Χολή, απογοήτευση, μουσική.

Χαίρουτε φίλοι και φίλες. Αρχίζω το γράψιμο μου σήμερα βγάζοντας λίγη χολή (απλά για να ηρεμήσω) και μετά θα ακολουθήσει το σύνηθες ύφος γραψίματος. Τη χολή θα λάβει (νοητά) μια συνάνθρωπος μας την οποία είχα την ατυχία να πετύχω στο δρόμο μου προχθές το πρωί. Για να καταλάβετε το τι έγινε αρχικά πρέπει να παρατηρήσετε την παραπάνω φωτογραφία. Η φωτογραφία δείχνει μια φυλασσόμενη σιδηροδρομική διάβαση που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο σταθμό του ΟΣΕ "Λεύκα" λίγο πριν τον Πειραιά. Αρχικά θα σας επαναλάβω την ερώτηση που είδατε στη φωτογραφία: Τα βλέπετε αυτά; Μάλλον ναι, γιατί αν δεν τα βλέπατε θα ήσασταν τυφλοί και δεν θα μπορούσατε να διαβάσετε αυτό το βλογ, διότι ακόμα δεν το έχω εξελίξει τόσο τεχνολογικά ώστε να βγαίνει και σε μορφή Μπράιγ.

Συνεχίζω. Τι είναι αυτά τα ερυθρόλευκα ματζαφλάρια που έχουν ίδιου χρώματος κρεμασμένες κορδέλες πάνω; Προστατευτικές μπάρες! Τι κάνουμε όταν οδηγούμε και τις βλέπουμε αυτές κατεβασμένες; Σταματάμε! Όσοι δεν είναι πιωμένοι και απάντησαν κάτι διαφορετικό στις προηγούμενες δύο ερωτήσεις παρακαλούνται να σταματήσουν να διαβάζουν αυτό το βλογ και να πάνε να κάνουν κάποια εξέταση για εγκεφαλική βλάβη ή απλά να κοπανήσουν το κεφάλι τους στον τοίχο μπας και το γέμισμα του έρθει στη θέση του.

Ώρα να περιγράψω το περιστατικό. Ήταν Δευτέρα πρωί (γύρω στις 6:25). Ακόμα είχε σκοτάδι άρα οδηγούσα με τα φώτα ανοιχτά. Φτάνοντας στη διάβαση είδα τις κατεβασμένες μπάρες και σταμάτησα, ακριβώς στη θέση που είναι το αυτοκίνητο που έχει το κίτρινο βελάκι. Επειδή οι μπάρες ήταν κατεβασμένες, στο αντίθετο ρεύμα είχε δημιουργηθεί μια ουρά από 4-5 αυτοκίνητα (φανταστείτε το αυτοκίνητο με το κόκκινο βελάκι να είναι πίσω από τις μπάρες και από πίσω του τα υπόλοιπα).

Περιμένοντας το τραίνο να περάσει, βλέπω στο αντίθετο ρεύμα κάποιο αυτοκίνητο να προσπερνά τα σταματημένα αυτοκίνητα, να συνεχίζει στον κενό δρόμο, να βλέπει (;) την κατεβασμένη μπάρα μπροστά του, να κάνει λίγο στο πλάι (εκεί που είναι το δέντρο) και να συνεχίζει και να σταματά φάτσα  με το προπορευόμενο από το δικό μου αμάξι. Σταμάτησε δηλαδή εκεί που δείχνει το μπλε βελάκι μπροστά από την μπάρα που έκλεινε το δρόμο στο "δικό μου" ρεύμα κίνησης.

Αρχικά κόλλησα. Πραγματικά δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Με τον ίδιο τρόπο αντέδρασαν και οι άλλοι γύρω μου. Στα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν ανοίξαμε όλοι τα παράθυρα και αρχίσαμε να φωνάζουμε, ο υπεύθυνος της διάβασης έτρεξε πανικόβλητος πάνω στις γραμμές και έκανε σήμα με ένα φακό στο τραίνο που ερχόταν, εγώ και το προπορευόμενο από μένα αμάξι αρχίσαμε να κάνουμε όπισθεν και η οδηγός του αυτοκινήτου που ήταν πάνω στις γραμμές το μόνο που έκανε ήταν να κάνει μπροστά και να ρίξει το αμάξι πάνω στη μπάρα και να μείνει εκεί. Ευτυχώς στο συγκεκριμένο σημείο επειδή είναι κοντά ο σταθμός, το τραίνο πηγαίνει με χαμηλή ταχύτητα και πρόλαβε να φρενάρει και να σταματήσει πραγματικά σε απόσταση λίγων εκατοστών από το σταματημένο αμάξι. Μετά από την ολιγόλεπτη αναστάτωση που φαντάζεστε ότι έγινε, η κυκλοφορία και των αυτοκινήτων και του τραίνου συνέχισε κανονικά. Επειδή είχα περιέργεια παρατήρησα την οδηγό του αμαξιού που παραλίγο να κάνει τη ζημιά. Ήταν μια κυρία γύρω στα 40 που φαινόταν φυσιολογική και δίπλα της άλλη μία ίδιας ηλικίας. Δεν ήταν δηλαδή τίποτα τελειωμένα λιώματα τίγκα στα ξίδια ή κάποιος γέρος 532 χρονών που έχει πεθάνει και απλά κάποιος ξέχασε να του το πει και βρέθηκε πίσω από ένα τιμόνι. Ήταν ένας άνθρωπος που "φαίνεται" φυσιολογικός αλλά δεν είναι. Και επειδή δεν έχει μυαλό θα μπορούσε να κάνει πολλά...

Φανταστείτε τι μπορούσε να γίνει σε άλλη περίπτωση. Να χτυπούσε το τραίνο το αυτοκίνητο, να σκοτωνόταν αυτή και η συνοδηγός του, να τραυματίζονταν κάποιοι επιβάτες από το διερχόμενο τραίνο, να γινόταν κάποια ζημιά υλική ή σωματική σε όλους εμάς που ήμασταν γύρω, να διακοπτόταν για ώρα η κυκλοφορία του τραίνου, δεκάδες (τουλάχιστο) άνθρωποι που χρησιμοποιούν εκείνη την ώρα τα τραίνα για να πάνε στις δουλειές τους να αργοπορούσαν, ο εργαζόμενος στη διάβαση ή και ο οδηγός του τραίνου να είχε επαγγελματικές κυρώσεις και όσοι είδαν το ατύχημα να μη μπορούσαν να κοιμηθούν το βράδυ από το σοκ.

Συλογιζόμενος όλα τα παραπάνω λίγα λεπτά μετά από το παραλίγο ατύχημα βρέθηκα να μονολογώ: Βρε ζώο, ρε άθλιο υποκείμενο ανθρώπινης ύπαρξης, ρε ντροπή της ανθρωπότητας, ρε φύτεμα, ρε καταστρατήγηση της φράσης "ο άνθρωπος είναι έλλογο ον", ρε ανεκδιήγητη σκατοσακούλα,  πόσα μιλιούνια βλακεία κουβαλάς στο κεφάλι σου; γιατί σου επιτρέπουν να οδηγείς; γιατί σου επιτρέπουν να ψηφίζεις; γιατί σου επιτρέπουν να τεκνοποιείς; γιατί σου επιτρέπουν να κυκλοφορείς ελεύθερη; γιατί η συνοδηγός σου δεν κατάφερε να σε σταματήσει; γιατί δεν άνοιξε την πόρτα της να τρέξει όταν είδε το τραίνο να έρχεται; ο συνδυασμός της ηλιθιότητας και των δύο ισούται σε κιλά με τον αριθμό των αστεριών του σύμπαντος; γιατί κυκλοφορείς ελεύθερη; πόσο κόσμο θα μπορούσε να πάρει στο λαιμό η μαλακία σου; 

Θα μείνω στην τελευταία ερώτηση. Πόσο κόσμο μπορεί να καταστρέψει η μαλακία ενός; Πααααααρα πολλούς. Πόσοι χρειάζονται για να καταστρέψουν τη δουλειά πολλών; Ένας. Κάθε φορά που το συνειδητοποιώ αυτό απογοητεύομαι. Σκέφτομαι πως οτιδήποτε και να κάνω, όσο και να προσπαθώ, πάντα θα αρκεί ένας άνθρωπος να τα καταστρέψει όλα. Φαντάζομαι αυτό το βιώνουν όλοι όσοι προσπαθούν να επιτύχουν το οτιδήποτε. Και εκεί είναι η δυσκολία. Να βγάλουμε από το μυαλό μας αυτή την πιθανότητα, και να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, να κάνουμε αυτό που κάνει ο καθένας μας πραγματικά πιστεύοντας ότι μπορούμε να πετύχουμε κάτι. Και όταν ένας μας τα καταστρέψει όλα, να το ξεχάσουμε όσο γρηγορότερα γίνεται και να αρχίσουμε από την αρχή. Το ξέρω πως είναι δύσκολο. Το ξέρω πως φαίνεται ενίοτε ακατόρθωτο. Αλλά δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Το έχετε καταλάβει πως δεν μιλάω πλέον μόνο για ένα παραλίγο ατύχημα. Μιλάω για το πως φερόμαστε, το πως ζούμε, το πως εμπιστευόμαστε, το πως δουλεύουμε, το πως αγαπάμε, το πως δίνουμε και το τι τελικά παίρνουμε πίσω και το πως και γιατί δεν τα παρατάμε. Και μεμφόμαστε (παρόλο που κατά βάθος τους καταλαβαίνουμε) αυτούς που τα έχουν παρατήσει όλα.

Πριν αλλάξω θέμα θα μείνω λίγο στους κακούς οδηγούς. Το ξέρετε ότι είναι παντού γύρω μας. Το ξέρετε ότι η γαϊδουριά τους δεν έχει όρια. Το βλέπω πολύ συχνά όταν προσπαθώ να βγάλω το αμάξι μου από το υπόγειο γκαράζ της πολυκατοικίας που μένω. Συχνότατα κάποιος έχει παρκάρει εκεί και πρέπει να σηκώσω στο πόδι όλη τη γειτονιά με κορναρίσματα μπας και με ακούσουν και μου ανοίξουν το δρόμο. Σε κάτι τέτοιες φάσεις εύχομαι να είχα το θράσος (και το ανάλογο αυτοκίνητο) ώστε να πήγαινα με φόρα και να τράκαρα το παρκαρισμένο αμάξι και μετά να έκλεινα το γκαράζ και απλά να περίμενα να δω τη φάτσα του μαλάκα με το φρεσκοκατεστραμένο αμάξι. Μη φοβάστε δεν είμαι ψυχοπαθής. Δεν θα το κάνω ποτέ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γελάω με κάποιον που έχει κάνει κάτι ανάλογο. Και έχω και συγκεκριμένο παράδειγμα. Ένας Ρώσος οδηγός λεωφορείου, επίτηδες τρακάρει όσους του κλείνουν παράνομα το δρόμο και έχει και κάμερα που τα γράφει όλα! Και εννοείται πως νομικά δεν μπορούν να του κάνουν τίποτα γιατί το τρακάρισμα είναι υπαιτιότητα του άλλου οδηγού. Απλά αυτός και δεν παθαίνει σχεδόν τίποτα λόγω του μεγάλου οχήματος του και το άχτι του βγάζει. Για δείτε το παρακάτω βίντεο.

Αλλάζω θέμα. Καιρό είχα να κράξω παπά, και λέω να το κάνω με τον μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο. Αυτός πάτησε στη φράση του Τσίπρα (της οποίας την πολιτική βαρύτητα δεν θέλω να σχολιάσω τώρα γιατί δεν είναι το θέμα μου) "Αν είναι να σώσω την Ελλάδα, θα πάω ακόμα και με το διάβολο" και είπε τα παρακάτω: "Προσεγγίζοντας εσείς μεν τον ΣΥΡΙΖΑ, οι δε του ΣΥΡΙΖΑ τον Διάβολο, σε τίνος τα χωράφια έχετε προσεγγίσει; Οπωσδήποτε όχι του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού!" 
Τέτοιοι συλλογισμοί μου θυμίζουν αυτές τις χαζομάρες που λέγαμε παλιά: Ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι. Εύγε πνευματικέ πατέρα Αμβρόσιε για το βάθος της σκέψης σου!
Και από το βάθος της σκέψης του Αμβρόσιου θα περάσουμε στο βάθος της γνώσης του Καμμένου. Το να κάνεις ένα σαρδάμ και να μπλέξεις τη λέξη υδρογονάνθρακες με τη λέξη υδατάνθρακες είναι ανθρώπινο (αν κράξω εγώ προσωπικά άνθρωπο για σαρδάμ, θα πέσει φωτιά να με κάψει, και αν δεν υπάρχει θεότητα που μπορεί να το κάνει αυτό, θα δημιουργηθεί απλά γι' αυτό το σκοπό), το να το κάνεις όμως λάθος τρεις φορές σερί σημαίνει αμάθεια και προχειρότητα τουλάχιστο (για δείτε το βίντεο παρακάτω). Βέβαια μετά σκέφτομαι κάτι γίγαντες του διαμετρήματος του Ανατολάκη που έχουν καθήσει στα έδρανα της βουλής και το το έχει βγάλει δημόσια ο στόμας τους και απλά βάζω ένα τσιπουράκι για να ήρεμήσω μην αρχίσω πάλι κάνα παραλήρημα χολής όπως και πριν...

Μπορεί να το έχετε ακούσει σαν είδηση, αλλά πριν μερικές μέρες στον Κορυδαλλό έγινε ένας καβγάς σε ένα λεωφορείο ο οποίος οδήγησε στο θάνατο ενός ανθρώπου. Δύο άτομα (24 και 31 ετών) πείραξαν μια κοπέλα, ένας 50χρονος τους έκανε παρατήρηση, τελικά κατέβηκαν όλοι από το λεωφορείο, ο 50χρονος έφαγε τις μάπες του και τελικά πέθανε λίγες ώρες μετά. Ακούγοντας τέτοιες ειδήσεις πως να μη σε πάρει από κάτω, πως να μην απογοητευτείς; Πως να μη γίνεις παχύδερμο; Πως να εμπιστευτείς τον συνάνθρωπο σου; Το προηγούμενο Σάββατο είχαν έρθει στην Αθήνα δυο φίλοι από την Κω και μου έλεγαν πως ρωτούσαν οδηγίες για τους δρόμους από περαστικούς και κανείς δεν τους έλεγε. Οι περισσότεροι δεν τους απαντούσαν καν. Όλοι νομίζουμε πλέον, ότι όποιος άγνωστος μας απευθύνει το λόγο (ασχέτως το πως είναι) είτε θα μας ζητήσει λεφτά είτε θα θέλει κάτι να μας κάνει κακό. Ο κόσμος έχει σαλτάρει και φοβάται. Μπορεί να λέω συνήθως ιστορίες με τα πρεζάκια που βλέπω στο τραίνο και τις καμένες ατάκες τους για να γελάμε, αλλά όταν βλέπω το μάτι τους να γυαλίζει σκιάζομαι. Τις προάλλες μια κοπέλα άρχισε να βρίζει τον κόσμο και να κοπανιέται στο βαγόνι γιατί κανείς δεν της έδινε λεφτά. Πως αντιδράς εκεί;

Σήμερα έμαθα ότι σε γειτονικό σχολείο με το δικό μου, οι μαθητές είχαν τη φαεινή ιδέα να αυνανιστούν και να γεμίσουν με σπέρμα τις κιμωλίες στον πίνακα και με φλέματα και σάλια την καρέκλα του καθηγητή για να γελάσουν με τον άτυχο συνάδελφο που θα λέρωνε τα χέρια ή τα ρούχα του. Ακόμα και αν τιμωρηθούν αυτοί που το έκαναν (που δεν το βλέπω...), με τι κουράγιο να μπει να κάνει μάθημα κάποιος σε μια τέτοια τάξη; Σε άλλο λύκειο λίγα χιλιόμετρα μακρυά, λίγους μήνες πριν, οι μαθητές έριξαν μολότοφ και έκαψαν το γραφείο των καθηγητών για να κάψουν τα αρχεία με τους βαθμούς και τις απουσίες. Όλοι φαντάζονται ποιοι το έκαναν, αλλά δεν τιμωρήθηκε κανείς. Υπαίτιος ήταν τελικά "κάποιος άγνωστος εξωσχολικός". Τέτοιες ιστορίες από σχολεία υπάρχουν πάρα πολλές. Και αυξάνονται συνεχώς. Ευτυχώς όμως κάποιος που δουλεύει, μπορεί κάποια στιγμή να δει αναγνώριση, έστω και παροδική. Υπάρχουν άτομα που διψούν για καλή δουλειά από τους δασκάλους τους και την εκτιμούν, φερόμενοι ανάλογα, έστω και παροδικά. Δεν το κρύβω ότι νιώθω συγκίνηση και χαρά, όταν το βλέπω αυτό σε κάποιους από τους μαθητές μου. Αυτή είναι η ανταπόδοση για όσους κάνουν αυτό το επάγγελμα. Καμιά άλλη.

Μαύρη η σημερινή ανάρτηση, αλλά δεν βγαίνει αλλιώς. Ας ακούσουμε λίγη καλή μουσικούλα, να ταξιδέψει το κεφάλι μας, να φύγει μακρυά σε όμορφα μονοπάτια, μακρυά από την έλλογη σκέψη, να βιώσει μόνο το συναίσθημα και να μας κάνει να κοιμηθούμε ήρεμα, και να αρχίσουμε αύριο πάλι από την αρχή. Κλείνω με ένα βιντεάκι από τη Hannah Williams, που θα δω ζωντανά στις αρχές του Απρίλη στο Fuzz Club.

Καλό σας βράδυ, να προσέχετε, και φυσικά να ακούτε PWBT Radio (όταν καταφέρνουμε βέβαια να ξεπερνάμε τα τεχνικά προβλήματα και να κάνουμε κανονικά εκπομπές...)

Νιουσλετισμοί

• Όλοι θα έχετε παρατηρήσει τη δυσκολία που έχει ο μέσος Έλληνας να αφομοιώσει την έννοια των λέξεων "έλξατε" και "ωθήσατε". Είναι κλασικό κάποιος να προσπαθεί να σπρώξει μια πόρτα την ώρα που μπαίνει σε ένα μαγαζί (ενώ αυτή λέει έλξατε) και μετά κατά την έξοδο του από το μαγαζί πάλι να μη τα καταφέρνει με την πρώτη επειδή θυμόταν πως έπρεπε να τραβήξει... Τη λύση γι' αυτό το σημαντικό πρόβλημα βρήκε ένα μαγαζί στη γειτονιά μου που έχει αναρτήσει ταμπέλα (εννοείται χειρόγραφη) που λέει "ΕΛΞΑΤΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ". Κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο θα πάω και θα στήσω καραούλι απ' έξω για να δω πόσοι ακόμα προσπαθούν να έλξουν προς τα μέσα...
• Διάβασα πως ο νόμος "Ραγκούση" για το θέμα της απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας από μετανάστες τελικά κρίθηκε αντισυνταγματικός. Μέσα στο νόμο αυτό είχε και τη διάταξη σύμφωνα με την οποία ένα παιδί μεταναστών που γεννιόταν στην Ελλάδα και φοιτούσε για 6 χρόνια σε ελληνικό σχολείο θα αποκτούσε την ελληνική ιθαγένεια. Πλέον τα παιδιά των μεταναστών αν δεν βρουν μετά τη σχολική τους εκπαίδευση δουλειά μέσα σε ένα χρόνο χάνουν την άδεια παραμονής τους. Προσέξτε την εξυπνάδα του νομοθέτη. Για να μη χάσουμε την "ελληνική καθαρότητα" ένα παιδί που γεννήθηκε εδώ, ξέρει να μιλά ελληνικά, το κράτος το εκπαίδευσε δωρεάν, το περιέθαλψε στα νοσοκομεία του, το έχει εντάξει στην τοπική κοινωνία, το διώχνει από τη χώρα. Το στέλνει δηλαδή να πάει εκεί που γεννήθηκαν οι γονείς του, να είναι δηλαδή μετανάστης στη χώρα του. Λογικά να το πάρουμε, απλά δημιουργούμε πιτσιρικάδες που θα μισούν το ελληνικό κράτος και τους Έλληνες. Οικονομικά να το πάρουμε, χαλάσαμε τόσα λεφτά φορολογούμενων για να εκπαιδεύσουμε ένα παιδί που ή θα πάει στο διάολο ή θα μας στείλει εμάς στο διάολο. Εύγε. Το ίδιο ισχύει και για τους νέους επιστήμονες. Χαλά το ελληνικό κράτος τόσα λεφτά για να τους εκπαιδεύσει σε πανεπιστημιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο και έχει ελάχιστες ως μηδαμινές υποδομές για να τους κρατήσει στη χώρα. Χαλάμε δηλαδή λεφτά και να φτιάξουμε επιστημονικό εργατικό δυναμικό για τις άλλες χώρες. Αυτό είναι μεγαλοσύνη, μεγαλοπρέπεια, ανοιχτοχεριά... Γιατί εμείς δεν κοιτάμε τα υλικά αγαθά. Είμαστε υπεράνω.
• Πριν 2 εβδομάδες στη Λάρισα καμιά εικοσαριά πιτσιρικάδες  έκαναν ντου με ρόπαλα σε στέκι μεταναστών και έριξαν τις απαραίτητες μάπες σε μετανάστες. Κάθε φορά που έχω προσπαθήσει να πιάσω κουβέντα με πιτσιρικά που γουστάρει τέτοιες δράσεις και θέλω να μου εξηγήσει το σκεπτικό του νιώθω σαν τον δημοσιογράφο από το παρακάτω βίντεο...

• Τέσσερα χρόνια μετά την δολοφονική επίθεση στη Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν έχει βρεθεί κανείς ένοχος. Οι αστυνομικοί που σάπισαν τον Αυγουστίνο Δημητρίου καταδικάστηκαν με αναστολή ενώ κάποιοι αθωώθηκαν. Πάνε μήνες και ακόμα συζητάμε για το αν ο Παπακωνσταντίνου έπαιξε με ένα στικάκι. Μεγαλοεπιχειρηματίας κατηγορείται ότι απείλησε  τη ζωή δημοσιογράφου αλλά αυτό δεν θεωρήθηκε αρκετά καλή είδηση για τα δελτία ειδήσεων, ούτε άκουσα να παθαίνει τίποτα ο κύριος αυτός. Αλλά ευτυχώς πιάσανε τα τσογλάνια που έκαναν τις ληστείες στην Κοζάνη. Νιώθω ασφαλής πλέον.
• Προχθές λόγω της στάσης εργασίας των λεωφορείων και των τραίνων αναγκάστηκα (γενικά το αποφεύγω για πολλούς λόγους) να χρησιμοποιήσω, μετά από πολύ καιρό, ένα ταξί για μια μικρή διαδρομή (10 λεπτά οδήγησης). Όταν μπήκα στο ταξί παρατήρησα τα άπειρα εικονίσματα, αυτοκόλλητα, σταυρουδάκια και μπιχλιμπίδια που διατυμπάνιζαν - με ένα τύμπανο ΝΑ (με το συμπάθιο)- τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του οδηγού. Αυτό δεν με ενόχλησε, απλά το θεώρησα γραφικό. Αυτό που με ενόχλησε είναι ότι από τα πρώτα μέτρα διαδρομής κατάλαβα πως ο οδηγός εκτός από πίστη έπασχε και από σύνδρομο καταναγκαστικής εμμονής! Είχε ένα τελετουργικό όπου το έκανε σε ΌΛΗ την ώρα της διαδρομής. Έπιανε το κομποσκοίνι που ήταν κρεμασμένο από τον κεντρικό καθρέφτη, χάιδευε το σταυρουδάκι που ήταν στο λεβιέ των ταχυτήτων, κατέβαζε το μαραφέτι που κρύβει τον ήλιο από τα μάτια  (στο οποίο είχε αυτοκόλλητη εικόνα) και το φιλούσε, έκανε τρεις φορές το σταυρό του, ανέβαζε το μαραφέτι, οδηγούσε φυσιολογικά για καμιά εκατοστή μέτρα το πολύ και μετά πάλι από την αρχή. Λέτε να είμαι ο σατανάς και να μη το έχω πάρει χαμπάρι; Έχω γυρίσει σε αρκετά γήπεδα και έχω δει πολλά είδη κάφρων αλλά τέτοιες φάτσες σαν του ταξιτζή ή σαν του πιτσιρικά με τα γουρλωμένα μάτια που βλέπω καθημερινά στο τραίνο εδώ και ενάμιση χρόνο, όταν γυρνώ το μεσημέρι από τη δουλειά, που μονίμως διαβάζει την αγία γραφή με τρομάζουν περισσότερο. Ειδικά ο πιτσιρικάς φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή θα βγάλει από την τσάντα του κάποια στιγμή ένα μπαλτά και θα μας κόψει όλους φέτες.
• Ο βουλευτής της ΝΔ Μιχάλης Ταμήλος παραπονιέται πως τον ρίχνουν οι άλλοι βουλευτές γιατί εκείνοι πάνε ταξίδια στη Νέα Υόρκη και το Μπαλί και αυτόν τον στέλνουν στο Αζερμπαϊτζαν. Δεν θα πω τίποτα κακό γι' αυτόν. Θα πω όμως για αυτούς που τον ψήφισαν και τον έβαλαν εκεί που είναι. Κάτι τέτοια με κάνουν να θυμάμαι αυτό που είχε πει ο Τσώρτσιλ πως "το καλύτερο επιχείρημα κατά της δημοκρατίας είναι δέκα λεπτά συζήτηση με το μέσο ψηφοφόρο".
• Όσοι χρησιμοποιείτε ανδροειδές σμάρτφο και διαβάζετε ειδήσεις απ' αυτό, σας προτείνω να κατεβάσετε (δωρεάν) και να χρησιμοποιήσετε την εφαρμογή newsum που έχει φτιάξει η scify. Η εφαρμογή αυτή δημιουργεί περιλήψεις ειδήσεων από πολλές πηγές σε ένα ενιαίο κείμενο και σας δίνει και τους συνδέσμους από τις πηγές αυτές αν θέλετε να μάθετε περισσότερα. Την χρησιμοποιώ και εγώ και ομολογώ ότι είναι πολύ εύχρηστη και αξιόλογη. Την εφαρμογή την κατεβάζετε πατώντας ΕΔΩ.
• Χθες η αδερφή μου που δουλεύει σε ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο μου έλεγε πως κάθε μέρα έρχεται σε επαφή με άτομα που α) δεν μπορούν να χωνέψουν ότι μια ιδιωτική επιχείρηση χρεώνει τις υπηρεσίες της, β) όταν το καταλάβουν πως πρέπει να πληρώσουν (έστω τη συμμετοχή που καθορίζει το ταμείο τους) τα παίρνουν και αρχίζουν και βρίζουν τις υπαλλήλους. Αυτό είναι πολιτισμός.
• Μεθαύριο θα γίνει ο τελικός του κυπέλλου μπάσκετ μεταξύ του γαύρου και του βάζελου και για να μη θρηνήσουμε θύματα θα παρακολουθήσουν τον αγώνα μόνο 900 οπαδοί από κάθε ομάδα, μάλλον έχοντας ο καθένας τον προσωπικό του μπάτσο να τον φυλάει. Ακριβώς με τις "ίδιες" συνθήκες έγινε και ο αντίστοιχος τελικός στην Ισπανία μεταξύ Ρεάλ και Μπαρτσελόνα, τα στιγμιότυπα του οποίου μπορείτε να δείτε πατώντας ΕΔΩ (ξενέρωτοι Ισπανοί που δεν ξέρετε ούτε ένα ντέρμπι της προκοπής να κάνετε).
• Τις προάλλες ήρθε μια μάνα στο σχολείο και άρχισε να βρίζει τους καθηγητές επειδή συνειδητοποίησε πως η κόρη της δεν θα πάρει καλούς βαθμούς και κινδυνεύει να χάσει τη χρονιά (πράγμα απίστευτα δύσκολο για το ελληνικό λύκειο). Τα ατράνταχτα επιχειρήματα της περιλάμβαναν το να κοπανάει το κεφάλι της με τη γροθιά της και το να λέει ατάκες του τύπου "όλη η Ελλάδα είναι παράνομη εδώ βρήκατε να το παίξετε νόμιμοι;". Είμαι κακός που εκείνη τη στιγμή το μόνο που σκεφτόμουν είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα στην τεκνοποίηση;
• Κλείνω με μια θεϊκή ατάκα μαθήτριας μου. Μια κοπέλα σιγοτραγουδούσε γνωστό λαϊκό άσμα στο μάθημα την ώρα που τους είχα βάλει να λύσουν μια άσκηση. Φυσικά της έκανα την παρατήρηση πως στην τάξη μου αν είναι να τραγουδούν να διαλέξουν κανένα τραγούδι της προκοπής και όχι τέτοια. Λίγα λεπτά μετά η διπλανή της άρχισε να μουρμουρίζει το ίδιο "άσμα" και μόλις το κατάλαβε σταμάτησε και μου είπε με παράπονο "κύριε η Αλεξάνδρα με κόλλησε σκυλάδικο".
• Καλό τέτοιο σε όλους. Και να προσέχετε...

Σκόρπιες Σκέψεις (Μάστερσεφ εντίσιον)

Πάει καιρός από τότε που έγραψα κάτι σε αυτό εδώ το ιστολόγιο. Ήταν στο μακρινό 2012, όπου μέσα του έγιναν πράματα και θάματα. Εκλογικές αναμετρήσεις. Μεγάλη άνοδος και μεγάλη πτώση κομμάτων. Μεγάλη άνοδος εξόδων και μεγάλη πτώση εσόδων. Μεγάλη άνοδος γκρίνιας και μιζέριας και καταβαράθρωση αισιοδοξίας. Μεγάλη άνοδος ταλαιπωρίας και μεγάλη πτώση ανεμελιάς.
Δεν χρειάζεται να σας αναλύσω τους λόγους για τους οποίους έκανα τόσο καιρό να ανεβάσω κάτι στο βλογ και για να μη σας ζαλίζω με γενικότητες ας αρχίσω να μοιράζομαι μαζί σας τις σκόρπιες μου τις σκέψεις.

Προχτές το βράδυ ήμουν σε μια μπυραρία με κάποιους καλούς φίλους. Κοιτάζοντας τον κατάλογο, είδαμε εκτός από τα κλασικά πιάτα ένα έκτρωμα μοντέρνας κουζίνας που έμπλεκε λουκάνικα με κάτι τελείως παράταιρο όπως τριαντάφυλλα, αγριολούλουδα ή κάτι άλλο που ήδη το έχω διώξει από τη μνήμη μου. Είναι γνωστό στους γύρω μου πως παρόλο που μου αρέσει το μαγείρεμα το γούστο μου είναι λιγάκι απόλυτο σε γενικές γραμμές. Δεν μου αρέσει να μπλέκω τις γεύσεις, ειδικά αν προέρχονται από διαφορετικές κατηγορίες τροφίμων. Για παράδειγμα όπως δεν βάζω τζατζίκι στα γλυκά μου έτσι με τίποτα δεν βάζω μέλι ή φρούτα στο φαγητό μου...
Εννοείται πως δεν παραγγείλαμε το συγκεκριμένο πιάτο, αλλά μας έδωσε την αφορμή για μια μεγάλη κουβέντα για το πως φτιάχνονται όλες αυτές οι παράξενες, νέες συνταγές που βλέπουμε όλη την ώρα στην τηλεόραση. Κατέληξα στο σχήμα που παρουσιάζω παρακάτω. Ένα πιάτο για να έχει Ελληνικό χαρακτήρα πρέπει να περιέχει σαν βασικό συστατικό κάποιο κλασικό κρέας ή ψάρι. Για να είναι όμως γκουρμεδιάρικο και μοντέρνο πρέπει να περιέχει ακόμα δύο πράγματα: ένα γλυκό (η φρούτο) και μια κουλή γαρνιτούρα. Χωρίς λοιπόν ιδιαίτερη σκέψη, έφτιαξα τον παρακάτω πίνακα. Για να φτιάξετε μια νέα γκουρμεδιάρα συνταγή απλά χρειάζεται να πάρετε ένα υλικό από κάθε στήλη. Για παράδειγμα αν διαλέξω το 6 με το Δ και το ΙΙΙ φτιάχνω "Φιλέτο πεσκαντρίτσας με φρούτα του δάσους και σάλτσα φραγκοστάφυλου", ενώ αν διαλέξω το 2 με το Θ και το VI φτιάχνω "Σπαλομπριζόλα γάλακτος με ποτ πουρί εσπεριδοειδών και μαλλί της γριάς". Εννοείται πως τον παρακάτω πίνακα μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε ελεύθερα και είτε θα φτιάξετε κάτι καθαρτικό για το στομάχι σας είτε κάτι που θα κερδίσει βραβείο σε διαγωνισμό μαγειρικής...

Φαγητό (κρέας ή ψάρι)	Γλυκό ή φρούτο	Κουλή γαρνιτούρα
1.       Γίδα βραστή	Α) με μάνγκο	Ι) και σος αγριολούλουδων
2.       Σπαλομπριζόλα γάλακτος	Β) με καραμελωμένα αμύγδαλα	ΙΙ) γαρνιρισμένο με φλοίδες ξυλάγγουρου
3.       Τηγανιά συκωταριάς	Γ) με ψιλοκομμένο σύκο	III) και σάλτσα φραγκοστάφυλου
4.       Αρνίσια παϊδάκια	Δ) με φρούτα του δάσους	IV) πασπαλισμένο με νιφάδες μαύρης σοκολάτας
5.       Ζυγούρι βουνίσιο	Ε) με βανίλια Μαδαγασκάρης	V) και αυγολέμονο τζίντζερ
6.       Φιλέτο πεσκαντρίτσας	Στ) με κρέμα κακάο	VI) και μαλλί της γριάς
7.       Ροφός πελαγίσιος	Ζ) με κουμκουάτ	VII) με βινεγκρέτ κοτομπέικον
8.       Αμελέτητα ταύρου	Η) με κομπόστα νεράντζι	VIII) και μεσογειακό φύκι
9.       Αλανιάρικο μπαρμπούνι	Θ) με ποτ πουρί εσπεριδοειδών	IX) και σάλτσα γιαουρτιού με σκορδοστούμπι
10.   Ψαρονέφρι γουρούνας	Ι) σε φωλιά κανταΐφι	X) και μιξ κάρδαμου με μαραθόριζα

Ας αφήσουμε τις γελοιότητες όμως και ας περάσουμε σε κάτι σοβαρό. Πήρε το μάτι μου (και το μαύρισε) ένα άρθρο στο ιντερνέτι λίγες μέρες πριν όπου ανέφερε ότι ο πρώην πρωθυπουργός μας ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου (ξέρετε αυτός που αλλάζει αλυσίδα στο ποδήλατο του εν κινήσει...) όταν ήταν φοιτητής έριχνε τις γυναίκες παίζοντας κιθάρα. Προσπαθώ να γράψω κάτι αστείο σε σχέση με αυτό και δεν τα καταφέρνω. Τον φαντάζομαι απλά να παίζει στην κιθάρα κάνα αγαπησιάρικο τραγούδι και να τραγουδά με λάγνο ύφος και λιώνω (από τα γέλια, όχι την ερωτική επιθυμία, μη παρεξηγηθούμε ε;). Αν σας ενδιαφέρουν οι μουσικές επιδόσεις του Γ.Α.Π. για δείτε και αυτό το άρθρο.

Την προηγούμενη εβδομάδα με είχε πιάσει και μένα αυτό το κρύωμα, αυτή η ίωση που κυκλοφορεί ευρέως και έχει τσακίσει όλο τον κόσμο. Προσπαθώντας να σκεφτώ γιατί αρρώστησα τις συγκεκριμένες μέρες κατέληξα σε δύο θεωρίες: α) επειδή έβρεχε διαλύθηκε η αιθαλομίχλη η οποία είχα διαβάσει πως μας προστατεύει από τους ψεκασμούς οι οποίοι (ως γνωστόν) περιέχουν ιούς για να μας αρρωσταίνουν και να καθόμαστε στα σπίτια μας και να μην αντιδρούμε σε όλα όσα γίνονται, και β) ήταν περίοδος διαγωνισμάτων στο σχολείο και διόρθωσα πολλές δεκάδες γραπτά με αποτέλεσμα το ανοσοποιητικό μου σύστημα να ρίξει όλες του τις δυνάμεις στο να κρατήσει τα μαλλιά στο κεφάλι μου με αποτέλεσμα να γίνει ευάλωτο το υπόλοιπο σώμα μου σε μολύνσεις.
Και μια και ανάφερα κάτι που σχετίζεται με σχολεία, θέλω να ρίξω ότι ξερατό έχω στις μούρες των καραγκιόζηδων που κλέβουν πετρέλαιο από τις σχολικές μονάδες. Άλλο το να είσαι κλέφτης, και άλλο ξεφτιλισμένος. Να βγάλεις φράγκα εις βάρος κάποιου που έχει να το καταλάβω, αλλά να κλέβεις τη θέρμανση των παιδιών δεν το καταλαβαίνω καθόλου (με την καμιανή που λέει και ένας φίλος...).

Πάνε αρκετές εβδομάδες από τότε που διάβασα αυτό το άρθρο, αλλά δεν γίνεται να μη το σχολιάσω. Βρε τζερεμέδες Γερμανοί θέλετε νόμο που να απαγορεύει την κτηνοβασία; Πάτε καλά; Ή μήπως φτιάχνεστε τώρα που ξέρετε πως είναι παράνομο; Πάντως δεν μπορώ να τους κάνω και πολύ πλάκα πάνω στο θέμα, όταν ακόμα και στις μέρες μας υπάρχουν άνθρωποι που λένε τέτοιες ατάκες.

Μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων, βγήκα αρκετές φορές. Και τις περισσότερες από αυτές με το που γύρισα σπίτι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγάλω τα ρούχα μου στο μπαλκόνι γιατί ήταν τόσο ποτισμένα από τσιγαρίλα που θα βρόμιζε όλο το σπίτι. Μπορεί να με ενοχλεί ο καπνός, αλλά δεν είμαι τόσο πωρωμένος που λέω να απαγορευτεί παντού. Αρκεί όμως να υπάρχει καλός εξαερισμός για να μην κάνω και εγώ δυο πακέτα κάθε φορά που βγαίνω... Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχουν ακόμα κάποια μαγαζιά που εφαρμόζουν τον νόμο φάντασμα (τον αντικαπνιστικό λέω...) και μπορείτε να τα βρείτε σε αυτή τη λίστα. Ενώ όσοι είστε θεριακλήδες για διαβάστε και αυτό το ενδιαφέρον άρθρο για τα "λάιτ" τσιγάρα.

Θα σταματήσω να γράφω γιατί έχω πολύ υλικό ακόμα και θέλω να το κρατήσω για επόμενη ανάρτηση. Θα κλείσω με μια απλή, συνηθισμένη, αλλά σοφή συμβουλή. Να ακούτε μουσική. Βάλτε τη μουσική στη ζωή σας. Βοηθάει σε κάθε σας στιγμή. Εμείς αυτό κάνουμε και μας βοηθάει πολύ. Και αν θέλετε να ακούσουμε μουσικές παρέα. Συντονιστείτε στο pwbt radio κάθε Δευτέρα 9 με 11 το βράδυ ή ακούστε τις εκπομπές μας μαγνητοφωνημένες από αυτόν εδώ τον σύνδεσμο.

Καλό σας βράδυ, και να προσέχετε...

Το ελληνάκι: Τρομοκράτες συνειδήσεων

Μια και έχω καιρό να γράψω κάτι, ας κοινοποιήσω τουλάχιστο κάτι που διάβασα και μου άρεσε. Πατήστε  τον παρακάτω σύνδεσμο για να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο από "το ελληνάκι".

Το ελληνάκι: Τρομοκράτες συνειδήσεων: Γράφει ένας (συνομήλικος) φίλος στο status του: « Τρομοκρατία είναι να σε διώχνουν από την δουλειά να είσαι άνεργος να σε φορολογούν...

Σκόρπιες σκέψεις

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που μας επηρεάζουν πολύ. Συνήθως σε αυτές η συντροφιά ενός καλού ποτού είναι από θεμιτή ως απαραίτητη. Γιατί δεν έχει σημασία το πως βλέπεις το ποτήρι, μισοάδειο ή μισογεμάτο, αλλά το να έχεις κάτι καλό να το γεμίσεις. "Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου" έλεγαν κάποτε οι Έλληνες, "in vino veritas est" έλεγαν οι Λατίνοι, και δεν κρύβω το πόσο συμφωνώ και με τις δύο φράσεις. Ο οίνος (πάντα με μέτρο), ειδικά όταν συνοδεύεται από την κατάλληλη μουσική, κάνει το μυαλό και την καρδιά να χαλαρώνει και να ανακαλύπτει την αλήθεια. Είτε αυτή είναι θετική είτε αρνητική. Βάζεις ένα ποτήρι κρασί, λίγη μουσικούλα να παίζει και όλα στο κεφάλι σου παίρνουν τη θέση τους. Νομίζεις ότι έχεις καταλάβει τα πάντα, ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε δυσκολία, νιώθεις ικανός και δυνατός. Αλλά φυσικά έρχεται το επόμενο πρωί, με το ξυπνητήρι να βαρά και να φεύγεις από το σπίτι σου ενώ ακόμα είναι βράδυ. Και ταλαιπωρείσαι για να πας στη δουλειά, και το πρώτο πράγμα που βιώνεις μόλις την αρχίζεις είναι αχρηστία και παραλογισμός, και βρίσκεσαι να χάνεις την ψυχραιμία σου και να ωρύεσαι στους δίπλα και στους από πάνω σου, και απλά να σκέφτεσαι σοβαρά να τα παρατήσεις όλα και να κάνεις κάτι πιο χρήσιμο (από το να φτιάχνεις κρασί μέχρι το να μαζεύεις σκουπίδια), αλλά μετά θυμάσαι το που ζεις και σε ποια εποχή και το πως ένας μισθός έχει καταντήσει προνόμιο και το πως το χαλαρό ωράριο έχει καταντήσει λόγος ντροπής για τους γύρω σου και ντρέπεσαι που γκρινιάζεις για το οτιδήποτε σου συμβαίνει στη δουλειά, ενώ ξέρεις ότι θα είχες μεγαλύτερη υπομονή να τα αντιμετωπίσεις όλα, αν κάποια άλλα που σε απασχολούν ήταν διαφορετικά.

Αλλάζω θέμα. Τη Δευτέρα και την Τρίτη έκανα 3 ώρες για να γυρίσω από τη δουλειά μου (ενώ συνήθως κάνω 1 και 45'), ο λόγος είναι ότι πάλι κάποιοι έκλεψαν τα καλώδια από τις γραμμές του προαστιακού. Αυτό γίνεται σταθερά μια φορά στους 2 με 3 μήνες το πολύ, και ο κόσμος απλά ταλαιπωρείται μέχρι ο ΟΣΕ να αγοράσει καινούργια σύρματα και να διορθώσει τη βλάβη. Το να υπάρξουν κάποια προληπτικά μέτρα για τις κλοπές, το να υπάρξουν κάποια κατασταλτικά μέτρα για τους γνωστούς σε όλους κλέφτες ή το να υπάρξουν κάποια πιο έξυπνα μέτρα που να συμπεριλαμβάνουν αυτούς που παίρνουν το κλεμμένο σύρμα (εταιρείες scrap) μάλλον είναι πολύ λογικό για να γίνει στη χώρα. Η λογική βλάπτει σοβαρά την δημόσια υγεία...

Το ξέρω πως πολλές φορές γίνομαι μονομανής και γκρινιάζω συνέχεια για τα ίδια και τα ίδια, αλλά γαμώτο είναι κατάρα το να σε ενοχλεί ο παραλογισμός γύρω σου. Όπως ξέρετε όσοι με γνωρίζετε,  από τον Σεπτέμβρη του 2011 μετακινούμαι καθημερινά από τη Νίκαια σε πόλη της Κορινθίας (δεν τη λέω αν και την ξέρετε για να διατηρώ ένα μυστήριο) για να πάω στη δουλειά μου. Τις πρώτες μέρες που έκανα τη διαδρομή παρατήρησα ότι λίγο πριν φτάσουμε στον σταθμό του προορισμού μου άκουγα έναν θόρυβο, ο οποίος σύντομα κατάλαβα ότι είναι τα κλαδιά ενός δέντρου που προσκρούουν στο πλάι του τραίνου. 15 μήνες μετά, τα κλαδιά έχουν μεγαλώσει πολύ και το τρένο πριν φτάσει εκεί, φρενάρει ώστε να τα ακουμπήσει με μικρή ταχύτητα και να μη γίνει κάποια ζημιά στα τζάμια. ΤΟ ΝΑ ΤΟ ΚΛΑΔΕΨΟΥΝ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΤΟ ΚΩΛΟΔΕΝΤΡΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΜΟΥ;

Συνεχίζω και κλείνω το αφιέρωμα μου στον ΟΣΕ με μια από τις κλασικές ιστορίες μου με τα πρεζάκια που αναγκαστικά συναναστρέφομαι καθημερινά στο νέο κέντρο διακίνησης ναρκωτικών της  πόλης, τον σταθμό Σ.Κ.Α.. Κάθονται που λέτε δυο πρεζάκια στις θέσεις απέναντι μου, ο ένας καράφλας με μαύρο γυαλί ηλίου (παρά τη συννεφιά) και ο άλλος με μαλλιά και χωρίς γυαλί ηλίου. Ο έχων μαλλιά έξυνε την κοιλιά του ανελλιπώς, ενώ ο καράφλας βγάζει έξω το κινητό του, βάζει να παίζει ένα σκυλάδικο κομμάτι όσο το δυνατό δυνατότερα επέτρεπε το ημικατεστραμμένο ηχείο του κινητού του, και με το χαρακτηριστικό βλέμμα της ντάγκλας κοίταζε τη συσκευή και τον ήχο που αυτή παρήγαγε. Μερικά λεπτά μετά (που εμένα μου φάνηκαν πολλά περισσότερα), το κομμάτι τελείωσε, αλλά το βλέμμα του νταγκλασμένου έμεινε. Για αρκετά λεπτά κοιτούσε έτσι το κινητό του που δεν έβγαζε πλέον ήχους. Και ξάφνου, γυρνάει στον δίπλα του (που συνέχιζε να ξύνεται) και του λέει

-Μαλάκα...

-Τι; 

-Χάνω πράγματα

-Τι πράγματα;

-Τα χάνω. Το κινητό μου, τα κλειδιά μου, τα λεφτά μου...

-Το κινητό σου το κρατάς

-Α...

-Μαλάκα

-Τι;

-Πρέπει να συγκεντρωθείς

-Αυτό θα κάνω, θα συγκεντρωθώ...

Άλλοι για να ακούν τέτοιους διαλόγους πληρώνουν εισιτήρια στο θέατρο και βλέπουν σουρεαλιστές. Εγώ το βιώνω σχεδόν καθημερινά με τα 120 ευρώ που σκάω στον ΟΣΕ μηνιαία. Είμαι τυχερός ε; Γιατί πως να γκρινιάξεις για τα βαγόνια τίγκα στα πρεζάκια που ντακλιάζουν, ξεραίνονται, ανάβουν τσιγάρα, συζητάνε για το τι πρέζα αγόρασαν, κάνουν και τις τράμπες τους που και που, χύνονται στα καθίσματα και στο πάτωμα, σου ζητάνε μονίμως λεφτά και τσιγάρα και αν τύχει και μια στις χίλιες τους ζητήσει κανείς ελεγκτής εισιτήριο πέφτουν να τον φάνε, μπροστά στην τύχη που έχεις να ακούς τις καμένες ατάκες τους; 

Μόλις διάβασα σε μια σελίδα στο ίντερνετ ότι αύριο, προληπτικά, θα κλείσουν οι Σταθμοί του Μετρό στο Σύνταγμα και στο Πανεπιστήμιο λόγω των συγκεντρώσεων που θα γίνουν για τη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Έχει παραγίνει αυτό το πράγμα με το κλείσιμο των σταθμών. Μπορεί να με ενοχλεί αφάνταστα η πιπίλα της λέξης "χούντα" από πολλούς για την καθημερινότητα μας αυτή την εποχή, αλλά αυτές οι πρακτικές τέτοια θυμίζουν. Η δουλειά της αστυνομίας είναι να προστατεύει τον κόσμο και όχι να του στερεί την ελεύθερη μετακίνηση του, όχι μόνο από και προς το σημείο που θέλει να διαμαρτυρηθεί για κάτι, αλλά και από και προς το σπίτι και τη δουλειά του. 

Και για να μη κλείσω έτσι με γκρίνιες και μίζερα σας υπενθυμίζω ότι την επόμενη Δευτέρα 10-12-2012 από τις 9 μέχρι τις 12 θα κάνω μαζί με έναν φίλο αφιέρωμα στις μεγάλες τζαζ φωνές στο PWBT RADIO
Και αν θέλετε να γελάσετε λιγουλάκι, ας θυμηθούμε και τις ατάκες της κυρίας Μαρκορά...

Καλό τέτοιο και να προσέχετε (από όλες τις απόψεις)

Υπάρχει λόγος...

Κάθε τι που συμβαίνει έχει προκληθεί από κάτι άλλο και θα προκαλέσει κάτι διαφορετικό. Τις περισσότερες φορές αυτά είναι άσχετα μεταξύ τους. Επίσης είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε τις αιτίες των πραγμάτων που φτιάχνουμε από θεωρίες ως θρησκείες για να τις αιτιολογήσουμε. Και επειδή ο καθένας μας έχει διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων μετά πλακωνόμαστε για το ποιος έχει την καλύτερη θεωρία, την καλύτερη θρησκεία, τον καλύτερο χρώμα, τον καλύτερο πολιτισμό. Τα ίδια έλεγα και στην προηγούμενη μου ανάρτηση, αλλά αυτό το θέμα με τον εθισμό στη βία και την αντιπαλότητα με έχει προβληματίσει πολύ. Όσο περνά ο καιρός αντί ο πολιτισμός μας να κάνει βήματα μπροστά, κάνει άλματα προς τα πίσω. Δεν ανεχόμαστε με τίποτα τη διαφορετικότητα. Μας ενοχλεί, τη μισούμε, θέλουμε να την εκμηδενίσουμε. Έχουμε προβλήματα και δεν μας ενδιαφέρει να τα λύσουμε (ίσως επειδή ξέρουμε ότι είναι πολύ δύσκολο ως ακατόρθωτο το να γίνει αυτό), αλλά απλά θέλουμε να δούμε το μπάχαλο που θα προκύψει. Πόσες φορές έχετε ακούσει το "γουστάρω να μπουν κάποιοι στη βουλή και να πλακώσουν τα λαμόγια, τους κλέφτες"; Και αν κάνετε την ερώτηση "Εσύ τι θα κερδίσεις αν δεις τον Α ή τον Β να τρώει μάπες; Θα βρεις την δουλειά που έχασες; Θα σβηστούν τα χρέη σου; Θα γίνει καλύτερο το σχολείο και το νοσοκομείο της γειτονιάς σου;" τι νομίζετε ότι θα ακούσετε;

Έβλεπα τις προάλλες με μια φίλη την κλασική ταινία των Monty Pythons "Life of Brian". Για μια στιγμή μόνο, αναφέραμε το τι θα γινόταν αν έβγαινε τώρα αυτή στους κινηματογράφους. Κάποτε ήταν μόνο η Λουκά και μερικοί γραφικοί που φώναζαν "ουουουου σιξ σιξ σιξ", τώρα πέφτει ξύλο και γίνονται συλλήψεις...

Ένας συνάδελφος μου έλεγε τις προάλλες ότι τον απειλούν οι μαθητές του απροκάλυπτα για το τι μπορεί να του συμβεί επειδή παράλληλα με το μάθημα τους μιλάει για διάφορα κοινωνικά θέματα, λέγοντας μάλλον πράγματα που δεν αρέσουν στα παιδιά με τα μεγάλα μπράτσα. Στο γυμνάσιο της περιοχής που δουλεύω γονείς βάζουν μέσο για να πάρει το παιδί τους τη σημαία (ενώ σύμφωνα με τον κανονισμό δεν τη δικαιούται αν και η διαφορά του από τον πρώτο είναι ελάχιστη) και επειδή δεν περνάει το δικό τους κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις στους καθηγητές. Σήμερα στο λύκειο που δουλεύω μαθητής απείλησε καθηγήτρια πως θα της κάψει το αυτοκίνητο επειδή του κατάσχεσε το κινητό που την τράβαγε βίντεο κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Στην εξέδρα της ομάδας που υποστηρίζω μαζί με τα πανό της ομάδας βλέπω λάβαρα με λευκούς στόχους σε μαύρο φόντο, ακούω συνθήματα όπως "αίμα, τιμή, Προοδευτική" και σκέφτομαι πως σε λίγο καιρό δεν αποκλείεται στο τόπο που γεννήθηκα να με αποκαλέσουν μετά από χρόνια τουρκόσπορο επειδή οι παππούδες μου γεννήθηκαν στην Καισάρεια και στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά μάλλον υπερβάλλω ε; Με τέτοια πέραση που έχουν τα τούρκικα σήριαλ αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο. Μάλλον είμαι κολλημένος και υπερβολικός επειδή θυμάμαι κάτι πράγματα όπως το μπλόκο της Κοκκινιάς και σκέφτομαι την ιστορία του τόπου. Μάλλον δεν πιάνω το νόημα της εποχής. Μάλλον είμαι φλώρος που δεν γουστάρω να δω τα λαμόγια τους πολιτικούς να τρώνε μάπες, που δεν θέλω να βλέπω τον οποιοδήποτε να παίρνει στην κοινωνία τον ρόλο που θα έπρεπε να έχει η αστυνομία, που όλο το παίζω έξυπνος και υπεράνω θυμίζοντας στους άλλους το ποιοι έκαναν αυτά τα λαμόγια τους πολιτικούς δυνατούς και πλούσιους, που λέω κάτι ακατάληπτα για προσωπική ευθύνη του καθενός (παρά την παγκόσμια οικονομική και πολιτική συγκυρία και τις αναμφισβήτητες ευθύνες των κυβερνώντων και του συστήματος γενικά).

Αλλά δεν χρειάζεται να μιζεριάζω. Υπάρχει λύση. Ο Κώστας Πρέκας φτιάχνει κόμμα (χωρίς πλάκα).

Παρά όλα τα άσχημα, υπάρχουν και θετικά όμως. Βλέπω ανθρώπους να θέλουν να συνεχίζουν να προσφέρουν σε ότι κάνουν (παρά τις δύσκολες συνθήκες). Βλέπω ανθρώπους να ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους παρά το ότι αυτοί που υποτίθεται πως τους διοικούν κάνουν ότι μπορούν για να τους απογοητεύσουν. Βλέπω επιστήμονες να χαλάν τον ελεύθερο τους χρόνο για να φτιάξουν και να διαθέσουν δωρεάν εφαρμογές και ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν πάρα πολλούς ανθρώπους (για ρίξτε μια ματιά στους παρακάτω συνδέσμους, για να γνωρίσετε μια τέτοια προσπάθεια, όπως η SciFY)

http://www.scify.gr  https://www.facebook.com/SciFY.org

Παράλληλα, βλέπω ανθρώπους να χαμογελάνε, να ονειρεύονται, να ερωτεύονται, να παίζουν μουσικές, να νιώθουν. Προσπαθώ να είμαι ένας από αυτούς. Δεν είναι εύκολο. Όσο όμως βλέπουμε ότι υπάρχουν (έστω και λίγοι) άνθρωποι που μας προσφέρουν ζωή έχουμε την ευθύνη να προσπαθούμε να τους ανταποδώσουμε την προσφορά τους.

Αλλάζω πάλι θέμα. Βλέπω τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε ο τυφώνας Sandy στη Νέα Υόρκη. Εντυπωσιάζομαι από το πως η φύση μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας θυμίσει το πόσο μικροί και τιποτένιοι είμαστε και εμείς και τα προβλήματα μας, μπροστά στη δύναμη της. Γελάω  σκεπτόμενος με το τι θα άκουγα από τον κόσμο αν γινόταν μια τέτοια καταστροφή εδώ. Κλαίω όμως με το ότι άκουγα κόσμο το πρωί στο τρένο να λέει "καλά να πάθουν οι κωλοαμερικάνοι".

Και μια και ανάφερα το τρένο, σήμερα το πρωί πάλι κάποιοι επιβάτες παραπονούνταν στον ελεγκτή για κάτι που τους συνέβη χτες. Είχε καθυστέρηση το δρομολόγιο που τους μετέφερε και όταν διαμαρτυρήθηκαν ότι λόγω της καθυστέρησης αυτής θα έχαναν την ανταπόκριση με την άλλη γραμμή (και θα περίμεναν μία ώρα για το επόμενο δρομολόγιο), έβγαλε ανακοίνωση ο οδηγός ότι στην αποβάθρα θα τους περιμένει ο άλλος συρμός. Πράγμα που δεν συνέβη. Και ο ελεγκτής τους είπε ειλικρινά και κυνικά: "μάλλον έβγαλαν την ανακοίνωση έτσι για να μη διαμαρτύρεται ο κόσμος και να πάει ήρεμα στην άλλη αποβάθρα...". Και εκεί σκέφτομαι ότι θέλω να αναιρέσω όλα αυτά που έλεγα παραπάνω. Αν αυτό το πράγμα συνέβη, δεν αξίζει ο οδηγός να φάει μάπες; Ή μήπως το σκέφτομαι αυτό επειδή αποκλείεται αυτός να τιμωρηθεί για την αυθαιρεσία του και θα συνεχίσει να βρίσκεται κανονικά στη θέση του για όσο καιρό του το επιτρέψει η κάθε κυβέρνηση και η κάθε τρόικα; 

Και για να μην γκρινιάζω μόνο, ας κάνω και μια μουσική διαφημισούλα. Οι Gravitysays_i για τους οποίους σας έχω αναφέρει αρκετά στο παρελθόν θα κάνουν δύο συναυλίες. Μία στη Θεσσαλονίκη στις 24 Νοεμβρίου (σαν support στον Jay Jay Johanson), και μία στην Αθήνα στο "Σταυρό του Νότου" στις 13 Νοεμβρίου (όπου εννοείται πως θα με βρείτε εκεί).

Καλό τέτοιο σε όλους

Σκόρπιες Σκέψεις

• Η παραπάνω φωτογραφία έχει παίξει πολύ σήμερα στα ιντερνέτια αλλά νομίζω ότι είναι χαρακτηριστική και του κλίματος και της ψυχοσύνθεσης του κόσμου. Και μπορεί ο τύπος της φωτογραφίας να είναι ένας από τους πάρα πολλούς σαλταρισμένους που κυκλοφορούν στους δρόμους, αλλά σκεφτείτε το πόσοι υπάρχουν γύρω μας που με το που ακούνε λέξεις όπως "Μέρκελ", "Πολιτικοί", "Μνημόνιο", "Διαιτησία", "Ολυμπιακοί", "Παναθηναϊκοί", "Κιθαρίστες", "Ντράμερ", "Τρέντηδες", "Σκυλάδες", "Γατάδες"... φρικάρουν και αρχίζουν τις κατάρες. Πάντα υπάρχει κάποιος εχθρός, κάποιος που απεχθανόμαστε, κάποιος που γουστάρουμε να βρίζουμε και να καταριόμαστε, κάποιος που μας κάνει να ξεχνάμε τους τρόπους μας (ποιους;) και να λέμε ότι μπινελίκι μας κατέβει στο κεφάλι. Γιατί έτσι ήμαστε. Θερμόαιμοι. Γαμάτοι. Με συναίσθημα. Και σε όποιον δεν αρέσει να πάει να ζήσει αλλού. Εδώ είναι Ελλάδα και γουστάρουμε να βρίζουμε. Και μπορεί να μην πετυχαίνουμε ποτέ τίποτα, να μην αλλάζει ποτέ κάτι, να μην βρίσκουμε τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων μας, να μην ψάχνουμε για πραγματικές λύσεις, αλλά εκτονωνόμαστε. Γιατί είναι μαγκιά να καταριέσαι κάποια. Δεν κρίνω το πόσο φταίει ή όχι η Μέρκελ και η κάθε Μέρκελ. Κρίνω απλά τον πόσο χρόνο και το πόση φαιά ουσία καταναλώνουμε για να φτιάξουμε εικόνες σαν τις παρακάτω, αντί να ασχοληθούμε με κάτι εποικοδομητικό.     
  
                                  
  
  
                                 
• Πάντως είναι εκνευριστικό, γελοίο, ηλίθιο το πόσο συχνά αποφασίζει η αστυνομία να κλείσει τους σταθμούς του Μετρό και να γαμήσει την καθημερινότητα τόσου κόσμου που είτε απλά θέλει να πάει στην δουλειά του, είτε να διαδηλώσει, είτε ακόμα και να κάνει τη βόλτα του. Το να επιληφθεί η αστυνομία ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα με ανοιχτούς σταθμούς και κόσμο να μετακινείται είναι τόσο δύσκολο; Δεν είναι. Επίσης το να επιστραφεί μέρος των χρημάτων που έχουν χαλάσει όσοι έχουν κάρτες απεριορίστων διαδρομών ή το να επεκταθεί κατά κάποιες μέρες η διάρκεια τους παραείναι πρακτικό, σωστό και ανθρώπινο για να γίνει εδώ ε; 
• Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Τζον Λένον. Γι' αυτό και το τραγουδάκι στο πάνω μέρος της σελίδας. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι μουσικές και μας κάνουν να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε, να ξεσπάμε, να ονειρευόμαστε. Γι' αυτό και παρά τις αρχικές μας προβλέψεις συνεχίζουμε, κάποιοι φίλοι και εγώ, να βάζουμε τις μουσικούλες μας και να λέμε τις μαλακίες μας στον σταθμό μας. Δεν μας νοιάζει (πολύ) αν μας ακούνε λίγοι ή πολλοί, απλά περνάμε καλά χαλώντας τον χρόνο μας έτσι. 
• Τις προάλλες, στο σχολείο, μια μαθήτρια της Β λυκείου, με ρώτησε σοβαρά γιατί "στο νότιο πόλο δεν χύνεται η θάλασσα στο διάστημα". Είναι εκπληκτικό το τι ακούμε καθημερινά στις τάξεις. Δεν ξέρω αν οφείλεται σε αμορφωσιά, χαζομάρα, αδιαφορία, φαντασία, νεότητα, ανεμελιά, ζωντάνια, τρέλα αλλά είναι εντυπωσιακό το τι μπορεί να πει το στόμα ενός εφήβου με αφορμή το οποιοδήποτε ερέθισμα. Πάντως όσο και να γκρινιάζω για την κατάσταση στα σχολεία, όσες και δυσκολίες να έχει η δουλειά αυτή (αν θες να την κάνεις καλά) είναι απίστευτο το συναίσθημα ικανοποίησης που μπορεί να σου προκαλέσει μια αυθόρμητη καλή κουβέντα των παιδιών για τη δουλειά σου. Μπορεί να σε βρίζουν, να σου σπάνε τα νεύρα, να σου κάνουν να καταστρέφεις τις φωνητικές σου χορδές, αλλά σε μια στιγμή μπορούν να σε κάνουν να λιώσεις.
• Πάντως όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο με εκνευρίζει το να βλέπω ανθρώπους να κρατάνε στο χέρι τους ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ένα ηλεκτρονικό πολυμαραφέτι που παρεμπιπτόντως παίρνει και τηλέφωνα και κοστίζει όσο ένας μηνιαίος μισθός για όσους ακόμα έχουν δουλειά. Πάντως έχει πλάκα το πόσο εξαρτημένος έχει γίνει ο κόσμος από αυτά. Βλέπω κόσμο σε μπαρ, αντί να πίνει, να μιλάει και να χαζεύει τους γύρω του, να στέλνει μήνυμα ότι πίνει, μιλάει και χαζεύει τους γύρω του, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να στέλνει μήνυμα χωρίς να πίνει να μιλάει και να χαζεύει τους γύρω του.
• Επανέρχομαι στο θέμα της "κρίσης". Όπως πολύ σωστά έλεγε ένας φίλος προχτές σε μια κουβέντα που είχαμε είναι το πως ενώ στην αρχή όλης αυτής της κατάστασης κάποιοι περιμέναμε ότι οι δυσκολίες θα φέρουν τον κόσμο πιο κοντά, θα του ξυπνήσουν κάποια συναισθήματα συντροφικότητας, αλληλεγγύης και ομαδικότητας, στην πραγματικότητα βγαίνουν όλο και περισσότερο τα χειρότερα χαρακτηριστικά του είδους μας. Ο ένας απλά θέλει να φάει τον άλλον. Η καθημερινότητα γίνεται ζούγκλα. Χαλαρά οδηγούμαστε προς την αυτοκαταστροφή. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά δυστυχώς η καφρίλα γύρω μας γιγαντώνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς και αυτό είναι πολύ κουραστικό και απογοητευτικό.
• Το έχουν πει πολλοί, πολλές φορές. Το έχουμε ζήσει όλοι. Αλλά όσες φορές και να το πεις, τόσο πιο αληθινό γίνεται. Είναι εντυπωσιακό το πως η τύχη, η ζωή, η πραγματικότητα μπορεί να καταστρέψει σε κλάσματα δευτερολέπτου και χωρίς καμία δυσκολία, όσα σχέδια και να έχεις κάνει στο μυαλό σου, όσο χρόνο και αν σου έχει πάρει να τα καταστρώσεις, όσο κόπο και ενέργεια και να έχεις καταναλώσει για να τα δημιουργήσεις.
• Καλό τέτοιο σε όλους. Και ψυχραιμία...

Σκόρπιες σκέψεις

Είναι φορές που γράφεις κάτι επειδή έχεις κάτι να πεις. Είναι φορές που γράφεις κάτι επειδή έχεις κάτι που δεν θες να το πεις. Είναι φορές που γράφεις κάτι επειδή δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις. Είναι φορές που γράφεις κάτι απλά επειδή θες να κρατήσεις παρέα στη μουσική που ακούς και στο ποτό που πίνεις και να μην αφεθείς στην γλυκιά αγκαλιά του κρεβατιού σου. Μια αγκαλιά που όσο γρηγορότερα έρθει τόσο ευκολότερο θα είναι το επόμενο πρωινό ξύπνημα. Ό,τι και αν συμβαίνει από τα παραπάνω, πάλι είναι μια Κυριακή βράδυ που αποφασίζω να ανανεώσω το βλογ μου.

Μια εβδομάδα πριν έθεσα κάποια ερωτήματα. Κάποια από αυτά απαντήθηκαν, κάποια θα απαντηθούν σύντομα, κάποια ποτέ. Παράλληλα μου δημιουργήθηκαν νέα, ενώ μου απαντήθηκαν κάποια που δεν είχα σκεφτεί ή δεν τολμούσα να θέσω.

Τι είδα όμως μέσα στην εβδομάδα που πέρασε; Και θετικά και αρνητικά όπως πάντα.

Είδα χρυσαυγίτες να σπάνε πάγκους και να γίνονται τρίτο κόμμα σε δημοσκοπήσεις. 

Είδα συναδέλφους να βάζουν γάντια και να κάνουν το χώρο εργασίας τους ομορφότερο και λειτουργικότερο και όχι να σκέφτονται το πως αυτό δεν είναι "δουλειά" τους.

Είδα κόσμο να πλακώνεται μπροστά μου για ασήμαντη αφορμή που μου θύμισε το πόσο ζουγκλοειδής έχει γίνει η καθημερινότητα μας.

Είδα παππούδες να παίζουν ντόμινο, μετανάστες να παίζουν κρίκετ, γονείς να πηγαίνουν βόλτα τα μωρά στα καροτσάκια τους, κόσμο να περπατά και να γυμνάζεται, σκυλιά να τρέχουν ανέμελα σε έναν από τους λίγους ελεύθερους χώρους που βρίσκονται σχετικά κοντά στο σπίτι μου.

Σκέφτηκα το πόσο εύκολα μπορούν να καταστραφούν, να αφεθούν να μαραζώσουν, να τσιμεντοποιηθούν-αξιοποιηθούν, να γίνουν γκέτο, τέτοιοι όμορφοι χώροι όπως το άλσος του Αιγάλεω. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μετά τη δύση του ηλίου, με τίποτα δεν θα το αποφάσιζα να κάνω τη βολτίτσα μου εκεί.

Είδα τον εαυτό μου και κάποιους φίλους να περνάμε καλά ασχολούμενοι με τον κάτι σαν σταθμό μας πανηγυρίζοντας με το ότι καταφέραμε στην τρίτη μέρα λειτουργίας του να πιάσουμε διψήφιο αριθμό ακροατών.

Είδα παιδιά στο σχολείο μου να βαριούνται να απαντήσουν, έστω στην τύχη, ακόμα και τις ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής που τους τέθηκαν γιατί μάλλον θεωρούν δεδομένο το ότι ξύπνησαν και ήρθαν για τις εξετάσεις είναι επαρκής λόγος για να περάσουν την τάξη. Και πολύ πιθανό αύριο το πρωί να δω ότι κάποιοι από αυτούς έχουν δίκιο.

Είδα για μια εβδομάδα σερί το τρένο να έρχεται στην ώρα του και να με πηγαίνει και να με φέρνει από τη δουλειά μου χωρίς καθυστερήσεις. Ξέρω ότι αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ όμως.

Με είδα να περνώ ώρες όμορφες και δημιουργικές και αλλά ώρες που απλά σκότωνα την ώρα μου μην θέλοντας ή μη μπορώντας να κάνω κάτι καλύτερο από αυτό.

Είδα Κυριακή βράδυ γεμάτο μπαρ με χαμογελαστά πρόσωπα. Σκέφτομαι το πως θα είναι αυτά τα πρόσωπα αύριο το πρωί.

Είδα το ρολόι να δείχνει 2, θυμήθηκα τι ώρα θα ξυπνήσω και συνειδητοποίησα πως είτε έχω μάθει να ζω χωρίς ύπνο είτε κάτι άλλο κρύβεται πίσω από την αϋπνία μου. 

Αρκετά για σήμερα. Καλό βράδυ σε όλους.