοχών". Μου φάνηκε σουρεαλιστικό το να κάνω διακοπές και να μπαίνει ο ίδιος μισθός με αυτόν που έμπαινε όταν δούλευα.
Το πρώτο πράγμα που είδα με την επιστροφή μου στο σχολείο που δουλεύω ήταν καβγάς μεταξύ καθηγητών. Το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν "θάψιμο" συναδέλφων.
Τι μου λέτε για ιδιωτικά σχολεία; Τι μου λέτε για φροντιστήρια με "πρότυπο σύστημα διδασκαλίας". Το σχολείο μου χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια είχε 100% επιτυχία στις πανελλήνιες εξετάσεις. Που να πείθαμε τα παιδιά να διάβαζαν κιόλας...
Κόμματα που βρίζονται όλη την ώρα αλλά τώρα συνεργάζονται. Πολιτικοί του ίδιου χώρου που σφάζονται για μια καρέκλα. Κόμματα που δεν έχουν καμία διάθεση να προφέρουν στις τοπικές κοινωνίες και απλά νοιάζονται για τα ποσοστά τους. Αριστερές "τάσεις" και απόψεις που κάνουν τους φυσικούς που ασχολούνται με τη διάσπαση του ατόμου να φαίνονται κομπογιαννίτες. Υποψήφιοι στραβωμένοι που δεν είναι στην κυβέρνηση και δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον τόπο, ούτε ανάγκες των ανθρώπων που ζητούν την ψήφο τους. Δημόσιοι υπάλληλοι που σκέφτονται "πόσες μέρες άδεια δικαιούμαι για τις εκλογές επειδή είμαι ετεροδημότης;".Δεν έχει νόημα να συνεχίσω να περιγράφω την μαύρη κωμωδία που λέγεται "δημοτικές εκλογές".
Γαύροι και Βάζελοι καμαρώνουν για το πόσα εκατομμύρια στοιχίζει η ομάδα τους, ενώ αυτοί δεν έχουν μία.
Με τρομάζει η επερχόμενη έναρξη της νέας τηλεοπτικής σεζόν. Τι (δεν) έχουν να δουν τα μάτια μας πάλι;
Το τελευταίο pdfάτο ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ είχε τα μισά downloads από τα προηγούμενα. Ελπίζω να ήταν λόγω καλοκαιριού. Ή μήπως χρειάζεται να κάνω ανακαίνιση;
Γιατί οι "arcade fire" κάνουν περιοδεία σε όλο τον κόσμο αλλά δεν έρχονται στην Ελλάδα;
Θα καταφέρει επιτέλους φέτος η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ να ανέβει κατηγορία;

Δεν θα σας κουράσω άλλο. Τον σκοπό μου τον πέτυχα άλλωστε. Θυμήθηκα το πως λειτουργεί το πληκτρολόγιο."Καλό τέτοιο" σε όλους μας. Θα σας ξαναταλαιπωρήσω συντόμως.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2010-07-22T07:05:00.000-07:00

Έχω εκπλήξει τον εαυτό μου με την ταχύτητα με την οποία ετοίμασα το νέο τεύχος. Αλλά όπως σοφά λέγαν οι παλιότεροι "Αργία μήτηρ πάσης κακίας (και πάσης μαλακίας συμπληρώνω εγώ)".
Μπορείτε να κατεβάσετε το τεύχος από τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.mediafire.com/file/8ty311wvel3v6og/68.pdf
Καλά να περνάτε και να προσέχετε τις τσούχτρες. Τα λέμε το φθινόπωρο πάλι.

Viva Uruguay

2010-07-20T16:18:00.000-07:00

Μπορεί να μην έχω πάθει την μεταμουντιαλική κατάθλιψη που αναφέρεται παρακάτω, αλλά επειδή ήμουν οπαδός της Ουρουγουάης στο Μουντιάλ, επειδή εκτιμώ αφάνταστα τον Eduardo Galeano σαν συγγραφέα, και επειδή διάβασα στα σχόλια του http://mhmadas.blogspot.com/ παραγγελιές για άρθρο σχετικά με την Ουρουγουάη και τον Φορλάν, σας παραθέτω (δυστυχώς στα αγγλικά επειδή είμαι σε πολύ καλοκαιρινή διάθεση για να κάνω την μετάφραση) το άρθρο του συγγραφέα για το παγκόσμιο κύπελλο, που το ψάρεψα από το http://enathinaisbios.blogspot.com/ που και αυτό το είχε ψαρέψει από ξένες ιστοσελίδες (μα καλά, πόσο τεράστια πρόταση έγραψα;).

The Magic Kingdom
by Eduardo Galeano
Pacho Maturana, Colombian, a man of vast experience in these matters, says that football is a magic kingdom, where anything can happen. The recent World Cup confirmed his words: it was a strange World Cup.
Strange were the ten stadiums where the matches were held, beautiful, immense, which cost a fortune. No one knows what South Africa will do to keep these cement giants in operation, a multimillion-dollar waste that is easy to explain but difficult to justify in one of the most unequal countries in the world.
Strange was the Adidas ball, half mad, which kept slipping out of hands like a soap and disobeying feet. The so-called Jabulani was imposed on the players, who didn't like it in the least. From their castle in Zurich, the masters of football impose, rather than propose. Such is their custom.
Strange it was that, at last, the all-powerful bureaucracy of the FIFA recognized, at least, after so many years, that it was necessary to study how to help referees in decisive judgments. That is not much, but it is still something. It was about time. Even these voluntary deaf men had to hear the cries let loose by some referees' errors, which in the last match became horrendous. Why do we have to see on television screens what the referees didn't and perhaps couldn't see? Clamors of common sense: just about all sports -- basketball, tennis, baseball, and even fencing and auto racing -- regularly use modern technology just to be doubly sure. Football? No.
Referees are authorized to consult an ancient invention called the watch, to measure the duration of matches and to make an allowance for lost time, but it is prohibited to go beyond that. The official justification might seem comical, if not downright suspicious: errors are part of the game, they say, leaving us speechless in awe of the discovery that to err is human.
Strange it was that, in the first World Cup in Africa in the history of football, African countries, including the host, were eliminated in the first stages. Only Ghana survived, till its team was defeated by Uruguay in the most exciting match in the entire tournament.
Strange it was that, though a majority of African teams kept their agility, they lost their audacity and fantasy. A lot of running, but little dancing. There are those who believe that the teams' technical coaches, almost all Europeans, contributed to this cooling. If that is so, they did little favor to the style of football which promised so much joy. Africa sacrificed its virtues in the name of efficacy, and efficacy was conspicuous by its absence.
Strange it was that some African players were able to shine, yes they did, but in European teams. When Ghana played against Germany, the Boateng brothers, Black brothers, faced each other: one wore a Ghanaian shirt, and the other a German shirt.
Of the players of the Ghanaian team, none played in the local championship in Ghana. All the players of the German team played in the local championship in Germany. Like Latin America, Africa exports the hands and feet of labor.
Strange was the best save of the tournament. It wasn't the work of a goalkeeper, but of a striker. The Uruguayan forward Luis Suárez stopped with both hands, inside the goal line, a ball that would have eliminated his country from the World Cup. And, thanks to this act of patriotic madness, he was sent off but Uruguay wasn't.
Strange was the journey of Uruguay, from down below to high above.
Our country, which had barely taken the last spot in the World Cup after a tough qualification, played the game with dignity, never giving up, and became one of the best. Some cardiologists warned us, in the press, that too much happiness can be dangerous for health. Numerous Uruguayans, myself included, who had seemed doomed to death by boredom, welcomed this risk, and the streets of the country became a fiesta. After all is said and done, the right to celebrate the merits of our own is always preferable to the pleasure that some feel at others' misfortune.
We ended up in fourth place, which isn't so bad for the only country which made it possible to prevent this World Cup from becoming nothing but a European Cup. And it was no accident that Diego Forlán was chosen as the best player of the tournament.
Strange it was that the champion and the runner-up of the previous World Cup went home without even opening their suitcases. In 2006, Italy and France went toe-to-toe in the final match. Now they met again at the departure gate of the airport. In Italy, voices critical of the style of football played to prevent the rival team from playing multiplied.
In France, the disaster provoked a political crisis and inflamed racist furies, for nearly all players who sang la Marseillaise in South Africa were Black. Other favorites, like England, didn't last long. Brazil and Argentina suffered cruel baths of humiliation. Half a century ago, the Argentinean team was pelted with a barrage of coins when they came back from a disastrous World Cup, but this time the team was welcomed by an embrace of the multitude who believe in more important things than victory or defeat.
Strange it was that the best known and most anticipated superstars hardly stood out. Lionel Messi wanted to, he did what he could, and we saw something of him. It is said that Cristiano Ronaldo was there, but no one saw him: perhaps he was too busy trying to find himself.
Strange it was that a new star, unexpected, emerged from the depth of seas and rose to the highest firmament of football. It is an octopus who lives in an aquarium in Germany, from where he issued his oracles. His name is Paul, but he may as well be called Octadamus.
Before each match of the World Cup, he was given mussels, each of them bearing the flag of one of the rival teams. He ate the winning team's mussels, unerringly.
The octoped oracle had a decisive influence on bets, his oracles were awaited around the world with religious reverence, he was loved and hated and even calumniated by some upset people, like myself, who came to suspect, albeit without proof, that the octopus was corrupt.
Strange it was that at the end of the tournament justice was done, which rarely happens in football or life. Spain won, for the first time, the world championship of football. After almost a century of expectation.
The octopus had foretold it, and Spain refuted my suspicions: it won fair and square, it was the best team of the tournament, for the works and grace of its solidarity football, one for all, all for one, and also for the astonishing skills of this tiny wizard called Andrés Iniesta. He proves that sometimes, in the kingdom of football, justice exists.
When the World Cup began, at the entrance of my home I hanged a sign that said "Closed for Football." By the time I took it down, one month later, I had played 64 matches, my beer in hand, without getting off my favorite armchair.
That heroic feat left me spent, with painful muscles and sore throat; but I'm already feeling nostalgia.
I'm already beginning to miss the unbearable litany of vuvuzelas, the excitement of goals not recommended for heart health, the beauty of the best plays replayed in slow motion. And also the celebration, and the mourning, for sometimes football is a joy that hurts, and the music that celebrates a victory of those who can make the dead dance, near the resounding silence of an empty stadium, where, after the nightfall, some defeated man continues to sit, alone, unable to move, in the middle of the vast deserted stands.

Eduardo Galeano is a writer. The original article "El reino mágico" was published in Público.es among other publications on 13 July 2010. Translation by Yoshie Furuhashi

Υ.Γ. δεσμεύομαι μέχρι το τέλος της εβδομάδας που θα φύγω από τη Νίσυρο να έχω ανεβάσει το επόμενο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ σε pdf.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2010-06-24T07:12:00.000-07:00

Μετά από πολύ καιρό είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παραδώσουμε το 67ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Μπορείτε να το κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο
http://www.mediafire.com/file/yjykozmyzjk/67.pdf

Υ.Γ. Μόλις με ενημέρωσε τηλεφωνικά φίλος αναγνώστης ότι ο γιατρός που αναφέρω στην αρχή του τεύχους αυτοκτόνησε τελικά. Τα συλλυπητήρια μου στους δικούς του, και λυπάμαι πολύ που καφρίλιασα με τον πόνο του.

Λες να γίνει το θαύμα;

2010-06-21T15:55:00.000-07:00

Επειδή έχω και έχουμε ζήσει τέτοιες στιγμές με την εθνική ομάδα, επειδή ξέρουμε τι μπορούν να πετύχουν, επειδή ξέρουμε το πως είναι να δίνουν τα πάντα, γι' αυτό εγώ και αρκετοί άλλοι (δεν βάζω μέσα τους κακεντρεχείς) τους κράζαμε και για τις εμφανίσεις και τις δηλώσεις τους στο Euro 2008 και κατά τη διάρκεια του φετινού Μουντιάλ. Παιδιά, παίξτε όσο καλύτερα μπορείτε, και όσο και να χάσετε εμείς μαζί μας θα ήμαστε. Μην αρχίσετε όμως πάλι τις μίζερες και μικροπρεπείς δηλώσεις, γιατί αδικείτε και τους εαυτούς σας και τους προκάτοχους σας. Η λογική λέει πως θα χάσουμε με την Αργεντινή. Μακάρι όμως να καταρρίψουμε για άλλη μια φορά την λογική.
Για να δούμε τι θα δούμε...

Βρε δε μας χέζεις...

2010-06-17T15:03:00.000-07:00

"Το αφιερώνουμε σε όλους όσους μας πιστεύουν στην Ελλάδα. Σε κανέναν άλλο"

Τι λες ρε άνθρωπε; Τι σημαίνει "σε όσους μας πιστεύουν;". Σας πιστεύει κάποιος που ξέρει πως μπορείτε να παίξετε μπάλα. Κάποιος που σας είδε σήμερα να παίζετε με πάθος, να τρέχετε, ενώ λίγες μέρες πριν μαλακιζόσασταν και οι παίχτες και ο προπονητής. Γιατί κάποιος που δεν θα σας πίστευε δεν θα σας έκραζε. Θα έλεγε "τι ωραία που πήγαμε στο Μουντιάλ, ας πάρουμε κάνα αναμνηστικό από το μαγαζί με τα τουριστικά, ας ζητήσουμε και κάνα αυτόγραφο από τον Μαραντόνα (όπως το 1994) και ας γυρίσουμε σπιτάκια μας". Δεν καταλαβαίνεις ρε φίλε πως αν παίζατε έτσι και με την Κορέα παίζει και να περνούσατε στην επόμενη φάση; Δεν καταλαβαίνεις ρε φίλε πως αν δεν έπαιρνε ο Νιγηριανός αποβολή παίζει και να μην ξυπνούσατε και να κάνατε άλλη μια χαλαρή ήττα; Τι θες δηλαδή και εσύ και ο Τζόρβας και όλοι οι άλλοι, να σας προσκυνάμε ότι και να κάνετε; Παίζετε καλά, σας λέμε μπράβο, κάνετε μαλακίες σας κράζουμε. Μην το παίρνετε προσωπικά, σε όλα τα επαγγέλματα γίνεται αυτό. Και ο Μαμαλάκης αν έφτιαχνε κάνα πιάτο με τζατζίκι, μέλι, παγωτό γαρδούμπα και βελανίδια γαρνιρισμένα με σως από αρχίδια ταύρου θα του το έτριβαν στην μούρη.
Και δεν αλλάζω γνώμη. Ο Ρεχάγκελ έχει βγει στη σύνταξη εδώ και χρόνια και κανείς δεν του το έχει πει. Και ας έκανε και κάποιες σωστές κινήσεις σήμερα. Ίσως κάποιος του έκανε καμιά ένεση αδρεναλίνης με ατροπίνη και τούρμπισε.
Και για να μην παρεξηγούμαστε. Το χάρηκα πολύ το παιχνίδι σήμερα. Πανηγύρισα με τα γκολ και γούσταρα την προσπάθεια σας. Πάντα τέτοια.

Κάποιος να τον ξυπνήσει...

2010-06-12T07:15:00.000-07:00

Κλειστά μάτια, χαμηλωμένο κεφάλι, συνεργάτης που χρησιμοποιεί το χέρι του για μαξιλάρι. Μήπως αυτοί που σχεδιάζουν το νέο ασφαλιστικό σύστημα πρέπει να δουν το πως αποδίδει ένας άνθρωπος μετά από κάποια ηλικία; Ναι με αυτόν πήραμε το Γιούρο (ένα είναι το Γιούρο) αλλά τώρα λόγω αυτού κινδυνεύουμε να πληρώνουμε τσάμπα νέες τηλεοράσεις. Γιατί την σπας τη καημένη όταν βλέπεις την αλλαγή Καραγκούνη με Πατσατζόγλου, την σπας την γαμημένη όταν βλέπεις κεντρικό αμυντικό δίδυμο Βύντρα-Αβραάμ που μαζί έχουνε κάνει τόσες Βυντριές και Αβρααμιές όσες πίπες έχει πάρει εργασιομανής πόρνη στην καριέρα της. Και δεν είναι ότι χάσαμε, χάσαμε από τους Κορεάτες, που παρά τις νίκες που κάνουν έχουν τόση σχέση με το ποδόσφαιρο όση έχω εγώ με την συγχρονισμένη κολύμβηση (ακόμα βλέπω εφιάλτες από το Μουντιάλ του 2002 όταν κάποιος Κορεάτης σε διάρκεια πανηγυρισμού έλεγε στους φιλάθλους της ομάδας του να σωπάσουν !!!???, όχι επειδή καταλάβαινε το τι σήμαινε ο πανηγυρισμός του, αλλά επειδή είχε δει τον Μπατιστούτα στην τηλεόραση να κάνει τον ίδιο πανηγυρισμό στους αντιπάλους του). Το ξέρω πως δεν βγάζω νόημα, αλλά και αυτό το πράγμα που είδα στην τηλεόραση πριν λίγο δεν βγάζει νόημα. Περαστικά μας.

Αισιοδοξία εναντίον απαισιοδοξίας

2010-06-10T14:54:00.000-07:00

Ως συνήθως θα αρχίσω με κάποια πράγματα που με ενοχλούν, αλλά αυτή την φορά θα κάνω την έκπληξη και θα κλείσω το κείμενο με αρκετά πράγματα που με κάνουν να νιώθω καλά με το παρόν και να ελπίζω για καλύτερα στο μέλλον.
Α] Πράγματα απαισιόδοξα

1) Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία αριστερά, είναι ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο από βότσαλα που κοσμεί ένα πηγάδι έξω από το σπίτι μου στη Νίσυρο. Τέτοια ψηφιδωτά υπάρχουν πάρα πολλά στο νησί (και πάρα πολύ ομορφότερα από αυτό της φωτογραφίας) και του δίνουν κατά τη γνώμη μου έναν μοναδικό χαρακτήρα. Λέω κατά τη γνώμη μου, γιατί προφανώς κατά την γνώμη κάποιων αυτά δεν αξίζουν την προσοχή μας. Γι' αυτό και σε ανακαίνιση εκκλησίας, κάλυψαν μέρος του ψηφιδωτού δαπέδου με πλακάκια! Ίσως γιατί το πλακάκι σφουγγαρίζεται πιο εύκολα, ίσως γιατί περπατιέται με τακούνι πιο άνετα, ίσως επειδή είχαν μείνει στοκ πλακάκια, ίσως... Ίσως όμως εγώ είμαι απλά παράλογος και άδικος και δεν καταλαβαίνω το όραμα κάποιων ανθρώπων εδώ.
2) Όπου και να πάω, όπου και να κάτσω ακούω κάποιον να γκρινιάζει για τα λεφτά. Δεν ήρθε και η συντέλεια του κόσμου που θα ζήσουμε με λιγότερα βρε παιδιά. Εκτός και αν η γκρίνια σας προέρχεται από φόβο. Μήπως περισσότεροι απ' όσους νομίζουμε έχουν χεσμένη την φωλιά τους; Δεν είναι ρητορική η ερώτηση. Γιατί έχει σαφή, μονολεκτική και καταφατική απάντηση.
3) Λίγες μέρες μείνανε για να τελειώσουν οι προαγωγικές - απολυτήριες εξετάσεις στο σχολείο που δουλεύω. Είναι οι πρώτες μου τέτοιες εξετάσεις σε δημόσιο σχολείο και παρά τις προσπάθειες μου να δω κάποια πράγματα απλά κωμικά, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην νιώσω θλίψη με κάποια πράγματα που είδα. Άλλα ίσως ισχύει κάποια από τις επόμενες πολυακουσμένες ατάκες: έτσι γίνεται παντού, έλα μωρέ τώρα παιδιά είναι, δεν γράφουμε και πανελλήνιες, τα λυπάμαι τα καημένα κτλ.
Β] Πράγματα αισιόδοξα
1) Σε λίγες μέρες στην Αθήνα (19,20,21 Ιουνίου) αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις αρχίσει άλλος ένας αγαπημένος μου μουσικός θεσμός. Αυτός είναι η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής, κατά την διάρκεια της οποίας γίνονται πάρα πολλές ΔΩΡΕΑΝ συναυλίες, από μικρές και μεγάλες μπάντες, από γνωστούς και άγνωστους καλλιτέχνες δημιουργώντας ένα πάρα πολύ όμορφο πανηγύρι (πληροφορίες στο http://www.europeanmusicday.gr/). Περιμένω ανταποκρίσεις γιατί δεν θα μπορέσω να παρακολουθήσω καμία συναυλία.
2) Αρχίζει το Μουντιάλ. Ε ρε σαπίσματα στην πλατεία που έχουν να γίνουν...
3) Η αγαπημένη μου Προοδευτική απέκτησε νέα διοίκηση με πρόεδρο τον κύριο Χαΐνη, ενώ πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Κρήτη για τον γάμο καλού μου φίλου, στον οποίο έπαιξαν μουσική οι Χαΐνηδες και πέρασα υπέροχα. Λέω να το θεωρήσω καλό σημάδι για το μέλλον της ομάδας αυτό.
4) Σε μπαράκι του νησιού (που παίζει εξαιρετική μουσική) βρέθηκε τελείως τυχαία να κάθεται ακριβώς δίπλα μου blogger με τον οποίο είχαμε επικοινωνήσει μόνο διαδικτυακά και γνωριστήκαμε και δια ζώσης.
5) Μετά από αρκετούς μήνες άρχισα να φτιάχνω νέο τεύχος pdfάτου ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ.
6) Μαθαίνω πως πληθαίνουν τα φαινόμενα δημόσιων αποδοκιμασιών σε πολιτικούς από πολίτες. Να μεταφραστεί αυτή η αποδοκιμασία και σε ανάλογη ψήφο και τι στον κόσμο...
Αυτά τα λίγα για σήμερα. Καλό βράδυ σε όλους.

10o ευρωπαϊκό φεστιβάλ τζαζ

2010-05-20T05:04:00.000-07:00

Αύριο στην Αθήνα αρχίζει για άλλη μια χρονιά ο αγαπημένος μου μουσικός θεσμός της χώρας. Αυτός είναι το ευρωπαϊκό φεστιβάλ τζαζ που γίνεται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Κάθε χρόνο μια τζαζεμένη μπάντα από κάθε μια χώρα της Ευρώπης, έρχεται και παρουσιάζει ΔΩΡΕΑΝ τη μουσική της στον πολύ όμορφο χώρο της Τεχνόπολης. Μια χρονιά όταν ήμουν φαντάρος και μια χρονιά φέτος δεν θα παρακολουθήσω αυτές τις συναυλίες και πραγματικά πολύ στεναχωριέμαι. Κάθε χρόνο ανακάλυπτα νέες μπάντες εκεί και χαιρόμουν ιδιαιτέρως που αγόραζα τους δίσκους τους χέρι με χέρι αποφεύγοντας τους μεσάζοντες που δεν έχουν ιδέα από μουσική και απλά την βλέπουν σαν ένα τυχαίο προϊόν. Κάθε χρόνο ένιωθα εκεί πως αυτή η τόσο απάνθρωπη πόλη που ζούσα είχε μια ελπίδα να γίνει καλύτερη, και μου χάριζε όμορφες στιγμές χωρίς να χρειαστεί να αδειάσω τις τσέπες μου. Φίλοι και φίλες, κάντε μου την χάρη, βγείτε απ' τα σπίτια σας, πάρτε δυο μπύρες απ' το περίπτερο, καθίστε στο γρασίδι ή στα πεζούλια, ακούστε μουσική και χαρείτε την πόλη σας στα καλύτερα της. Περιμένω ανταπόκριση.
Το πρόγραμμα των συναυλιών έχει ως εξής (όλες είναι δωρεάν εκτός από την Κυριακή 30/5 που έχει εισιτήριο 10 ευρά).

Παρασκευή 21 Μαΐου
22.00- 23.00: Μάκης Αμπλιανίτης Quintet
23.00- 00.00: Biri- Biri
Σάββατο 22 Μαΐου
22.00- 23.00: Hot Organic Trio
23.00- 00.00: Yorgos Krommidas Organic Trio
Κυριακή 23 Μαΐου
21.00-22.00: Νίκος Αναδολής Trio
22.00- 23.00: Rosewood
23.00- 00.00: Nefeli Walking Undercover
Δευτέρα 24 Μαΐου
21.00-22.00: Sinus Band
22.00- 23.00: Γιώργος Ψυχογιός
23.00- 00.00: Outward Bound & Κώστας Θεοδώρου
Τρίτη 25 Μαΐου
21.00-23.00: Big Band Δήμου Αθηναίων και Νατάσσα Μποφίλιου
23.00- 00.00: LARGO (Luxemburg)
Τετάρτη 26 Μαΐου
21.00-22.00: UMA (Estonia)
22.00- 23.00: HDV Trio (Austria)
23.00- 00.00: Fabien Degryse Trio (Belgium)
Πέμπτη 27 Μαΐου
21.00-22.00: Finucci Bros Fusion Quarter (Hungary)
22.00- 23.00: Veronica Mortensen (Denmark)
23.00- 00.00: Samuel Hallkvist Center (Sweden)
Παρασκευή 28 Μαΐου
21.00-22.00: Jorge Pardo (Spain)
22.00- 23.00: Filip Wojciechowski Jazz Trio (Poland)
23.00- 00.00: Heavy Metal Brass Band (Greece)
Σάββατο 29 Μαΐου
21.00-22.00: Bardolino (Czech Republic)
22.00- 23.00: Jeroen van Vlient Trio (The Netherlands)
23.00- 00.00: Jacinta (Portugal)
Κυριακή 30 Μαΐου
21.00-22.00: Big Band Δήμου Αθηναίων
22.00- 23.00: Roberta Gambarini

Πες τα Χρυσόστομε...

2010-05-11T04:29:00.001-07:00

Πρέπει να καταφύγουμε σε ξένους για να ακούσουμε, απλά και σωστά λόγια σε ένα κοινοβούλιο...

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ = Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ

2010-05-10T13:16:00.001-07:00

Μια και δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι εγώ, μεταφέρω ένα άρθρο που έφτασε στο μεϊλκούτι μου πριν μερικές μέρες.

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ = Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ

«ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ’ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

κηρύχνουν τη λιτότητα.

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα

ζητάν θυσίες.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν.»

Μπέρτολτ Μπρέχτ

“Επιτέλους”! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :

Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας – των εργαζομένων – εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;
30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα ‘ναι.
Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007. Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.
Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.
Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)
Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.
Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.
Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.
Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις – καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.
Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $. Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$. Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα. Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ., του Κούστα 60 εκ., του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ. Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ., ο Ρέστης ένα των 47 εκ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι. Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν’ αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ). Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.
Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!
Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά. Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.
Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.

Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική …«δικαιοσύνη».

Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.

Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14^ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ’ την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member. Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε». Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ – ΝΔ –ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου. Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ. Για ν’ αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.

Γιάννης Κυριακάκης
Οικονομολόγος, Εκπαιδευτικός
Χανιά

Σκάσε και κολύμπα

2010-04-28T14:49:00.000-07:00

Σημείωση: Ακολουθεί κείμενο ποτισμένο στην υπερβολή. Αλλά ίσως στην υπερβολή κρύβεται η πραγματικότητα.

Ομορφιές της καθημερινότητας:

1) Το ΔουΝουΤου είναι εδώ, ενωμένο δυνατό

2) Η ομάδα μου (όπως κάθε χρόνο) πάει για διάλυση

3) Η στέρνα στο σπίτι μου άδειασε άρα θα είμαι για δυο μέρες χωρίς νερό

4) Έχασα (ένα μικροποσό) στο στοίχημα

5) Το ντόπιο ηφαίστειο συνεχίζει να τεμπελιάζει

6) Ο χώρος εργασίας μου θυμίζει ξεχαρβαλωμένη παιδική χαρά

7) Οι γείτονες μου δεν καταλαβαίνουν την έννοια του ιδιωτικού χώρου και έφτασαν να καθαρίζουν ψάρια στο μπαλκόνι μου

8) Η.... (προσωπικό θέμα, δεν χρειάζεται να αναφερθεί διαδικτυακά)

9) Κάποιοι μαθητές μου αρνούνται να κάνουν οποιαδήποτε προσπάθεια για να περάσουν την τάξη, αλλά θεωρούν δεδομένο... (τοπικό θέμα, δεν χρειάζεται να αναφερθεί διαδικτυακά)

10) Απέκτησα νέους συγκάτοικους, τα έντομα (με την γενική έννοια).

Αύριο όμως θα ξυπνήσω το πρωί, θα φορέσω το καλό μου χαμόγελο, θα βγάλω λαγούς απ' το καπέλο μου μήπως και κινητοποιήσω λίγο τα παιδιά στην τάξη, θα σχολιάσω χαρωπά τον ποδοσφαιρικό αγώνα της προηγούμενης βραδιάς, αν προλάβω θα κάνω και τον κλασικό μου περίπατο, θα χαζέψω το ηλιοβασίλεμα και θα σκεφτώ πως όσο και να θέλω να γκρινιάξω, θα έχω περάσει αλώβητος άλλη μία μέρα. Όλοι έχουμε την δυνατότητα να το κάνουμε αυτό. Αρκεί να μην δούμε τηλεόραση. Αρκεί να μην πανικοβληθούμε με την υστερία των ειδήσεων, και να μην μελαγχολήσουμε με την απύθμενη μαλακία των υπόλοιπων εκπομπών. Όλοι μας περνάμε ζόρια, και σαν άτομα, και σαν κοινωνία, αλλά όλοι μας έχουμε περάσει και χειρότερα στο παρελθόν. Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε λίγο την καθημερινότητα μας, ας προσπαθήσουμε να συνεννοηθούμε λίγο με τους ανθρώπους γύρω μας, ας θυμηθούμε πως ζούσαν οι άνθρωποι κάποια χρόνια πριν, ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουμε τώρα. Γιατί αυτό που έχουμε τώρα βρωμάει. Και το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να μην εκμεταλλευτούμε αυτή την ευκαιρία να αλλάξουμε κάποια πράγματα και να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε την σαπίλα. Αλλά αυτό θα γίνει, όχι μόνο θα διατηρήσουμε την σαπίλα, αλλά θα φτιάξουμε μια ακόμα χειρότερη. Γιατί έτσι είμαστε. Άνθρωποι. Είναι δύσκολο να μην σε πιάσει απαισιοδοξία. Αν σκέφτεσαι λογικά, τα βλέπεις μαύρα. Αλλά εκεί είναι η μαγκιά, να ξεχνάς την λογική σου, να ξεχνάς τις πιθανότητες και να προσπαθείς να κάνεις κάτι καινούργιο. Να αναγεννάσαι από τις στάχτες σου, σαν τον Φοίνικα, και να γίνεται πιο δυνατός από παλιά. Για να δούμε τι θα γίνει τελικά...

Καληνύχτα σας

Άντε να παίρνουμε και εμείς σειρά... (για σας τα λέω Στέφανε και Πολυβώτη)

2010-04-18T09:12:00.000-07:00

Θα πέσουν να με φάνε οι ντόπιοι αν μάθουν πως βάζω λόγια στο ηφαίστειο για να σκάσει. Πάντως αν μια φορά ρίξουν στον κρατήρα, όλες τις κροτίδες και τα αυτοσχέδια εκρηκτικά και βεγγαλικά που σκάνε κάθε χρόνο το Πάσχα νομίζω πως θα καταφέρουν να το ξυπνήσουν. Πέρα από την πλάκα όμως με έχει εντυπωσιάσει αυτό που έγινε στην Ισλανδία. Δεν είναι μόνο η ομορφία των εικόνων και το δέος που νιώθεις έναντι των στοιχειών της φύσης, είναι ότι σε κάνει να σκέφτεσαι διάφορα.

Μου θυμίζει λίγο σε τι ύβρη έχουμε υποπέσει που νομίζουμε πως τα πάντα έχουν δημιουργηθεί για να μας εξυπηρετούν. Σκεφτόμαστε με όρους οικονομικούς συνεχώς, κέρδη, επιτόκια, spreads, ομόλογα, τράπεζες... Κάνουμε σχέδια επί σχεδίων για να φτιάξουμε τους δείκτες, να αυξήσουμε την κερδοφορία των επιχειρήσεων, να φτιάξουμε προϋπολογισμούς, να πάρουμε δάνεια, να διαπραγματευτούμε για τα επιτόκια και εκεί που περιμένουμε να δούμε τι θα βγάλουν τα κομπιουτεράκια, αποφασίζει να ξυπνήσει το ηφαίστειο στον παγετώνα Eyjafjallajoekull και τα γαμάει όλα. Πάνε οι αερομεταφορές, πάνε οι μετακινήσεις των αρχηγών, πάνε τα σχέδια, και αντί να κάτσουμε και να σκεφτούμε όλοι το πόσο ευάλωτο είναι το σαθρό οικοδόμημα που λέμε κοινωνία και καθημερινότητα, σκεφτόμαστε τις ζημιές στις αεροπορικές εταιρείες και το ταξιδάκι που δεν θα κάνουμε.

Νομίζω πάντως πως είναι χαρακτηριστικό ανθρώπινο γνώρισμα η επιλεκτική μνήμη και η άρνηση μάθησης από τα λάθη μας. Λίγο τα πράγματα να πάνε καλά, λίγο να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα νομίζουμε πως ξέρουμε τα πάντα, πως τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. Τότε όμως είναι που έρχεται η κατραπακιά και σε φέρνει στα ίσα σου. Και ίσως αυτό να είναι που κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα, η δυσάρεστη ή ευχάριστη έκπληξη που σου γίνεται εκεί που δεν το περιμένεις. Σαν να ετοιμάζεις μια παρουσίαση για μήνες, να έχεις προβλέψει την παραμικρή λεπτομέρεια, να έχεις προετοιμαστεί για κάθε ερώτηση, και εκεί που είσαι σίγουρος πως τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά έρχεται η στυγνή πραγματικότητα και στο υπενθυμίζει. Μπορεί να τσακωθείς με τον/την σύντροφο σου, μπορεί να σε πιάσει κόψιμο, μπορεί να τρακάρεις στον δρόμο, μπορεί να πατήσεις μπανανόφλουδα, μπορεί να γίνει οτιδήποτε και να αλλάξει τα πάντα.

Αν το ηφαίστειο συνεχίσει να ξερνάει για λίγο καιρό ακόμα, θα δούμε το τι αντοχές έχει αυτό το παράλογο κατασκεύασμα που λέμε "οικονομία" απέναντι στις μπανανόφλουδες της φύσης.

Κλείνω με μια ατάκα μαθήτριας που περιγράφει πολύ περισσότερα, απ' όσα λέει.

"Τι περιμένεις εδώ μόνη σου;" ρώτησε μια συνάδελφος μια μαθήτρια που καθόταν έξω από το σχολείο ένα απόγευμα λίγες μέρες πριν

"Το καλοκαίρι" απάντησε αυτή.

Το καλό το DVD με τις καλές τις μουσικές.

2010-04-12T11:27:00.000-07:00

Επίτηδες έβαλα πρώτα τη μουσική, γιατί ότι και να πω εγώ είναι λίγο. Πριν λίγες μέρες, ακολούθησα τον αντίθετο δρόμο από τους περισσότερους και μεταφέρθηκα για το Πάσχα από το χωριό στην πόλη. Εκεί τυχαία έπεσε, σε ένα μαγαζί, το μάτι μου σε αυτό το dvd και χωρίς να το πολυσκεφτώ το αγόρασα. Όταν πήγα να το δω/ακούσω περίμενα απλά να μου αρέσει. Όταν το dvd έπαιξε ολόκληρο 6 φορές μέσα σε 3 μέρες κατάλαβα πως είναι μία από τις καλύτερες μουσικές αγορές που έχω κάνει ποτέ. Επιγραμματικά ο φίλτατος Bruce μάζεψε κάποιους εξαιρετικούς μουσικούς, και έκανε μια συναυλία στο Δουβλίνο παίζοντας κάποια παραδοσιακά Ιρλανδικά, κάποια παραδοσιακά Αμερικάνικα, και κάποια δικά του τραγούδια δίνοντας βάση στην πλούσια ενορχήστρωση. Στα βιντεάκια χάνεται λίγο η μαγεία γιατί δεν μπορεί ο ήχος τους να αποδώσει όλα τα όργανα. Εκτός από dvd ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει και σε μουσικό cd.

ΥΓ: Δεν αναφέρω τίποτα άλλο από τα θέματα που συνήθως με απασχολούν γιατί ακόμα είμαι στην φάση "μπινελίκια" που είχα περιγράψει στην προηγούμενη μου ανάρτηση. Ελπίζω να εγκλιματιστώ πάλι σύντομα στη ζωή του νησιού, και να φτιάξω και κάνα ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Καλό τέτοιο σε όλους.

Μπινελίκια

2010-03-24T11:27:00.000-07:00

Πάει ένας μήνας από τότε που έφτιαξα το προηγούμενο pdfάτο Νιουσλέτε, και υπό νορμάλ συνθήκες αυτές τις μέρες θα "ανέβαζα" το φρέσκο. Θα έλεγα για διάφορα πράγματα που με έχουν ενοχλήσει, όπως τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, οι αμυντικές της δαπάνες, η στάση της εκκλησίας, οι ρουσφετολογικοί διορισμοί υπαλλήλων στην βουλή από όλα τα κόμματα (πλην ΚΚΕ), η στάση της Ευρώπης, ο ρατσισμός των πιτσιρικάδων που χάραξαν σβάστικα στο μπράτσο καθηγήτριας, η αύξηση των ληστειών στην Αττική, η πρόταση της ΝΔ για εξεταστική επιτροπή για την οικονομία από το 1981 και μετά, η λογική των περισσότερων μας "πρώτα θα διορθωθεί ο άλλος και μετά εγώ", οι αμοιβές στην ΕΡΤ, τα στοκαρισμένα εμβόλια του Η1Ν1 και ότι άλλο νέο μου είχε κάνει εντύπωση τον προηγούμενο καιρό.

Με όλα αυτά θα προσπαθούσα να κάνω την συνήθη πλακίτσα, ίσως αμπελοφιλοσοφούσα λιγάκι για τις πίκρες που μπορεί να σου δώσει μια ομάδα και μια γυναίκα, θα σας έλεγα και καμιά ατάκα των πιτσιρικάδων από το σχολείο προσπαθώντας να ξεχάσω τη ματαιότητα του έργου μου, θα έκανα, όπως όλοι, και κάνα σχολιάκι για τη Τζούλια, ίσως σας πρότεινα και κάνα δίσκο ή κάνα βιβλιαράκι για να θυμίσω πως υπάρχει και κάτι διαφορετικό από την Γιουροβίζιον και τα κουτσομπολίστικα περιοδικά.

Είναι φορές όμως που σε έχουν κουράσει όλα αυτά, και δεν μπορείς να το παίξεις υπεράνω και να νομίζεις ότι μπορείς να προσπαθήσεις να αλλάξεις κάτι "πολιτισμένα", ούτε να κάνεις πλάκα. Αυτές τις φορές, απλά οργίζεσαι και θες να βρίσεις, θες να ρίξεις μπινελίκια, δίκαια και άδικα, απλά για να ξεσκάσεις. Και για να μην χαλαστείς και ιδιαίτερα ακούς και ένα τραγουδάκι που μπινελικώνει όμορφα.

Καλό τέτοιο σε όλους. Και όπως έχω πει πολλές φορές το "καλό τέτοιο" είναι η καλύτερη ευχή του κόσμου γιατί το "τέτοιο" είναι λέξη μπαλαντέρ και στη θέση της ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει ότι θέλει και του χρειάζεται.

Κρίση

2010-03-15T13:01:00.000-07:00

Το παραπάνω τραγουδάκι, το άκουσα πάλι μετά από πολύ καιρό γιατί χρειαζόμουν κάτι να με κάνει να γελάσω. Μια και βρέθηκα σε περιπτώση κρίσης (οικονομικής, προσωπικής, ποδοσφαιρικής, διδακτικής κτλ.) ανέτρεξα στο παρελθόν και βρήκα πράγματα που με είχαν κάνει να περνάω καλά. Μέσα και αυτά, ήταν και το άσμα των tsopana rave. Διότι πρέπει όλοι να γίνουμε λίγο HULK (όπως λέει και το τραγούδι) για να ξεπεράσουμε τις πίκρες.

Θα ασχοληθώ όμως λιγάκι παραπάνω με την οικονομική μας κρίση, αυτή που είναι και της μόδας.

Αρχικά σας δείχνω μια φωτογραφιούλα που πήρα από το φιλικό βλογ http://enathinaisbios.blogspot.com/

Εδώ βλέπουμε με απλά λόγια, το πόσο μας δουλεύουν οι τράπεζες, ή απλά το πως σε κάθε καζίνο η μπάνκα πάντα κερδίζει. Δεν γίνεται όσο παίζουμε με τους κανόνες που έχουν φτιάξει οι τράπεζες να κάνουμε οτιδήποτε που να μην οδηγεί σε αύξηση των κερδών τους.

Και διαβάζοντας ένα άλλο φιλικό βλογ, το http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/ βρέθηκα στο http://youpayyourcrisis.blogspot.com/ και έμαθα πολλές λεπτομέρειες για το τι ακριβώς συμβαίνει.

Εκεί είδα και το πολύ διαφωτιστικό βιντεάκι που σας δείχνω παρακάτω. Δείτε την διαφορά μεταξύ των Ελλήνων αναλυτών και του Αμερικάνου Max Keiser για να καταλάβετε με τι κουτόχορτο μας έχουν ταΐσει.

Αυτά τα λίγα. Καλό τέτοιο σε όλους και μακάρι να ξυπνήσουμε, και να κινητοποιηθούμε, από όλες τις απόψεις.

Η μάχη της Κοκκινιάς

2010-03-06T13:32:00.000-08:00

Μπορεί εδώ στη Νίσυρο την 7η Μαρτίου να γιορτάζουμε την προσάρτηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα που έγινε το 1948, αλλά στην γειτονιά μου την Νίκαια, θυμόμαστε και τιμούμε αυτούς που έχασαν την ζωή τους στην μάχη της Κοκκινιάς την ίδια μέρα το 1944.
Πληροφορίες για την μάχη αυτή μπορείτε να βρείτε στο
http://www.greekholocausts.gr/gr/index.php?option=com_content&task=view&id=74&Itemid=57
Την Κοκκινιά, σαν όνομα, μπορεί κάποιοι να την έχουν ακούσει μόνο λόγο του μπλόκου, δηλαδή της σφαγής από τους Γερμανούς, που είχε γίνει την 17η Αυγούστου του 1944.
Για όσους θέλουν να μάθουν κάποια πράγματα περισσότερα για το τι έγινε τότε, σκάναρα ένα βιβλίο που είχα ξεθάψει κάποτε από την βιβλιοθήκη των γονιών μου, και έπρεπε να βρεθώ εδώ στο νησί για να αξιωθώ να το διαβάσω.
Μπορείτε να το κατεβάσετε από το
http://www.mediafire.com/file/ghiz3x3tjnj/bloko.pdf
Το βιβλίο μπορεί να έχει γραφτεί πριν από 30 χρόνια περίπου, αλλά έχει κάποιες συνταρακτικές πληροφορίες για την μέρα αυτή, και σας προτείνω να του ρίξετε μια ματιά.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2010-02-23T16:11:00.000-08:00

Φτάσαμε τα 66 τεύχη αισίως...
Για να δούμε που θα καταλήξουμε
Το τεύχος το κατεβάζετε από το http://www.mediafire.com/file/dmj5gu2kymy/66.pdf
Και φυσικά όλα τα τεύχη τα βρίσκετε στην σύνδεση αριστερά.
Καλό κουράγιο.

Μια όμορφη μέρα...

2010-02-16T14:04:00.000-08:00

Την ημέρα που ένιωσε ένα μαχαίρι να πιέζει την κοιλιά του, ο υπογράφοντας είχε ξυπνήσει αισιόδοξος. Ήταν ένα πρωινό Σαββάτου, ο ήλιος έλαμπε και είχε να κάνει πράγματα που του άρεσαν. Να πάει στο γήπεδο, να δει τους φίλους του, να διασκεδάσει, να ψωνίσει κτλ.
Σταματώ το τρίτο πρόσωπο και επιστρέφω στο πρώτο. Βαριέμαι να το παίζω λογοτέχνης, απλά θα σας πω τι μου συνέβη. Όπως είπε και ο συμπάσχοντας στην βραδινή μου περιπέτεια, φίλος μου, στο δικό του βλογ (blog), «ήταν από εκείνες τις μέρες που όλα πάνε στραβά». Αρχικά βρέθηκα στις εξέδρες της αγαπημένης μου ομάδας, ελπίζοντας να δω όμορφο θέαμα, πάθος, μια νίκη, μια γεμάτη εξέδρα και μια «εκδίκηση» για το τι έγινε εντός και εκτός του αγωνιστικού χώρου λίγους μήνες πριν όταν παίξαμε με την ίδια ομάδα. Δεν είδα τίποτα απ’ όλα αυτά και έφυγα νευριασμένος και απογοητευμένος. «Δεν πειράζει» έλεγα μέσα μου. «Θα περάσω καλά το βράδυ και θα ξεχαστώ». Εξάλλου είμαι μαθημένος από πίκρες με αυτή την ομάδα. Ότι άσχημο και να έχω νιώσει από αυτή, το ξεχνάω και εξακολουθώ να την υποστηρίζω και να ονειρεύομαι. Λίγες ώρες μετά είχα ετοιμαστεί φορτωμένος με αρκετή θετική διάθεση για την νυχτερινή μου έξοδο. Υποτίθεται πως θα πήγαινα με έναν φίλο, σε ένα πάρτυ για να βρούμε έναν άλλο φίλο και την κοπέλα του. Η αναποτελεσματική αναζήτηση μας κράτησε 90 λεπτά. Λόγω κακής συνεννόησης και λάθος οδηγιών δεν βρήκαμε ποτέ ούτε τους φίλους μας, ούτε το πάρτυ. Μην θέλοντας να απογοητευτούμε αποφασίσαμε να πάμε στο Γκάζι να βρούμε κάποιους άλλους φίλους. Σύντομα είχαμε παρκάρει και αρχίσαμε αυτό που νομίζαμε πως θα ήταν ένας δεκάλεπτος περίπατος μέχρι τον προορισμό μας. Εκεί είπα την ατάκα «έχω διάθεση να περάσουμε καλά σήμερα, όλα στραβά πάνε μέχρι τώρα». Ελάχιστα λεπτά μετά, εγώ ήμουν κολλημένος σε έναν τοίχο με ένα μαχαίρι στην κοιλιά, και ο φίλος μου μέτραγε τα πλακάκια του πεζοδρομίου έχοντας φάει μερικές κλωτσιές. Τρία τσογλάνια ήταν. Και ένας τσιλιαδόρος πιο πίσω. Ο φίλος μου πήγε να αντιδράσει, αλλά δεν κατάφερε τίποτα. Εγώ πριν προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε, έβλεπα νοητά το στομάχι μου να κάνει παρέα στην λεπίδα που γυάλιζε μπροστά μου. Τους έδωσα ότι λεφτά είχα πάνω μου και έφυγαν. Θα μπορούσαν να μας είχαν τραυματίσει, θα μπορούσαν να μας είχαν πάρει κάρτες, τηλέφωνα και αυτοκίνητο, θα μπορούσαμε να είχαμε αντιδράσει αλλιώς, θα μπορούσαμε να μην είχαμε πάει από εκείνο το στενό, θα μπορούσαμε να μην είχαμε χαθεί πριν και να διασκεδάζαμε στο πάρτυ εκείνη τη στιγμή. Άπειρες σκέψεις κατάκλυζαν το μυαλό μας. Ευτυχώς ξέμεινε ένα πενηντάρικο στη τσέπη του φίλου μου, το οποίο μετατρέψαμε εξ’ ολοκλήρου σε αλκοόλ της επόμενες ώρες.
Προσπαθήσαμε να μη συζητάμε το συμβάν, αλλά δεν τα καταφέραμε ιδιαιτέρως. Το είδαμε κάπως χαλαρά και προσπαθήσαμε να εκμεταλλευτούμε την συνάντηση μας, που δύσκολα θα ξαναγίνει σύντομα λόγω της απόστασης που μας χωρίζει.
Την επόμενη μέρα όμως, το μυαλό μου πήρε μπρος και μια θάλασσα συναισθημάτων με κατέκλυσε. Ο φόβος κράτησε λίγο και ακολούθησε η ντροπή και η οργή. Δεν είναι τα λεφτά που έχασα, είναι το αίσθημα της αχρηστίας που με κυρίευσε. Εγώ είχα μοχθήσει να τα βγάλω αυτά τα λεφτά και αυτός μου τα πήρε έτσι απλά, επειδή είχε ένα μαχαίρι. Με ξεφτίλισε και θα το κάνει αυτό και σε άλλους. Με την ίδια ευκολία ίσως και να με σκότωνε. Απλά γιατί έτσι τον βόλευε, θα μπορούσε να διακόψει τον όποιο ρόλο έχω σε αυτόν τον κόσμο για να γευτεί τους καρπούς του μόχθου μου. Και μη μου πείτε πως τα είχε ανάγκη. Τρία καλοντυμένα τσογλάνια ήταν που μετά θα περηφανεύονταν στους ομοίους τους για τον ανδρισμό τους .
Δυστυχώς οι άνθρωποι που λειτουργούν με βάση τη λογική δεν μπορούν να αντιδράσουν σε τέτοιες προκλήσεις. Μόνο η βία θα μπορούσε να με σώσει. Ίσως αν ήξερα πολεμικές τέχνες ή αν οπλοφορούσα θα γλίτωνα την ξεφτίλα. Δεν θέλω τα μουνόπανα να πιαστούν από την αστυνομία. Θέλω κάποιος να τους ξεφτιλίσει με τα ίδια τους τα όπλα. Θέλω κάποιος να τους τσακίσει στις μάπες, να τους ξεγυμνώσει, να τους δέσει σε μια κολώνα σε κεντρικό μέρος και ενώ τους έχει βάλει από μια σφυρίχτρα στον κώλο να τους ταΐζει φασόλια από κονσέρβα για να κλάνουν μετά μουσικής.
Ευτυχώς που γύρισα στη Νίσυρο αμέσως μετά. Αν βρισκόμουν στην Αθήνα, σίγουρα θα είχα προμηθευτεί κάποιο μέσο άμυνας χωρίς να ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Δυστυχώς οι φιλήσυχοι άνθρωποι δεν έχουν θέση σε αυτή την κοινωνία. Βάλτε σε ένα δωμάτιο 10 λογικούς και έναν κάφρο. Έστω ότι τους βάζουμε να ακολουθούν έναν απλό κανόνα. «Δεν καπνίζουμε μέσα στο δωμάτιο». Ο κάφρος έτσι και αλλιώς θα άναβε τσιγάρο, οι άλλοι θα του εξηγούσαν το «λάθος» του και αυτός θα έλεγε με τον τρόπο που όλοι ξέρουμε «εγώ θα κάνω ότι γουστάρω ότι και αν πεις». Άρα ή οι 10 φιλήσυχοι θα ένιωθαν μαλάκες ή κάποιοι από αυτούς ή κάποιος εξωτερικός παράγοντας (π.χ. όργανο της τάξης) θα χρησιμοποιούσε κάποια μορφή βίας για να επιβάλλει τη θέληση των πολλών και ο καπνιστής θα έλεγε πως καταπατούνται τα δικαιώματα του. Ποιος έχει δίκιο; Έλα ντε! Θα πείτε πάλι πως «έχουμε δικαιώματα αρκεί να μην καταπατούμε τα δικαιώματα των άλλων». Μα αυτό ισχύει μόνο στην κοινωνία του ενός ατόμου. Ακόμα και δύο να είναι, αν έχουν διαφορετικές απόψεις ο ένας θα μπλέκεται στα πόδια του άλλου. Πραγματικά δεν ξέρω ποια είναι η λύση σε αυτό το φιλοσοφικό πρόβλημα. Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα, αλλά δεν μπορούν να μην πολεμούν μεταξύ τους. Θα σταματήσω να το σκέφτομαι λογικά, και θα προσπαθήσω στο μέλλον να βρω κάποιο τρόπο να αντιδρώ σε τέτοιες καταστάσεις. Και μη μου πείτε για αστυνομίες και κουραφέξαλα. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα ζουν εις βάρος κάποιων άλλων. Απλές γνώσεις βιολογίας είναι. Υπάρχουν τα παράσιτα και οι ξενιστές. Τι να κάνουμε; Είμαστε μέλη του ζωικού βασιλείου και υπακούμε στο δίκαιο το ισχυρού. Και η ζωή μας είναι ή μια αποδοχή της πραγματικότητας και ένας συμβιβασμός ή μια αέναη μάχη με σίγουρο αποτέλεσμα. Δεν έχω απογοητευτεί τόσο ώστε να μείνω στο καβούκι μου. Ελπίζω να συνεχίσω να αιθεροβατώ και να προσπαθώ για το καλύτερο και για μένα αλλά και για αυτούς τους λίγους που μπορεί να επηρεάσω.
"Έλα μωρέ παλιογκρινιάρη! Σε όλους συμβαίνουν αυτά και δεν το κάνουν θέμα" μπορεί να πουν κάποιοι. "Έτσι είναι η ζωή. Να λες πάλι καλά που ζεις".
Έχουν περάσει τρεις μέρες από το συμβάν και ακόμα δεν έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να ευχαριστήσω αυτούς που με ταπείνωσαν. Δεν νομίζω να τα καταφέρω ποτέ.
Καλό σας βράδυ.

Τι σημαίνει υποστηρίζω μια ομάδα;

2010-02-01T14:39:00.000-08:00

Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε το πως η χορωδία του δήμου Κορυδαλλού ερμηνεύει τον νέο ύμνο (που δεν αντικαθιστά τον παλιό) της Προοδευτικής. Ο ύμνος αυτός δημιουργήθηκε από τους κυρίους Βεντούρη και Καρυώτη. Γιατί τώρα σας τα γράφω όλα αυτά; Γιατί είμαι οπαδός της συγκεκριμένης ομάδας; Όχι (αν και όλοι έχετε καταλάβει πως είμαι). Γιατί μου άρεσε σαν τραγούδι ο ύμνος αυτός; Άσχετο. Σας τα γράφω αυτά γιατί επικροτώ την προσπάθεια. Κάποιοι άνθρωποι, ενώ δεν έχουν χρόνο, τον βρήκαν για να φτιάξουν κάτι. Χωρίς να έχουν να κερδίσουν τίποτα. Και γιατί το έκαναν; Γιατί πίστευαν πως έτσι μπορούν να ενώσουν τον κόσμο σε μια κοινή δράση. Γιατί τι άλλο είναι η υποστήριξη μιας ομάδας από μια κοινή δράση;
Από τη στιγμή που αναφέρω για υποστήριξη ομάδων θεωρώ πως έχω χάσει το 90% των γυναικών αναγνωστριών, αλλά αν κάνουν και αυτές υπομονή ίσως καταλάβουν κάτι από το κλασικό βραδινό μου παραλήρημα.
Γυρνάω στα προηγούμενα. Σε μια εποχή άκρατου ατομισμού και ωχαδερφισμού (πόσο κράξιμο είχα φάει όταν ήμουν μαθητής που χρησιμοποίησα αυτή την λέξη σε έκθεση) οποιαδήποτε κίνηση μας θυμίζει πως είμαστε κοινωνικά όντα είναι θετική. Και όχι δεν είμαστε κοινωνικά όντα όταν "είμαστε κοινωνικοί", δηλαδή όταν κάνουμε δημόσιες σχέσεις, γιατί τότε κοιτάμε πως να περάσουμε καλά εμείς, ως άτομα. Είμαστε κοινωνικά όντα όταν δουλεύουμε σε ομάδες για να επιτύχουμε έναν σκοπό που θα ωφελήσει όλη την ομάδα.
Ο ατομισμός και η απουσία του ενδιαφέροντος για την κοινωνία είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της εποχής μας.
Συνεχίζω όμως για τα ποδοσφαιρικά. Γιατί υποστηρίζω αυτή την ομάδα; Γιατί τώρα που ζω πολλά χιλιόμετρα μακρυά από το σπίτι μου (σπίτι μου είναι η περιοχή που έζησα και μεγάλωσα και όχι το οίκισμα που ζω), το ενδιαφέρον μου γι' αυτή έχει αυξηθεί; Η απάντηση είναι απλή. Υποστηρίζω την Προοδευτική γιατί από το μπαλκόνι του σπιτιού που μεγάλωσα, έβλεπα τους αγώνες. Και όσα προβλήματα και να έχουν σαν περιοχές η Νίκαια και ο Κορυδαλλός, εγώ εκεί μεγάλωσα, γι' αυτό τον τόπο νοιάζομαι και αυτός με ενδιαφέρει. Και αυτός (όπως και οποιοσδήποτε τόπος) για να πάει μπροστά, χρειάζεται συλλογική δράση από τους πολίτες του. Και μπορεί να μη σας φαίνεται αρκετός ως λόγος, αλλά μια ποδοσφαιρική ομάδα, μπορεί να ανάψει την σπίθα για την δημιουργία της φωτιάς που είναι η συλλογική δράση. Είναι δύσκολο πράγμα η φωτιά. Δημιουργεί προβλήματα. Γι' αυτό και τις περισσότερες φορές βλέπουμε την συλλογική δράση οπαδών να δημιουργεί προβλήματα. Αλλά αν καταφέρουμε να τιθασεύσουμε την φωτιά μπορούμε να κάνουμε θαύματα.
Δεν ξέρω αν τελικά θα γίνει κάτι, αλλά όλες αυτές οι δράσεις που κατά καιρούς έχουν συζητηθεί από τους οπαδούς της συγκεκριμένης ομάδας (από κοινωνική συμπαράσταση, μέχρι κοινό νόμισμα!) δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα να θυμηθούμε όλοι πως σαν ομάδα πετυχαίνουμε περισσότερα απ' ότι σαν άτομα. Όπως λέει και ο Ψυχάρης "Για να γίνουν έργα μεγάλα, δε φτάνει μόνο ένας να τα κάμει. Χρειάζεται η συνεργεία ολωνών".
Τώρα θα μου πει κάποιος. "Ρε φίλε τι έχεις πιει; Επειδή έφτιαξαν κάποιοι ένα τραγούδι και χάρηκε μια αίθουσα κάτι σημαίνει;" Ως θετικός επιστήμονας (ένας θεός να με κάνει), ρεαλιστής, και κυνικός, δεν γίνεται να είμαι αισιόδοξος. Αλλά ένα πράγμα γνωρίζω. Αποτέλεσμα χωρίς προσπάθεια δεν γίνεται να υπάρξει. Προσπαθούμε, αν και ξέρουμε πως θα αποτύχουμε, γιατί είναι το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε. Είμαστε νοικάρηδες σ' αυτόν τον κόσμο, και έχουμε δικαιώματα επειδή κάποιοι παλιότεροι πολέμησαν γι' αυτά. Είναι υποχρέωση μας να προσέξουμε το σπίτι μας, και να το δώσουμε αν όχι καλύτερο, τουλάχιστο στην ίδια κατάσταση στον επόμενο.
Νάτος πάλι ο απηυδισμένος αναγνώστης. "Τι πίνεις ρε Γιώργο βραδιάτικα;"
Και εγώ επιμένω. Το να υποστηρίζουμε μια ομάδα, ειδικά αν αυτή είναι της περιοχής μας είναι κάτι σαν τον έρωτα (ίσως και ισχυρότερο από αυτό). Τονίζω τον παράγοντα της εντοπιότητας γιατί για μένα δεν είναι οπαδοί οι Ολυμπιακοί από την Νίσυρο, ή οι Παναθηναϊκοί από την Πάτρα. Αυτοί απλά υποστηρίζουν κάποιον που συνήθως κερδίζει γιατί τους αρέσει να νιώθουν καλά. Αν είναι έτσι να γίνουν όλοι Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Μάντσεστερ ή και μικτή κόσμου άμα λάχει. Σκεφτείτε τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής σας. Ήταν η ομορφότερη γυναίκα ή ο ομορφότερος άντρας του κόσμου; Φυσικά και όχι. Γιατί να υποστηρίζουμε κάποιους τυχαίους που απλά κερδίζουν, και όχι αυτούς με τους οποίους μας συνδέει κάτι; Στην κερκίδα της Προοδευτικής καθόμουν μαζί με τον πατέρα μου, τους φίλους του, τους πελάτες του μαγαζιού του, τους γείτονες μας, τους άγνωστους φωνακλάδες που κάθονταν πάντα στην ίδια θέση, τους μαθητές μου και τους γονείς τους, τους παλιούς μου συμμαθητές και γενικά όλους εκείνους τους ανθρώπους που αν και μας χωρίζουν τόσα μας ενώνει ένα βασικό. Ο τόπος μας, το σπίτι μας.
Πάλι ο αγανακτισμένος αναγνώστης. "Ρε φίλε, ζεις σε ένα πανέμορφο νησί, το σπίτι σου το βαράει το κύμα, και εσύ μου λες για την Κοκκινιά;"
Ακριβώς αυτό κάνω.
Καληνύχτα.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2010-01-30T09:20:00.000-08:00

Έτοιμο το 65ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ
κατεβάστε το από το http://www.mediafire.com/file/wmoozz2oodm/65.pdf
Καλό τέτοιο

Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κύριακες τα βράδια

2010-01-17T14:47:00.000-08:00

Συνήθως παίζει μια πίκρα τις Κυριακές τα βράδια, όχι μόνο επειδή το λέει στο τραγούδι του ο Μάλαμας, αλλά επειδή όλοι σκέφτονται το τι θα ακολουθήσει την επόμενη μέρα στη δουλειά. Εγώ δεν σκέφτομαι ότι αύριο θα αντιμετωπίσω τα αφηνιασμένα πιτσιρίκια του σχολείου, που απειλούν πως θα κάνουν κατάληψη αν τολμήσουμε εμείς οι υπέρκακοι καθηγητές να τιμωρήσουμε τον συμμαθητή τους που ξεβράκωσε έναν άλλο συμμαθητή τους σε ένα διάλειμμα την Παρασκευή. Δεν σκέφτομαι ότι ίσως ακούσω πάλι ατάκες του στυλ "Γιατί δεν έρχεστε κύριε στον αγώνα; Χρειαζόμαστε κάτι να πετάξουμε μέσα στο γήπεδο αν πέσει ξύλο". Κρατάω τα καλά της ημέρας, όπως το ice age 3 που είδα στο τοπικό "σινεμά" (έναν προτζέκτορα με ένα dvd player), ή το 0-4 της Προοδευτικής στην Χίο, ή ότι έκανα μια πανέμορφη περπατιτσάδα δίπλα στην θάλασσα. Γέμισα τις μπαταρίες μου και ξεφρίκαρα λίγο, γιατί τις προηγούμενες μέρες έφτασα στα όρια μου. Είπα και εγώ να γίνω λίγο κοινωνικός και να βγω κάπως παραπάνω. Και συνειδητοποίησα πως κατάντησα και εγώ να ασχολούμαι με το επίσημο σπορ της περιοχής, και μάλλον όλων των μικρών κοινωνιών. Κουτσομπολίο και θάψιμο. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις σε αυτή την παγίδα εδώ. Είμαστε τόσο λίγοι που όλοι είμαστε σημαντικοί. Όλοι είμαστε λίγο σταρ και αντιμετωπίζουμε τους άλλους και σαν τέτοιους. Εδώ είναι είδηση ότι η τάδε βγήκε βόλτα στην παραλία ενώ το πρωί δεν είχε έρθει στην δουλειά, ή ότι ο τάδε τα έφτιαξε με την τάδε που πριν λίγο καιρό την έκραζε, ή ότι όλοι οι άλλοι τάδε είναι χαμηλού επιπέδου επειδή δεν εκτιμούν εμάς τους τάδε που θεωρούμε πως είμαστε γαμάτοι. Και βλέπεις πως όλοι οι τάδε είναι μια "ευτυχισμένη" δυσλειτουργική οικογένεια που ζει σε ένα μικρό σπίτι με διάφανους τοίχους και ξεχνά ή μάλλον δεν έχει μάθει ποτέ έννοιες όπως ιδιωτικότητα και τακτ. Και βλέπεις την γριά γειτόνισσα που δεν ξέρεις καν το όνομα της (αλλά εκείνη ξέρει τα πάντα για σένα) να μπαίνει μέσα στο σπίτι σου επειδή έκανες το λάθος να αφήσεις την πόρτα ανοιχτή όταν έβαζες μια ηλεκτρική κουζίνα μέσα. Να μην μάθει αυτή τι κουζίνα πήρες;
Έφτασα στα όρια της κοινωνικότητας μου αυτές τις μέρες και ένιωθα σαν ξέμπαρκος οπαδός που βρίσκεται σε ένα πανέμορφο γήπεδο, αλλά αντίπαλης ομάδας. Μπορείς να θαυμάσεις τον περίγυρο αλλά δεν μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα γιατί κινδυνεύεις.
Τέλειωσε ο δίσκος των Godspeed You Black Emperor που άκουγα. Άδειασε και το ποτηράκι με το τσίπουρο. Άρα ήρθε η ώρα για τον ύπνο.
Θα τα πούμε σύντομα πάλι. Ετοιμάζω και το πρώτο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ για το 2010 ήδη. Καλά να περνάτε και μη ξεχνάτε πως οι τοίχοι έχουν αυτιά.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙΣ ΡΕ!

2010-01-11T08:23:00.000-08:00

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

2009-12-20T16:28:00.000-08:00

Μετά από πολύ καιρό είναι έτοιμο το νέο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Μπορείτε να το κατεβάσετε από την παρακάτω σύνδεση.
http://www.mediafire.com/file/toj1mquydtu/64.pdf
Τα παλιότερα τεύχη, μπορείτε να τα βρείτε στο μενού δεξιά.
Καλό τέτοιο!

Cereal killer...

2009-12-01T13:59:00.000-08:00

Μια πέτρα με μια τρούπα στη μέση...

2009-11-25T13:17:00.000-08:00

Αυτός είναι ο τόπος που ζω. Ένα εύφορο νησί με μια τρούπα στη μέση. Είναι φορές που νιώθω τυχερός που ζω σε ένα τόσο όμορφο μέρος. Είναι φορές που νιώθω ανήμπορος γιατί έχω εγκλωβιστεί σε μια κοινωνία που δεν μου ταιριάζει. Είναι φορές που νιώθω άσχημα για τους φίλους μου που κουράζονται, και εγώ ζω χαλαρά. Είναι φορές που εύχομαι να είχε εδώ αεροδρόμιο για να πήγαινα έστω και για μια μέρα στην πόλη, να ακούσω λίγο θόρυβο, να ξεφύγω από την απόλυτη ακινησία, να ακούσω λίγη ζωντανή μουσική, να πάω στο γήπεδο. Είναι φορές που βλέπω τη θάλασσα από το μπαλκόνι μου και δεν χορταίνω το θέαμα και τους ήχους. Είναι φορές που μισώ τη δουλειά μου σε ένα σχολείο σε ημιανάπαυση. Είναι στιγμές που αγαπώ τη δουλειά μου γιατί μπορώ χωρίς πίεση να εκφραστώ όπως θέλω.
Είναι και απλές στιγμές, γεμάτες χαρμόλυπη μονιαξιά, ποτισμένες σε αλκοόλ, περιτριγυρισμένες από παλιούς φίλους, τον Bruce, τον Tom, τον Van που σκέφτομαι πως κάποτε ήμουν δημιουργικός και ζηλεύω τον παλιό μου εαυτό, ο οποίος όμως θα ζήλευε τον τωρινό μου εαυτό.
Είναι στιγμές που θυμάμαι την ανθρώπινη μου φύση, γιατί δεν ξέρω τι θέλω και δεν βγάζω νόημα.
Μάλλον είναι ώρα να μυρίσω λίγο θάλασσα.
Εις το επανιδείν ταξιδιώτες.
Καλό σας τέτοιο

Είμαστε Διάσημοι!

2009-10-18T14:28:00.000-07:00

Μίνι ανάρτηση.
Μέχρι και η υπουργός παιδείας είπε στην βουλή πως δεν υπάρχουν αρκετοί καθηγητές στη Νίσυρο. Να δούμε όμως πότε θα δούμε νέους συναδέλφους από κοντά, γιατί από λόγια...
Εγώ είμαι στο νησί από τις 8 Σεπτεμβρίου και από τότε θυμάμαι να μας λένε από το γραφείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης πως οι καθηγητές "έρχονται".
Και κολυμπώντας να τους είχαν στείλει, θα είχαν φτάσει από τότε.
Καληνύχτα σας.