Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2018
Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2018
Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2018
Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2018
15. The James Hunter Six - Whatever It Takes
Ακούτε το άλμπουμ στο spotify πατώντας εδώ
Αν δεν σας πει κάποιος ότι ο δίσκος αυτός είναι του 2018, θα νομίζετε ότι είναι τουλάχιστο 20ετίας. Αυτή η ματιά προς το παρελθόν για άλλους είναι κακό, για μένα είναι καλό. Γι' αυτό και ένα σημαντικό μέρος της εικοσάδας μου είναι από καλλιτέχνες που είτε νοσταλγούν το παρελθόν και προσπαθούν να το αναβιώσουν, είτε δισκογραφούν εδώ και χρόνια.
Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2018
16. Paul Weller - True Meanings
Ακούτε το άλμπουμ στο spotify πατώντας εδώ
Ο τίτλος του δίσκου λέει για αληθινά νοήματα. Δεν ξέρω ποια και που είναι αυτά. Με εκνευρίζουν αφάνταστα οι ερωτήσεις του τύπου "στην ερώτηση Χ που ζητάτε το Ψ, τι εννοείτε;" Εννοώ ότι θέλω να διαβάσεις την ερώτηση Χ, και να μου βρεις το Ψ. Με πανικοβάλλουν οι ερωτήσεις του τύπου "Τι εννοείς;". Φοβάμαι ότι η επεξήγηση της προηγούμενης μου δήλωσης με κάποιο τρόπο θα με φέρει σε χειρότερη θέση από αυτήν που βρισκόμουν πριν κάνω την δήλωση αυτή.
Με αγχώνει που όλο και περισσότερος κόσμος χάνει την ικανότητα κατανόησης απλών κειμένων. Με πανικοβάλει που ότι και να πεις ότι και να γράψεις, ο καθένας θα καταλάβει αυτό που θέλει να καταλάβει.
Το νόημα μάλλον είναι ότι είναι όλο και πιο δύσκολο στο να βρεις νόημα σε αυτό που κάνεις.
Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2018
17. Still Corners - Slow Air
Ακούτε το άλμπουμ στο spotify πατώντας εδώ
Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα. Ψέμματα λέω. Γράφω ήδη κάτι. Θα γράψω κάτι άσχετο. Το γράφω. Τιμή και δόξα στην φαντασία κάποιων πιτσιρικιών στο σχολείο που νόμιζαν ότι με τον κάδο κομποστοποίησης θα φτιάξουμε κομπόστα για όλους. Τι ωραία που θα ήταν να υπήρχε κάτι που να ρίχναμε μέσα φλούδες από φρούτα και να μας έβγαζε γλυκάκι...
Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018
18. Courtney Marie Andrews - May Your Kindness Remain
Με αφορμή τον τίτλο του άλμπουμ, δυο κουβέντες για την ευγένεια.
Ευγένεια, αυτή η ξεχασμένη συμπεριφορά, που την συναντούμε όλο και πιο σπάνια. Αυτή που από πολλούς θεωρείται υποτέλεια ή αδυναμία. Όλο και περισσότερο βλέπουμε αγενείς, θρασείς, βίαιους, απότομους, σαλταρισμένους, χαμένους, ακοινώνητους ανθρώπους. Μας κάνει όλο και μεγαλύτερη εντύπωση η ευγένεια από αγνώστους. Αν αφαιρέσουμε και την προσποιητή ευγένεια που έχουν κάποιοι εργαζόμενοι, καθαρά επειδή τους πιέζουν τα αφεντικά τους, μπορεί να περάσουμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μας, χωρίς να έχουμε φερθεί ή να μας έχουν φερθεί ανθρώπινα.
"Εδώ ο κόσμος χάνεται και εσύ θες ευγένειες;" θα σκεφτεί κάποιος.
Ναι θέλω. Ο κόσμος, η κοινωνία μας δηλαδή, δεν έχει νόημα ύπαρξης αν δεν φερόμαστε σαν άνθρωποι. Αν απλά ο ένας πατά στον άλλο για να κερδίσει το οτιδήποτε, τότε δεν αξίζουμε να λέμε ότι έχουμε κοινωνία. Μια αγέλη σε μια ζούγκλα είμαστε. Απλά έχουμε πολλά μπλιμπλίκια και μπιχλιμπίδια που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε κάτι περισσότερο από ζώα.
Δουλεύω σε σχολεία. Σας το έχω πει αυτό. Η μεγαλύτερη απογοήτευση μου δεν είναι όταν δεν καταφέρνω να διδάξω κάτι στα παιδιά, θα ζήσουν και χωρίς τις γνώσεις που τους προσφέρω. Αυτό που με απογοητεύει, αυτό που με πληγώνει είναι να βλέπω όλες αυτές τις συμπεριφορές ζούγκλας να αναπαράγονται και να γιγαντώνονται από νέους ανθρώπους, οι οποίοι κατασπαράζουν τους συνομηλίκους τους (αλλά και εμάς τους μεγαλύτερους) που κάνουν το λάθος να είναι ευγενικοί. Δεν θα σας κουράσω άλλο. Πρέπει να χαλαρώσω και να αποφορτιστώ. Και θα το κάνω ακούγοντας το παραπάνω δισκάκι, που τώρα σκέφτομαι ότι μάλλον άξιζε να ήταν ψηλότερα στη λίστα μου.
Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018
19. The Good, The Bad & The Queen - Merrie Land
Σκέφτομαι το τι άσχετο θα γράψω σήμερα για να τηρήσω αυτό που έγραψα χθες και δεν μου έρχεται τίποτα. Βλέπω το ρολόι και σκέφτομαι ότι πρέπει να τελειώνω για να πάω να αράξω στον καναπέ μου και να δω το Liverpool - Everton. Η Κυριακή με κρύο είναι ότι πρέπει για τεμπελιά και αθλητισμό του καναπέ. Ελπίζω να δω ωραίο ματς και να κερδίσουν οι κόκκινοι, γιατί αλλιώς θα με πιάσει πιο έντονη από την συνηθισμένη μελαγχολία του βραδιού της Κυριακής. Σκέφτηκα τώρα τι έγραφε η μπλούζα μιας περσινής μου μαθήτριας. "Monday is a fine day. You just hate your job". Πόσο δίκιο είχε... Αν δεν έπρεπε να σηκωθούμε το πρωί, μια χαρά θα ήταν τα Κυριακόβραδα μας. Δεν θα γκρινιάξω για τη δουλειά όμως. Αυτό θέλει εμπεριστατωμένη ανάρτηση (σεντόνι δηλαδή), όχι απλά κλισεδιάρικη μιζέρια. Πάω να φτιάξω ζεστό τσάι (μια και θα δω εγγλέζικη μπάλα) και να καναπεδιάσω.
Υ.Γ. Σήμερα δεν διαφημίζω κανέναν, ακόμα περιμένω να με πληρώσουν για τα χθεσινά.
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018
20. Eels - The Deconstruction
Ακούτε το άλμπουμ στο spotify πατώντας εδώ
Στις φετινές αναρτήσεις της blogovision, ούτε θα γράφω κάτι για το ύφος του άλμπουμ, ούτε κάτι για το λόγο που το επέλεξα. Θα γράφω πράγματα είτε παντελώς άσχετα με τη γενική έννοια, είτε παντελώς άσχετα με τη μουσική αλλά που σύμφωνα με το ζαβό μου το μυαλό κάπως σχετίζονται με το άλμπουμ που ψήφισα.
Οπότε σήμερα θα μιλήσουμε για τη λέξη "αποδόμηση" (deconstruction στα εγγλέζικα)
Αν τύχει και δω σε κατάλογο εστιατορίου φαγητό που έχει τη λέξη αποδομημένο, εννοείται πως θα φύγω τρέχοντας. Νομίζω είναι συνθηματικό για ανθρώπους που απλά θέλουν να πληρώνουν ακριβά φαγητά που δεν τα απολαμβάνουν και απλά τους ενδιαφέρει να τα ανεβάσουν στο instagram, και να περηφανεύονται στους φίλους τους πόσο γκουρμεδιάρηδες είναι. Τα φαγητά δεν είναι έπιπλα του ΙΚΕΑ για να τα παίρνεις αποδομημένα. Νισάφι πια με τους χιπστεροσέφ και της παπαριές τους. Να φάω θέλω μάστορα, όχι να παίξω Lego.
Υ.Γ. Δεν έχω χρηματιστεί από τις δύο εταιρείες που κατονομάζω. Θα το ήθελα όμως. Οπότε μανατζαρέοι των δύο προαναφερθέντων εταιρειών, για τη διαφήμιση που σας έκανα στα μιλιούνια των αναγνωστών μου, θέλω να μου στείλετε μια τεράστια βιβλιοθήκη οι μεν, και ένα τεράστιο κατασκευαζόμενο Millenium Falcon οι δε. Τώρα κατάλαβα ότι έκανα διαφήμιση και στα Star Wars. Οπότε αναμένω να μου αποσταλεί μία στολή Darth Vader και ένα φωτόσπαθο.
Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2018
Φέτος μπλογκοβιζιονάρουμε
"Νέα ανάρτηση" λέει το κουμπί που πρέπει να πατήσεις για να ανεβάσεις κάτι νέο. "Επιτέλους ανάσταση" έπρεπε να λέει για μένα που είχα παρατήσει στη λήθη της διαδικτυακής ανυπαρξίας αυτό εδώ το βλογ. 20 Γενάρη του 2016 ανέβασα κάτι για τελευταία φορά εδώ, και αυτό ήταν το νούμερο 1 της προπέρσινης blogovision. Και αν θέλω να ψάξω για κανονικό κειμενάκι με τις κλασικές μου παρλαπίπες θα πρέπει να γυρίσω πίσω στο 2015.
Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω κάτι εδώ σαν και αυτά που έγραφα κάποτε. Προς το παρόν ας δεχτούμε ότι κινητοποιήθηκα και θα συμμετάσχω στη φετινή blogovision. Άρα τις 20 πρώτες μέρες του Δεκέμβρη, θα ανέβουν ισάριθμες αναρτήσεις που θα σας λένε ποια είναι τα 20 αγαπημένα μου δισκάκια για φέτος.
Σας αφήνω προς το παρόν γιατί ακόμα δεν έχω αποφασίσει ποια θα είναι αυτά.
Καλό τέτοιο, και να προσέχετε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)