Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

Έχω εκπλήξει τον εαυτό μου με την ταχύτητα με την οποία ετοίμασα το νέο τεύχος. Αλλά όπως σοφά λέγαν οι παλιότεροι "Αργία μήτηρ πάσης κακίας (και πάσης μαλακίας συμπληρώνω εγώ)".
Μπορείτε να κατεβάσετε το τεύχος από τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.mediafire.com/file/8ty311wvel3v6og/68.pdf
Καλά να περνάτε και να προσέχετε τις τσούχτρες. Τα λέμε το φθινόπωρο πάλι.

Viva Uruguay

Μπορεί να μην έχω πάθει την μεταμουντιαλική κατάθλιψη που αναφέρεται παρακάτω, αλλά επειδή ήμουν οπαδός της Ουρουγουάης στο Μουντιάλ, επειδή εκτιμώ αφάνταστα τον Eduardo Galeano σαν συγγραφέα, και επειδή διάβασα στα σχόλια του http://mhmadas.blogspot.com/ παραγγελιές για άρθρο σχετικά με την Ουρουγουάη και τον Φορλάν, σας παραθέτω (δυστυχώς στα αγγλικά επειδή είμαι σε πολύ καλοκαιρινή διάθεση για να κάνω την μετάφραση) το άρθρο του συγγραφέα για το παγκόσμιο κύπελλο, που το ψάρεψα από το http://enathinaisbios.blogspot.com/ που και αυτό το είχε ψαρέψει από ξένες ιστοσελίδες (μα καλά, πόσο τεράστια πρόταση έγραψα;).

The Magic Kingdom
by Eduardo Galeano
Pacho Maturana, Colombian, a man of vast experience in these matters, says that football is a magic kingdom, where anything can happen.  The recent World Cup confirmed his words: it was a strange World Cup.
Strange were the ten stadiums where the matches were held, beautiful, immense, which cost a fortune.  No one knows what South Africa will do to keep these cement giants in operation, a multimillion-dollar waste that is easy to explain but difficult to justify in one of the most unequal countries in the world.
Strange was the Adidas ball, half mad, which kept slipping out of hands like a soap and disobeying feet.  The so-called Jabulani was imposed on the players, who didn't like it in the least.  From their castle in Zurich, the masters of football impose, rather than propose.  Such is their custom.
Strange it was that, at last, the all-powerful bureaucracy of the FIFA recognized, at least, after so many years, that it was necessary to study how to help referees in decisive judgments.  That is not much, but it is still something.  It was about time.  Even these voluntary deaf men had to hear the cries let loose by some referees' errors, which in the last match became horrendous.  Why do we have to see on television screens what the referees didn't and perhaps couldn't see?  Clamors of common sense: just about all sports -- basketball, tennis, baseball, and even fencing and auto racing -- regularly use modern technology just to be doubly sure.  Football?  No.
Referees are authorized to consult an ancient invention called the watch, to measure the duration of matches and to make an allowance for lost time, but it is prohibited to go beyond that.  The official justification might seem comical, if not downright suspicious: errors are part of the game, they say, leaving us speechless in awe of the discovery that to err is human.
Strange it was that, in the first World Cup in Africa in the history of football, African countries, including the host, were eliminated in the first stages.  Only Ghana survived, till its team was defeated by Uruguay in the most exciting match in the entire tournament.
Strange it was that, though a majority of African teams kept their agility, they lost their audacity and fantasy.  A lot of running, but little dancing.  There are those who believe that the teams' technical coaches, almost all Europeans, contributed to this cooling.  If that is so, they did little favor to the style of football which promised so much joy.  Africa sacrificed its virtues in the name of efficacy, and efficacy was conspicuous by its absence.
Strange it was that some African players were able to shine, yes they did, but in European teams.  When Ghana played against Germany, the Boateng brothers, Black brothers, faced each other: one wore a Ghanaian shirt, and the other a German shirt.
Of the players of the Ghanaian team, none played in the local championship in Ghana.  All the players of the German team played in the local championship in Germany.  Like Latin America, Africa exports the hands and feet of labor.
Strange was the best save of the tournament.  It wasn't the work of a goalkeeper, but of a striker.  The Uruguayan forward Luis Suárez stopped with both hands, inside the goal line, a ball that would have eliminated his country from the World Cup.  And, thanks to this act of patriotic madness, he was sent off but Uruguay wasn't.
Strange was the journey of Uruguay, from down below to high above.
Our country, which had barely taken the last spot in the World Cup after a tough qualification, played the game with dignity, never giving up, and became one of the best.  Some cardiologists warned us, in the press, that too much happiness can be dangerous for health.  Numerous Uruguayans, myself included, who had seemed doomed to death by boredom, welcomed this risk, and the streets of the country became a fiesta.  After all is said and done, the right to celebrate the merits of our own is always preferable to the pleasure that some feel at others' misfortune.
We ended up in fourth place, which isn't so bad for the only country which made it possible to prevent this World Cup from becoming nothing but a European Cup.  And it was no accident that Diego Forlán was chosen as the best player of the tournament.
Strange it was that the champion and the runner-up of the previous World Cup went home without even opening their suitcases.  In 2006, Italy and France went toe-to-toe in the final match.  Now they met again at the departure gate of the airport.  In Italy, voices critical of the style of football played to prevent the rival team from playing multiplied.
In France, the disaster provoked a political crisis and inflamed racist furies, for nearly all players who sang la Marseillaise in South Africa were Black.  Other favorites, like England, didn't last long.  Brazil and Argentina suffered cruel baths of humiliation.  Half a century ago, the Argentinean team was pelted with a barrage of coins when they came back from a disastrous World Cup, but this time the team was welcomed by an embrace of the multitude who believe in more important things than victory or defeat.
Strange it was that the best known and most anticipated superstars hardly stood out.  Lionel Messi wanted to, he did what he could, and we saw something of him.  It is said that Cristiano Ronaldo was there, but no one saw him: perhaps he was too busy trying to find himself.
Strange it was that a new star, unexpected, emerged from the depth of seas and rose to the highest firmament of football.  It is an octopus who lives in an aquarium in Germany, from where he issued his oracles.  His name is Paul, but he may as well be called Octadamus.
Before each match of the World Cup, he was given mussels, each of them bearing the flag of one of the rival teams.  He ate the winning team's mussels, unerringly.
The octoped oracle had a decisive influence on bets, his oracles were awaited around the world with religious reverence, he was loved and hated and even calumniated by some upset people, like myself, who came to suspect, albeit without proof, that the octopus was corrupt.
Strange it was that at the end of the tournament justice was done, which rarely happens in football or life.  Spain won, for the first time, the world championship of football.  After almost a century of expectation.
The octopus had foretold it, and Spain refuted my suspicions: it won fair and square, it was the best team of the tournament, for the works and grace of its solidarity football, one for all, all for one, and also for the astonishing skills of this tiny wizard called Andrés Iniesta.  He proves that sometimes, in the kingdom of football, justice exists.
When the World Cup began, at the entrance of my home I hanged a sign that said "Closed for Football."  By the time I took it down, one month later, I had played 64 matches, my beer in hand, without getting off my favorite armchair.
That heroic feat left me spent, with painful muscles and sore throat; but I'm already feeling nostalgia.
I'm already beginning to miss the unbearable litany of vuvuzelas, the excitement of goals not recommended for heart health, the beauty of the best plays replayed in slow motion.  And also the celebration, and the mourning, for sometimes football is a joy that hurts, and the music that celebrates a victory of those who can make the dead dance, near the resounding silence of an empty stadium, where, after the nightfall, some defeated man continues to sit, alone, unable to move, in the middle of the vast deserted stands.

---

Eduardo Galeano is a writer.  The original article "El reino mágico" was published in Público.es among other publications on 13 July 2010.  Translation by Yoshie Furuhashi

Υ.Γ. δεσμεύομαι μέχρι το τέλος της εβδομάδας που θα φύγω από τη Νίσυρο να έχω ανεβάσει το επόμενο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ σε pdf.

Νέο τεύχος ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ (σε pdf)

Μετά από πολύ καιρό είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παραδώσουμε το 67ο τεύχος του ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ. Μπορείτε να το κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο
http://www.mediafire.com/file/yjykozmyzjk/67.pdf

Υ.Γ. Μόλις με ενημέρωσε τηλεφωνικά φίλος αναγνώστης ότι ο γιατρός που αναφέρω στην αρχή του τεύχους αυτοκτόνησε τελικά. Τα συλλυπητήρια μου στους δικούς του, και λυπάμαι πολύ που καφρίλιασα με τον πόνο του.

Λες να γίνει το θαύμα;

Επειδή έχω και έχουμε ζήσει τέτοιες στιγμές με την εθνική ομάδα, επειδή ξέρουμε τι μπορούν να πετύχουν, επειδή ξέρουμε το πως είναι να δίνουν τα πάντα, γι' αυτό εγώ και αρκετοί άλλοι (δεν βάζω μέσα τους κακεντρεχείς) τους κράζαμε και για τις εμφανίσεις και τις δηλώσεις τους στο Euro 2008 και κατά τη διάρκεια του φετινού Μουντιάλ. Παιδιά, παίξτε όσο καλύτερα μπορείτε, και όσο και να χάσετε εμείς μαζί μας θα ήμαστε. Μην αρχίσετε όμως πάλι τις μίζερες και μικροπρεπείς δηλώσεις, γιατί αδικείτε και τους εαυτούς σας και τους προκάτοχους σας. Η λογική λέει πως θα χάσουμε με την Αργεντινή. Μακάρι όμως να καταρρίψουμε για άλλη μια φορά την λογική.
Για να δούμε τι θα δούμε...

Βρε δε μας χέζεις...

"Το αφιερώνουμε  σε όλους όσους μας πιστεύουν στην Ελλάδα. Σε κανέναν άλλο"

Τι λες ρε άνθρωπε; Τι σημαίνει "σε όσους μας πιστεύουν;". Σας πιστεύει κάποιος που ξέρει πως μπορείτε να παίξετε μπάλα. Κάποιος που σας είδε σήμερα να παίζετε με πάθος, να τρέχετε, ενώ λίγες μέρες πριν μαλακιζόσασταν και οι παίχτες και ο προπονητής. Γιατί κάποιος που δεν θα σας πίστευε δεν θα σας έκραζε. Θα έλεγε "τι ωραία που πήγαμε στο Μουντιάλ, ας πάρουμε κάνα αναμνηστικό από το μαγαζί με τα τουριστικά, ας ζητήσουμε και κάνα αυτόγραφο από τον Μαραντόνα (όπως το 1994) και ας γυρίσουμε σπιτάκια μας". Δεν καταλαβαίνεις ρε φίλε πως αν παίζατε έτσι και με την Κορέα παίζει και να περνούσατε στην επόμενη φάση; Δεν καταλαβαίνεις ρε φίλε πως αν δεν έπαιρνε ο Νιγηριανός αποβολή παίζει και να μην ξυπνούσατε και να κάνατε άλλη μια χαλαρή ήττα; Τι θες δηλαδή και εσύ και ο Τζόρβας και όλοι οι άλλοι, να σας προσκυνάμε ότι και να κάνετε; Παίζετε καλά, σας λέμε μπράβο, κάνετε μαλακίες σας κράζουμε. Μην το παίρνετε προσωπικά, σε όλα τα επαγγέλματα γίνεται αυτό. Και ο Μαμαλάκης αν έφτιαχνε κάνα πιάτο με τζατζίκι, μέλι, παγωτό γαρδούμπα και βελανίδια γαρνιρισμένα με σως από αρχίδια ταύρου θα του το έτριβαν στην μούρη.
Και δεν αλλάζω γνώμη. Ο Ρεχάγκελ έχει βγει στη σύνταξη εδώ και χρόνια και κανείς δεν του το έχει πει. Και ας έκανε και κάποιες σωστές κινήσεις σήμερα. Ίσως κάποιος του έκανε καμιά ένεση αδρεναλίνης με ατροπίνη και τούρμπισε.
Και για να μην παρεξηγούμαστε. Το χάρηκα πολύ το παιχνίδι σήμερα. Πανηγύρισα με τα γκολ και γούσταρα την προσπάθεια σας. Πάντα τέτοια.

Κάποιος να τον ξυπνήσει...

Κλειστά μάτια, χαμηλωμένο κεφάλι, συνεργάτης που χρησιμοποιεί το χέρι του για μαξιλάρι. Μήπως αυτοί που σχεδιάζουν το νέο ασφαλιστικό σύστημα πρέπει να δουν το πως αποδίδει ένας άνθρωπος μετά από κάποια ηλικία; Ναι με αυτόν πήραμε το Γιούρο (ένα είναι το Γιούρο) αλλά τώρα λόγω αυτού κινδυνεύουμε να πληρώνουμε τσάμπα νέες τηλεοράσεις. Γιατί την σπας τη καημένη όταν βλέπεις την αλλαγή Καραγκούνη με Πατσατζόγλου, την σπας την γαμημένη όταν βλέπεις κεντρικό αμυντικό δίδυμο Βύντρα-Αβραάμ που μαζί έχουνε κάνει τόσες Βυντριές και Αβρααμιές όσες πίπες έχει πάρει εργασιομανής πόρνη στην καριέρα της. Και δεν είναι ότι χάσαμε, χάσαμε από τους Κορεάτες, που παρά τις νίκες που κάνουν έχουν τόση σχέση με το ποδόσφαιρο όση έχω εγώ με την συγχρονισμένη κολύμβηση (ακόμα βλέπω εφιάλτες από το Μουντιάλ του 2002 όταν κάποιος Κορεάτης σε διάρκεια πανηγυρισμού έλεγε στους φιλάθλους της ομάδας του να σωπάσουν !!!???, όχι επειδή καταλάβαινε το τι σήμαινε ο πανηγυρισμός του, αλλά επειδή είχε δει τον Μπατιστούτα στην τηλεόραση να κάνει τον ίδιο πανηγυρισμό στους αντιπάλους του). Το ξέρω πως δεν βγάζω νόημα, αλλά και αυτό το πράγμα που είδα στην τηλεόραση πριν λίγο δεν βγάζει νόημα. Περαστικά μας.

Αισιοδοξία εναντίον απαισιοδοξίας

Ως συνήθως θα αρχίσω με κάποια πράγματα που με ενοχλούν, αλλά αυτή την φορά θα κάνω την έκπληξη και θα κλείσω το κείμενο με αρκετά πράγματα που με κάνουν να νιώθω καλά με το παρόν και να ελπίζω για καλύτερα στο μέλλον.
Α] Πράγματα απαισιόδοξα

1) Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία αριστερά, είναι ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο από βότσαλα που κοσμεί ένα πηγάδι έξω από το σπίτι μου στη Νίσυρο. Τέτοια ψηφιδωτά υπάρχουν πάρα πολλά στο νησί (και πάρα πολύ ομορφότερα από αυτό της φωτογραφίας) και του δίνουν κατά τη γνώμη μου έναν μοναδικό χαρακτήρα. Λέω κατά τη γνώμη μου, γιατί προφανώς κατά την γνώμη κάποιων αυτά δεν αξίζουν την προσοχή μας. Γι' αυτό και σε ανακαίνιση εκκλησίας, κάλυψαν μέρος του ψηφιδωτού δαπέδου με πλακάκια! Ίσως γιατί το πλακάκι σφουγγαρίζεται πιο εύκολα, ίσως γιατί περπατιέται με τακούνι πιο άνετα, ίσως επειδή είχαν μείνει στοκ πλακάκια, ίσως... Ίσως όμως εγώ είμαι απλά παράλογος και άδικος και δεν καταλαβαίνω το όραμα κάποιων ανθρώπων εδώ.
2) Όπου και να πάω, όπου και να κάτσω ακούω κάποιον να γκρινιάζει για τα λεφτά. Δεν ήρθε και η συντέλεια του κόσμου που θα ζήσουμε με λιγότερα βρε παιδιά. Εκτός και αν η γκρίνια σας προέρχεται από φόβο. Μήπως περισσότεροι απ' όσους νομίζουμε έχουν χεσμένη την φωλιά τους; Δεν είναι ρητορική η ερώτηση. Γιατί έχει σαφή, μονολεκτική και καταφατική απάντηση.
3) Λίγες μέρες μείνανε για να τελειώσουν οι προαγωγικές - απολυτήριες εξετάσεις στο σχολείο που δουλεύω. Είναι οι πρώτες μου τέτοιες εξετάσεις σε δημόσιο σχολείο και παρά τις προσπάθειες μου να δω κάποια πράγματα απλά κωμικά, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην νιώσω θλίψη με κάποια πράγματα που είδα. Άλλα ίσως ισχύει κάποια από τις επόμενες πολυακουσμένες ατάκες: έτσι γίνεται παντού, έλα μωρέ τώρα παιδιά είναι, δεν γράφουμε και πανελλήνιες, τα λυπάμαι τα καημένα κτλ.
Β] Πράγματα αισιόδοξα
1) Σε λίγες μέρες στην Αθήνα (19,20,21 Ιουνίου) αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις αρχίσει άλλος ένας αγαπημένος μου μουσικός θεσμός. Αυτός είναι η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής, κατά την διάρκεια της οποίας γίνονται πάρα πολλές ΔΩΡΕΑΝ συναυλίες, από μικρές και μεγάλες μπάντες, από γνωστούς και άγνωστους καλλιτέχνες δημιουργώντας ένα πάρα πολύ όμορφο πανηγύρι (πληροφορίες στο http://www.europeanmusicday.gr/). Περιμένω ανταποκρίσεις γιατί δεν θα μπορέσω να παρακολουθήσω καμία συναυλία.
2) Αρχίζει το Μουντιάλ. Ε ρε σαπίσματα στην πλατεία που έχουν να γίνουν...
3) Η αγαπημένη μου Προοδευτική απέκτησε νέα διοίκηση με πρόεδρο τον κύριο Χαΐνη, ενώ πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Κρήτη για τον γάμο καλού μου φίλου, στον οποίο έπαιξαν μουσική οι  Χαΐνηδες και πέρασα υπέροχα. Λέω να το θεωρήσω καλό σημάδι για το μέλλον της ομάδας αυτό.
4) Σε μπαράκι του νησιού (που παίζει εξαιρετική μουσική) βρέθηκε τελείως τυχαία να κάθεται ακριβώς δίπλα μου blogger με τον οποίο είχαμε επικοινωνήσει μόνο διαδικτυακά και γνωριστήκαμε και δια ζώσης.
5) Μετά από αρκετούς μήνες άρχισα να φτιάχνω νέο τεύχος pdfάτου ΝΙΟΥΣΛΕΤΕ.
6) Μαθαίνω πως πληθαίνουν τα φαινόμενα δημόσιων αποδοκιμασιών σε πολιτικούς από πολίτες. Να μεταφραστεί αυτή η αποδοκιμασία και σε ανάλογη ψήφο και τι στον κόσμο...
Αυτά τα λίγα για σήμερα. Καλό βράδυ σε όλους.

10o ευρωπαϊκό φεστιβάλ τζαζ

Αύριο στην Αθήνα αρχίζει για άλλη μια χρονιά ο αγαπημένος μου μουσικός θεσμός της χώρας. Αυτός είναι το ευρωπαϊκό φεστιβάλ τζαζ που γίνεται στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Κάθε χρόνο μια τζαζεμένη μπάντα από κάθε μια χώρα της Ευρώπης, έρχεται και παρουσιάζει ΔΩΡΕΑΝ τη μουσική της στον πολύ όμορφο χώρο της Τεχνόπολης. Μια χρονιά όταν ήμουν φαντάρος και μια χρονιά φέτος δεν θα παρακολουθήσω αυτές τις συναυλίες και πραγματικά πολύ στεναχωριέμαι. Κάθε χρόνο ανακάλυπτα νέες μπάντες εκεί και χαιρόμουν ιδιαιτέρως που αγόραζα τους δίσκους τους χέρι με χέρι αποφεύγοντας τους μεσάζοντες που δεν έχουν ιδέα από μουσική και απλά την βλέπουν σαν ένα τυχαίο προϊόν. Κάθε χρόνο ένιωθα εκεί πως αυτή η τόσο απάνθρωπη πόλη που ζούσα είχε μια ελπίδα να γίνει καλύτερη, και μου χάριζε όμορφες στιγμές χωρίς να χρειαστεί να αδειάσω τις τσέπες μου. Φίλοι και φίλες, κάντε μου την χάρη, βγείτε απ' τα σπίτια σας, πάρτε δυο μπύρες απ' το περίπτερο, καθίστε στο γρασίδι ή στα πεζούλια, ακούστε μουσική και χαρείτε την πόλη σας στα καλύτερα της. Περιμένω ανταπόκριση.
Το πρόγραμμα των συναυλιών έχει ως εξής (όλες είναι δωρεάν εκτός από την Κυριακή 30/5 που έχει εισιτήριο 10 ευρά).

Παρασκευή 21 Μαΐου
22.00- 23.00: Μάκης Αμπλιανίτης Quintet
23.00- 00.00: Biri- Biri
Σάββατο 22 Μαΐου
22.00- 23.00: Hot Organic Trio
23.00- 00.00: Yorgos Krommidas Organic Trio
Κυριακή 23 Μαΐου
21.00-22.00: Νίκος Αναδολής Trio
22.00- 23.00: Rosewood
23.00- 00.00: Nefeli Walking Undercover
Δευτέρα 24 Μαΐου
21.00-22.00: Sinus Band
22.00- 23.00: Γιώργος Ψυχογιός
23.00- 00.00: Outward Bound & Κώστας Θεοδώρου
Τρίτη 25 Μαΐου
21.00-23.00: Big Band Δήμου Αθηναίων και Νατάσσα Μποφίλιου
23.00- 00.00: LARGO (Luxemburg)
Τετάρτη 26 Μαΐου
21.00-22.00: UMA (Estonia)
22.00- 23.00: HDV Trio (Austria)
23.00- 00.00: Fabien Degryse Trio (Belgium)
Πέμπτη 27 Μαΐου
21.00-22.00: Finucci Bros Fusion Quarter (Hungary)
22.00- 23.00: Veronica Mortensen (Denmark)
23.00- 00.00: Samuel Hallkvist Center (Sweden)
Παρασκευή 28 Μαΐου
21.00-22.00: Jorge Pardo (Spain)
22.00- 23.00: Filip Wojciechowski Jazz Trio (Poland)
23.00- 00.00: Heavy Metal Brass Band (Greece)
Σάββατο 29 Μαΐου
21.00-22.00: Bardolino (Czech Republic)
22.00- 23.00: Jeroen van Vlient Trio (The Netherlands)
23.00- 00.00: Jacinta (Portugal)
Κυριακή 30 Μαΐου
21.00-22.00: Big Band Δήμου Αθηναίων
22.00- 23.00: Roberta Gambarini

Πες τα Χρυσόστομε...

Πρέπει να καταφύγουμε σε ξένους για να ακούσουμε, απλά και σωστά λόγια σε ένα κοινοβούλιο...

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ = Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ

Μια και δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι εγώ, μεταφέρω ένα άρθρο που έφτασε στο μεϊλκούτι μου πριν μερικές μέρες.

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ = Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΜΑΣ

 

 

                                                                       «ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ’ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

                                                                        κηρύχνουν τη λιτότητα.

                                                                        Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα

                                                                        ζητάν θυσίες.

                                                                        Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

                                                                        για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν.»                                                                                                     

                                                                                                     Μπέρτολτ Μπρέχτ

 

“Επιτέλους”! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα  πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση; 

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν  τέλος πάντων τα λεφτά;                      

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :

• Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας – των εργαζομένων – εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;
• 30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα ‘ναι.
• Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007.  Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.
• Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.
• Την τετραετία 2004 – 2008  χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)
• Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.
• Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
• Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.
• Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.
• Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις – καταθέσεις οι τράπεζες  χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.
•  Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $. Ο  εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$.  Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα. Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ., του Κούστα 60 εκ., του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ. Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
• Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ., ο Ρέστης ένα των 47 εκ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι. Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
• Ο  Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν’ αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος,  9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ). Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.
• Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!
• Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά. Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.
• Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.

 

Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική  …«δικαιοσύνη».

Ούτε  στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.

 

Από τη μια ο κόσμος μας:  ανεργία,  απολύσεις,  τρομοκρατία κι  εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία,  μερική απασχόληση,  προσωρινή απασχόληση,  συντάξεις των 400€ ,  μισθοί των 700 €,  σύνταξη στα 67,  δάνεια και  κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14^ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ’ την άλλη ο κόσμος τους:  τραπεζίτες,  επενδυτές,  golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη,  σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member. Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.

 

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε». Η επίθεση που δεχόμαστε από  ΠΑΣΟΚ – ΝΔ –ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε  αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου. Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ. Για ν’ αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα,  κυρίαρχες τάξεις.

 

 

Γιάννης Κυριακάκης
Οικονομολόγος, Εκπαιδευτικός
Χανιά