Ακούστε την πιο πρόσφατα ηχογραφημένη εκπομπή μας

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Σκόρπιες σκέψεις (αχ βρε Μάρκο...)

  • Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε σε ταβέρνα στην Κω. Είχα χαρεί πολύ όταν την είδα. Λίγες μέρες μετά χάρηκα πολύ περισσότερο όταν τα τραγούδια του Βαμβακάρη ακούστηκαν ζωντανά στο νησί. Όαση στα αυτιά μου ο ήχος του ρεμπέτικου εδώ.
  • Χαίρομαι ιδιαιτέρως όταν πρέπει να διδάξω το κεφάλαιο της εξέλιξης στη βιολογία γιατί μου δίνεται έναυσμα να πω δυο πραγματάκια για την εκκλησία (όχι μόνο της χώρας μας) και τον ρόλο της, στην διάδοση της γνώσης.
  • Λίγες μέρες πριν κάποιοι έκλεισαν τα φώτα τους για μια ώρα και σώθηκε ο πλανήτης. Όπως και σε λίγο καιρό κάποιοι δεν θα φάνε κρέας για μερικές μέρες και θα σωθούν όλες οι αμαρτίες τους. Όπως και αν κάνουμε λιτότητα για 1-2 χρόνια θα μπορούμε να παλαντζάρουμε όλες τις σπατάλες που έγιναν τα τελευταία 20 χρόνια. Έτσι είναι τίποτα δεν θέλει προσπάθεια. Όλα γίνονται εύκολα και γρήγορα...
  • Το Ευρωπαϊκό δικαστήριο έριξε πρόστιμο 3 εκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα γιατί άργησε κατά 29 μήνες να εντάξει στην νομοθεσία της οδηγία για την αποζημίωση των θυμάτων εγκληματικών πράξεων. Και αυτό είναι ένα από τα πολλά πρόστιμα που δέχεται κάθε χρόνο η χώρα. Γιατί είμαστε large τύποι και δεν μας ενδιαφέρουν τα λεφτά. Γιατί η οικονομία μας έχει αντοχές να χαρίζει εκατομμύρια που θα μπορούσαν να διοχετευθούν σε αναπτυξιακά έργα. 
  • Μετά από παρέμβαση του συνηγόρου του καταναλωτή και της ρυθμιστικής αρχής ενέργειας, η ΔΕΗ υποχρεώνεται να καταβάλει αποζημιώσεις στους καταναλωτές της, όταν παθαίνουν ζημιές οι ηλεκτρονικές συσκευές τους, εξ' αιτίας διακοπών ρεύματος ή αυξομείωσης της τάσης του. Αλλά για να πάρει την αποζημίωση κάποιος, πρέπει να ξοδέψει τόσο χρόνο και τόσο χρήμα, ώστε θα είναι διπλά χαμένος.
  • Το υπουργείο οικονομικών της Ιταλίας, θα χρησιμοποιεί το facebook για να διακριβώσει το πραγματικό βιωτικό επίπεδο των φορολογουμένων του και να αποκαλύψει τυχόν φοροφυγάδες. Δηλαδή κάποιοι υπάλληλοι εκεί θα ψωλάρουν στο facebook όλη μέρα, λέγοντας πως κάνουν έρευνα. Αυτά είναι υπαλληλικά προνόμια. Πρέπει να έχουν γαμάτους συνδικαλιστές στην Ιταλία.
  • Συγνώμη ζήτησε ο διευθυντής της εταιρείας που έχει το πυρηνικό εργοστάσιο στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Και έτσι διορθώθηκαν όλα. Θυμάμαι τι μου έλεγε ένας δάσκαλος μου στο δημοτικό: "Η συγνώμη είναι μισό χέσιμο". Και λίγο έλεγε...
  • Σε σχολείο του Ηρακλείου της Κρήτης, έγινε λαχειοφόρος αγορά για να μαζευτεί το ποσό που χρειάζεται για να βάλουν πετρέλαιο για τα καλοριφέρ του σχολείου. Υπερβολές! Μια χαρά καιρό έχει, τι το θέλουν το καλοριφέρ τα κακομαθημένα.
  • Αυτοί οι οίκοι αξιολόγησης που τόσο ενοχλούμαστε που βάζουν κακό βαθμό στην οικονομία μας (όχι ότι θα έπρεπε να βάλουν και καλό), όταν στο παρελθόν κατηγορήθηκαν ότι έδιναν ψευδή στοιχεία (κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης των ΗΠΑ) λέγοντας πως είναι ασφαλή τα διάφορα τοξικά ομόλογα, είπαν στο δικαστήριο πως αυτοί πληρώνονται απλά για να λένε τη γνώμη τους και πως δεν έχουν καμία ευθύνη αν τυχόν πέσουν έξω. Επίσης αποδείχτηκε ότι τις πλήρωναν κάποιοι  για να λένε ότι  τους βόλευε. Γιατί λοιπόν παιδευόμαστε και δεν τις πληρώνουμε και εμείς να πούνε ό,τι θέλουμε; (δείτε το ντοκυμαντέρ "The Inside Job", είναι πολύ ενδιαφέρον)
  • Ένα φίδι τσίμπησε στο βυζί μια πορνοστάρ και πέθανε από τη σιλικόνη που ρούφηξε. Αυτό σημαίνει κορμί θανατηφόρο.
  • Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, οι χιμπατζήδες μπορούν να θυμηθούν που έκρυψαν την τροφή τους, αλλά δεν μπορούν να θυμηθούν πόσο καιρό πριν την αποθήκευσαν. Μήπως να τροποποιήσουμε γενετικά την τροφή τους για να μη χαλάει ποτέ; Μήπως έτσι αποδεικνύεται εξελικτικά η αναγκαιότητα του ψυγείου στην σύγχρονη εποχή; Τροφή για σκέψη... Αλλά μη την αφήσετε να χαλάσει!
  • Αύριο είναι πρωταπριλιά. Λέτε να μου κάνουν κανένα αστείο οι μαθητές μου και να έρθουν διαβασμένοι; 
  • Η Προοδευτική, αφού πήρε το πρωτάθλημα και το κύπελο στην κατηγορία της φέτος, αφού έγινε μετά από καιρό πρωτοσέλιδο σε πολλές εφημερίδες, βάρεσε διάλυση πάλι. Απλήρωτοι παίχτες, άφαντος χρηματοδότης, ξεκατίνιασμα διοικούντων, αβεβαιότητα για το μέλλον. Αλλά δεν μασάμε, συνηθισμένοι είμαστε. Κάθε χρόνο τα ίδια γίνονται...
  • Άντε να φτιάξει για τα καλά ο καιρός, να λιαστούμε, να κλείσουμε εγκεφαλικούς διακόπτες, και να ξεχάσουμε ότι γίνεται. Μεγαλύτερος λωτός από τον ήλιο δεν υπάρχει.
  • Καληνύχτα.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Μπουρδελοφέγγαρο...

Όχι δεν είναι ούφο στη φωτογραφία. Το φεγγάρι είναι, που βλέποντας το εμείς γινόμαστε ούφο. Με τσαντίζει μερικές φορές όταν το βλέπω έτσι τεράστιο, γι' αυτό το βρίζω. Με κάνει να νιώθω μικρός, ασήμαντος. Μου θυμίζει ότι, όπως όλοι μας, είμαστε ανίσχυροι απέναντι του. Όπως ανίσχυροι είμαστε και εναντίον του αέρα, της θάλασσας, της φωτιάς, του σεισμού, του τσουναμιού και των άλλων λοιπών στοιχείων της φύσης. Είμαστε σαν τα playmobil, που έχουν φτιάξει τα πάντα στη ζωή τους (μέχρι και πειρατικό καράβι έχουν), μέχρι να τα πατήσει κάποιος και να σπάσουν, ή να τα μαζέψει η αφηνιασμένη με την καθαριότητα μάνα και να τα πετάξει σε μια κούτα. Μη σκιάζεστε δεν θα το γυρίσω στη θρησκεία. Δεν θα θεοποιήσω τίποτα, ούτε θα πω πως η ζωή μας εδώ είναι ένα τίποτα. Ξέρω πως ότι έχουμε είναι εδώ, και πως πρέπει να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να ζήσουμε μια γεμάτη ζωή, να δημιουργήσουμε, να επηρεάσουμε, να νιώσουμε, να πείσουμε τους εαυτούς μας πως είμαστε κάτι παραπάνω από ένας ανάμεσα στα δισεκατομμύρια. Ίσως γι' αυτό φρικάρω όταν μου υπενθυμίζεται με οποιονδήποτε τρόπο ότι πολλά πράγματα δεν εξαρτώνται από εμένα και ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξουν τα πάντα, όχι απλά λόγω μιας φυσικής καταστροφής, αλλά από το οτιδήποτε. Από το να βρεις μια καινούργια δουλειά και να χρειαστεί να μετακομίσεις μακριά, μέχρι το να γνωρίσεις κατά τύχη τον έρωτα της ζωής σου. Και όταν λέω φρικάρω δεν εννοώ πως τρέχω πανικόβλητος βγάζοντας αφρούς από το στόμα και φωνάζοντας "βοήθα με σούπερ αγιοβασίλερμαν", αλλά πως αποστασιοποιούμαι από ότι γίνεται και απλά το παρατηρώ. Δεν αντιδρώ σε ότι γίνεται, περιμένοντας να μαζέψω όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται, ώστε να δικαιολογήσω στον εαυτό μου γιατί έκανα τις χαζομάρες που έκανα, όταν έτυχε να πιω δυο ποτήρια παραπάνω, άφησα το μυαλό μου ανεξέλεγκτο, και σύνδεσα τις σκέψεις μου με το ηχείο που λέγεται στόμα. Αλλά αυτό δεν γίνεται συχνά. Δεν γίνεται κάθε φορά που γίνεται ένας σεισμός ή ετοιμάζεται να σκάσει ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Είμαι αρκετά λογικός (ή κυνικός), ώστε να τα αναμένω αυτά και να μην αφήνω την καθημερινότητα μου να επηρεάζεται από την πιθανότητα πραγματοποίησης τους. Μη ξεχνάμε πως ζω σε ένα ηφαίστειο, και η κρυμμένη δύναμη του είναι το τελευταίο που με απασχόλησε σε αυτόν τον τόπο γενικότερα ή αυτές τις μέρες ειδικότερα. Για μένα το χειρότερο είναι όταν ξέρεις πως θα συμβεί κάτι που θα σου αλλάξει τη ζωή και απλά περιμένεις να συμβεί. Αυτή την αναμονή ποτέ δεν την συμπάθησα και ποτέ δεν την διαχειρίστηκα καλά. Αναμονή για τα αποτελέσματα των πανελληνίων (ως μαθητής), αναμονή για τα αποτελέσματα των πανελληνίων (ως καθηγητής), αναμονή των αποτελεσμάτων των  εξετάσεων του ΑΣΕΠ, αναμονή του τηλεφώνου να χτυπήσει, αναμονή αποτελεσμάτων ιατρικών εξετάσεων, αναμονή ανακοίνωσης των μεταθέσεων. Άλλοι έχουν καλύτερους μηχανισμούς άμυνας και ξεχνάνε την αναμονή, απλά αντιμετωπίζουν αυθόρμητα ότι τους συμβεί, άλλοι σκέφτονται όλες τις πιθανές εναλλακτικές και ετοιμάζουν σχέδια δράσης για την κάθε μία από αυτές. Το τελευταίο είναι επικίνδυνο, μπορεί να σε οδηγήσει σε άσχημα μονοπάτια, γι' αυτό και κάθε λογικός άνθρωπος δεν αφήνει τον εαυτό του να πέσει σε αυτή τη λούμπα, αλλά αν είναι λογικός αναγκαστικά σκέφτεται με τον τρόπο που τον ρίχνει στη λούμπα. Παράδοξο, αλλά αληθινό. Ποια είναι η λύση όμως; Η ελαχιστοποίηση της σκέψης. Και πως γίνεται αυτό; Με την είσοδο σε έναν εναλλακτικό κόσμο. Όχι, δεν θα σας πω για αλκοόλ και ναρκωτικά. Η δουλειά, το διάβασμα, οι ταινίες, το διαδίκτυο, δίνουν απεριόριστο υλικό για μη σκέψη. Βάζω και το διάβασμα μέσα, γιατί διαβάζοντας μπαίνεις στο μυαλό στου συγγραφέα, αποφεύγοντας τις δικές σου σκέψεις. 
Αλλά δυστυχώς, σε ένα μέρος σαν και αυτό, με μια δουλειά σαν και αυτή, έχει κάποιος πολύ ελεύθερο χρόνο με αποτέλεσμα ούτε να μπορεί να τον διαχειριστεί σωστά, ούτε να μπορεί να ελέγχει τη σκέψη του ώστε να μη διαβαίνει άσχημα μονοπάτια. Προλαβαίνοντας κάποιους, δεν θα ισχυριστώ πως η δουλειά μου είναι εύκολη, απλά η δουλειά που κάνω υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες δεν με κινητοποιεί καθόλου. Και σε κάποιες φάσεις με ενοχλεί που εδώ θεωρείται πως την κάνω καλά. Γιατί δεν κάνω καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Εδώ δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, απλά σύγκριση με αυτούς που δεν την κάνουν καλά. Δεν τρέφω αυταπάτες πως τα σχολεία στις πόλεις είναι πολύ καλύτερα, αλλά τουλάχιστο εκεί θεωρώ πως υπάρχουν περισσότερα κίνητρα για να κάνεις κάτι. Στη ζούγκλα παλεύεις για να επιβιώσεις, στην παραλία λιάζεσαι και απλά αλλάζεις πλευρό για να μη καείς. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να είμαι άδικος και υπερβολικός, αλλά δεν με χωράει ο τόπος. Σήμερα με χαρακτήρισαν σαν τον "άνθρωπο που δεν την παλεύει περισσότερο από κανέναν άλλο" στο νησί . Όσο πρέπει να δουλεύω εδώ, έχουν δίκιο. Σε λίγες μέρες που θα βγει ο ήλιος για τα καλά και θα κάνω διακοπές θα έχουν άδικο. Αλλά το ότι πριν μερικές μέρες βρέθηκα να αναπολώ και να ωραιοποιώ σε άλλους, τις συνθήκες εργασίας στα φροντιστήρια κατάλαβα το πόσο με έχει επηρεάσει αυτή η  χαλαρότητα και η αναμονή των ανακοινώσεων των μεταθέσεων. Δεν είναι τυχαίο που ούτε αναφέρω κάτι για τις συγχωνεύσεις των σχολείων που θα γίνουν, ούτε σχολιάζω τις θέσεις άλλων που γράφουν σωστά και εμπεριστατωμένα την άποψη τους. Για μένα, καθαρά κυνικά, και καθαρά προσωπικά, η ανακοίνωση των συγχωνεύσεων μου πήρε την σχετική βεβαιότητα που είχα για επιστροφή στο σπίτι μου την επόμενη χρονιά, και την αντικατέστησε με υπολογισμούς για μετακομίσεις σε άλλες πόλεις, ή παραμονή στο νησί για άλλη μια χρονιά. Το ξέρω πως είναι ύβρις να τοποθετώ στο ίδιο κείμενο τις φυσικές καταστροφές, την καταστροφή των ζωών τόσων χιλιάδων ανθρώπων με την αναμονή των μεταθέσεων. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, αυτό είναι ένας μύθος, όλοι είμαστε παρατηρητές, όλοι φιλτράρουμε τα δεδομένα που δεχόμαστε με διαφορετικό τρόπο, με αποτέλεσμα βλέποντας το ίδιο πράγμα να παίρνουμε διαφορετικά ερεθίσματα. Λίγες μέρες πριν, όταν ανέβηκα στην Αθήνα, πήγα να δω έναν καλό μου φίλο, την σύζυγο του και την νεογέννητη κόρη τους στο μαιευτήριο. Περιγράφοντας μου την διαδικασία της γέννας, και βλέποντας αυτό το πλάσματάκι "έμεινα μαλάκας" για ώρες προσπαθώντας να καταλάβω το μεγαλείο της στιγμής. Λίγες μέρες μετά ο θεός Αίολος αποφάσισε ένα ταξίδι μισής μέρας να το κάνει τριήμερο, λίγο μετά πάλι ο Εγκέλαδος με το τσουνάμι του, τσάκισε μια ολόκληρη χώρα (δείτε απίστευτες φωτογραφίες "πριν και μετά", πατώντας ΕΔΩ), και παίζει το επερχόμενο πυρηνικό ατύχημα να καταστρέψει πολύ κόσμο για πολλά χρόνια, στην Λιβύη γίνεται πόλεμος, στην Ελλάδα γίνεται χρεωκοπία, το φεγγάρι είναι μεγάλο σαν ταψί, και εγώ σκέφτομαι πως κάποια στιγμή μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα έχει αποφασιστεί από κάποιον ή κάτι το που θα ζω την επόμενη χρονιά. Αν τα σκεφτείς όλα μαζί, πάει, το έχασες. Αν τα σκεφτείς ένα ένα, απλά  "μένεις μαλάκας". Άρα συνεχίζω να παρατηρώ απλά το τι γίνεται περιμένοντας και μοιράζοντας τις σκέψεις μου, κυρίως με όσους βρίσκονται μακριά και δεν μπορούν να πουν τίποτα. Γιατί αυτό είναι το εύκολο ή γιατί αυτοί που θέλω να ακούσω δεν βρίσκονται εδώ.

Υ.Γ. 1. Η φωτογραφία τραβήχτηκε εδώ πριν μερικές ώρες, και κλικάροντας  (το ρήμα "κλικάρω" υπάρχει στο λεξικό;) πάνω της μπορείτε να τη δείτε σε πλήρες μέγεθος.
Υ.Γ. 2. Παρά τις σημερινές γκρίνιες μου, αύριο θα πανηγυρίζω γιατί ή ΠΡΟΟ αν νικήσει παίρνει και μαθηματικά το πρωτάθλημα στην κατηγορία της, αρκετές αγωνιστικές πριν την λήξη του.
Υ.Γ. 3. Είδα και εγώ το "black swan" και μου άρεσε, αλλά συνεχίζω να λέω, πως μακράν η καλύτερη ταινία του Aronofsky είναι το "π".
Υ.Γ.4 Καληνύχτα.

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Ελάτε στα νησιά! Είναι όμορφα!

Το ξέρετε πως μου αρέσει να γκρινιάζω, και θα το κάνω για άλλη μια φορά όχι τόσο επειδή θέλω να σας κουράσω, αλλά για να δείξω, πάλι, το πόσο διαφορετικό είναι να ζει κάποιος εντός και εκτός πόλης. Πριν συνεχίσω απλά σας δηλώνω πως δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα ποσά που χάλασα, ούτε πέρασα άσχημα, απλά θα σας περιγράψω έναν άλλο κόσμο. Έναν κόσμο που κάνει την Αθήνα να φαίνεται τόπος λειτουργικός και προγραμματισμένος (ακόμα και τις απεργίες των ΜΜΜ τις ξέρετε από πριν...). Θα σας περιγράψω το "τριήμερο" που πέρασα.
Λίγο μετά τα Χριστούγεννα, και σκεπτόμενος το πότε θα ξαναέχω ευκαιρία να φύγω από τη Νίσυρο και να πάω σπίτι μου, είδα το ημερολόγιο και βρήκα την αργία της "Καθαρής Δευτέρας". Επειδή όμως ένα τριήμερο δεν είναι τίποτα όταν έχεις να κάνεις δυο 15ωρα (τουλάχιστο) ακτοπλοϊκά ταξίδια (αν βολεύει το πρόγραμμα), είπα να ακολουθήσω έναν άλλο δρόμο. Καράβι μέχρι την κοντινή Κω Παρασκευή πρωί και από εκεί αεροπλάνο για Αθήνα, και επιστροφή την Καθαρή Δευτέρα με τον ίδιο τρόπο. Έτσι θα έχανα μόνο την σχολική εορτή της 7ης Μάρτη  που θα γινόταν την Παρασκευή (τοπική εορτή της Δωδεκανήσου), άντε και 2 ώρες μάθημα το πολύ. Ξέροντας ότι υπάρχει καθημερινή σύνδεση της Νισύρου με Κω, εκμεταλλεύτηκα την προσφορά μιας αεροπορικής και έβγαλα ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής με 100 ευρώ. Σκέφτηκα 100 το αεροπλάνο και 10 το τοπικό καραβάκι πήγαιν' έλα, είμαστε μια χαρά. Λάθος σκέψη. Το τοπικό καραβάκι κόπηκε. Το "μεγάλο" καράβι που έρχεται από Πειραιά, άλλαξε τα δρομολόγια του, και ένα τρίτο που κάνει τον γύρο της Δωδεκανήσου σταμάτησε για μερικές εβδομάδες. Είχε φτάσει μία εβδομάδα πριν την θεωρητική αναχώρηση μου και δεν είχα ιδέα το τι θα γινόταν. Κανείς δεν ήξερε αν και πότε θα ξαναρχίσουν τα τακτικά δρομολόγια από και προς το νησί. Μέχρι που υπήρξε και πρόβλημα με την τροφοδοσία σε προϊόντα, γιατί προμήθειες γίνονταν μία φορά την εβδομάδα, και από καράβι που δεν είχε ψυγείο. Και φαινόταν το πόσο δεν έχω πιάσει τον τρόπο σκέψης εδώ, γιατί εγώ είχα "φρικάρει" και όλοι οι υπόλοιποι το θεωρούσαν αναμενόμενο και φυσιολογικό. "Μόνο την χρονιά των Ολυμπιακών ξέραμε το ακριβές πρόγραμμα των ακτοπλοϊκών δρομολογίων για όλη τη χρονιά" μου δήλωσε ο τοπικός ταξιδιωτικός πράκτορας. Ο μόνος τρόπος "διαφυγής" ήταν το ταξίδι μου, από Παρασκευή-Δευτέρα, να γίνει Πέμπτη-Τρίτη, για να εκμεταλλευτώ ένα άλλο τοπικό καράβι που κάνει τον γύρο της Δωδεκανήσου. Και με τα μαθήματα τι γίνεται όμως; "Ευτυχώς" την Τρίτη μετά την Καθαρή Δευτέρα θα γινόταν παρέλαση για την τοπική εορτή, και την Πέμπτη πριν, έγινε εκδρομή στο σχολείο για να βοηθηθούν και όσοι ήθελαν να φύγουν. Η αλλαγή όμως του αεροπορικού, ανέβασε το κόστος του, από 100, σε 210 ευρώ, και το καράβι που κάνει την σύνδεση, χρεώνει 15,5 αντί για 5 τη  μονή διαδρομή Νίσυρο-Κω. Αλλά χαλάλι λέμε όμως... Το θέμα ήταν η επιστροφή. Τρίτη πρωί έφυγα 6 το πρωί από το σπίτι μου στη Νίκαια. Είπα να είμαι νόμιμος πολίτης, και έδωσα το 1,2 ευρώ για να πάω με το λεωφορείο στο Μετρό, έδωσα και άλλα 8 ευρώ για να πάω στο αεροδρόμιο, και πέταξα μέχρι την Κω. Από εκεί έδωσα 11 ευρώ στο ταξί για να με πάει στο λιμανάκι της Καρδάμενας  για να φύγω με ένα τοπικό καραβάκι, που αντικατέστησε μετά από 1,5 μήνα αυτό που σταμάτησε τα καθημερινά δρομολόγια. Και επειδή είχε ήδη άσχημο καιρό, πήγα και ρώτησα στο λιμεναρχείο αν θα γίνει το δρομολόγιο. Εκεί με επιβεβαίωσαν πως με τα τωρινά δεδομένα, το δρομολόγιο γίνεται κανονικά. Βολόδειρα και εγώ στην Καρδάμενα, για 3 ώρες, και πήγα μετά να πάρω το καράβι. Έλα όμως που είχε σηκώσει περισσότερο αέρα... "Αύριο και βλέπουμε..." μου είπε ο καπετάνιος. "Τι να κάνουμε" σκέφτηκα και εγώ, και πήγα στη στάση του λεωφορείου για να πάω στο κέντρο της Κω, να βρω ξενοδοχείο. Η ώρα ήταν 13:50, και το πρόγραμμα έλεγε πως το λεωφορείο θα πέρναγε 14:40 (το τελευταίο δρομολόγιο της ημέρας). Στις 15:10 δεν είχε περάσει τίποτα (εδώ θυμίζω λίγο ότι ή ένταση του ανέμου ήταν 8 μποφόρ, και η θερμοκρασία χαλαρά μονοψήφια), και οι προσπάθειες μου να επικοινωνήσω με τα γραφεία των λεωφορείων άκαρπη (μετά έμαθα, πως επειδή εκείνη την ημέρα έγινε η σχολική παρέλαση, η μέρα θεωρήθηκε ημιαργία, άρα έπρεπε να είχα καταλάβει πως δεν θα ίσχυε το δρομολόγιο της Τρίτης, αλλά της Κυριακής που δεν είχε μεσημεριανό λεωφορείο... Είμαι χαζός τελικά.). Κάλεσα λοιπόν ταξί και με πήγε στο κέντρο της Κω (35 ευρώ), για να μείνω σε ξενοδοχείο (2 μέρες επί 35 ευρώ). Τελικά έμαθα πως την Πέμπτη στις 13:15 θα περάσει καράβι για Νίσυρο (15,5 ευρώ). Μισή ώρα πριν, ήμουν στο λιμάνι, αφού έχω επιβεβαιώσει 3 φορές πως θα γίνει κανονικά το δρομολόγιο. Όταν πήγε 13:15 και δεν είχε εμφανιστεί τίποτα, η λιμενικός μας επιβεβαίωσε πως το καράβι θα έρθει στην ώρα του. Μετά διέρρευσε, πως θα αργήσει κάνα τεταρτάκι λόγω καιρού. Στις 2  έφτασε ο πράκτορας της εταιρείας που έχει το καράβι, και μας ενημέρωσε πως το καράβι θα έρθει στις 3 και πως το είχε πει στο λιμεναρχείο εδώ και ώρες... Τελικά, στις 4 έφτασα στη Νίσυρο. Σύνολο ορών που μου πήρε για να πάω από το ένα σπίτι μου στο άλλο 58. Σύνολο εξόδων μετακίνησης και διαμονής, 366,2 ευρώ. Και για να μην σας κουράσω άλλο, δεν θα μιλήσω για τον παραλογισμό και την εξυπηρετικότητα των λιμενικών (χρειάστηκα ένα χαρτί που θα αποδείκνυε ότι πράγματι δεν μπορούσα να φτάσω στο νησί για να δικαιολογηθεί η απουσία μου από το σχολείο), γιατί ίσως γίνω περισσότερο κακός απ' όσο θέλω.Ούτε θέλω να σκεφτώ, ότι κάποιοι θα με σχολιάσουν ως λουφαδόρο, επειδή έλειπα τόσες μέρες. Πάω για ύπνο λοιπόν...

Υ.Γ. Τι ωραία που ήταν στο γήπεδο το προηγούμενο Σάββατο... Δεν ήταν αγώνας, αλλά γιορτή. Μήπως πρέπει να σκεφτείτε να αφήσετε τους γαύρους και τους βάζελους και να έρθετε στην Προοδευτικάρα;