Ακούστε την πιο πρόσφατα ηχογραφημένη εκπομπή μας

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Πόσο μικρός ήμουν;




Πόσο μικρός και τιποτένιος ήμουν όταν αρκετά χρόνια πριν, όταν αγόρασα το "astral weeks" του Van Morrison και δεν μου άρεσε; Έβριζα τον δημοσιογράφο που είχε γράψει το άρθρο για τους καλύτερους ροκ δίσκους του παρελθόντος που με έπεισε να χαλάσω τα λιγοστά μου λεφτά (μαθητούδι ήμουν) για να πάρω κάτι αδιάφορο. Το είχα για μήνες στο ράφι, μέχρι που το δάνεισα σε έναν φίλο. Σε αυτόν άρεσε ο δίσκος και έτσι τον ξανάκουσα και εγώ. Ανακάλυψα ένα τραγούδι, το "the way young lovers do" που μου άρεσε. Μετά από λίγο μου άρεσε πολύ. Μετά από πιο λίγο μου άρεσε όλος ο δίσκος. Ήμουν φοιτητής πλέον και τον άκουγα συνεχώς σπίτι, ενοχλώντας τους παρευρισκόμενους. Αυτοί ήταν οι μικροί και τιποτένιοι τότε...
Το είχαν σαν παιχνίδι. Πάντα ένας καλεσμένος, έβαζε έναν από τους δίσκους μου για να ακούσουν οι άλλοι καλεσμένοι (πάντα το σπίτι μου είχε κόσμο, άσχετα με το αν ήθελα ή όχι...) και να κράζουν το τι μαλακίες ακούω.
"Δεν με ενοχλεί" ήταν το καλύτερο που που είχα ακούσει τότε για το Astral Weeks, από κάποια που ήθελε απλά να φανεί ευγενική.
Πέρασαν χρόνια. Εκατοντάδες δίσκοι, χιλιάδες mp3 ενεργοποίησαν τα τύμπανα μου, κάποια με όμορφο τρόπο, κάποια όχι. "Ίσως έχασα τον ρομαντισμό μου, την αγάπη μου για την μουσική", σκέφτομαι κάθε φορά που ακούω κάτι φρέσκο και "καταπληκτικό" σύμφωνα με τα μέσα, αλλά εμένα με αφήνει αδιάφορο. Αλλά μάλλον δεν είναι έτσι.
"Άκου αυτό" μου είπε πριν λίγες ώρες ένας φίλος που είναι μακρυά, "Πόσο μαλάκες ήμασταν κάποτε που το βρίζαμε;" συνέχισε. Είναι η τρίτη σερί φορά που ακούω την ζωντανή εκτέλεση του "Astral Weeks" από τον αειθαλή Van Morrison. Παρά τα γεράματα έβγαλε δισκάρα. Δεν χρειαζόταν να κάνει και πολλά. Απλά έπαιξε την θεϊκή μουσική που έγραψε τόσα χρόνια πριν. Και με έκανε να θυμηθώ το πόσο μου αρέσει η μουσική. Το τι συναισθήματα μου φέρνει. Το πόσο θέλω να μοιράζομαι τις μουσικές μου εμπειρίες με τους άλλους, απλά για να μεταδίδω την ομορφιά που νιώθω.
Το ξέρω πως υπερβάλλω. Μου αρέσει να το κάνω. Αλλά γι' αυτές τις στιγμές ζούμε. Γι' αυτές που δεν σκεφτόμαστε λογικά. Αυτές που μας κάνουν να ξεχνάμε τα καθημερινά σκατά και να σκεφτόμαστε "τι ωραία που περνάω!".
Ονειρευτείτε. Το χρειαζόμαστε.
Καλό τέτοιο.

1 σχόλιο:

Christoforos είπε...

Κι εγω που ήμουν ο μικρός και ο τιποτένιος (η ένας απο αυτούς), ζητώ ταπεινά συγνώμη για την άγνοια μου.
Εκτοτε πρόλαβα να λιώσω το Astral Weeks στο iPod.
Δεν είναι κακό τελικά, να ανακαλύπτεις κάτι αργά (η απλώς αργότερα). Ίσως ειναι και η αναμονή που το κάνει καλύτερο.