Το τερατάκι του άγχους

Το άγχος είναι μια λέξη που λέμε συνεχώς, ένα συναίσθημα που βιώνουμε καθημερινά. Τι είναι όμως αυτό; Ο ορισμός λέει ότι "άγχος είναι ένα συναίσθημα δυσθυμίας που προέρχεται από την υποκειμενική βίωση μιας απειλής που εμφανίζεται σε καταστάσεις με αβέβαιη έκβαση ή σε καταστάσεις που ενέχουν την παράμετρο του κινδύνου, στις οποίες το άτομο εκτίθεται αβοήθητο".

Προσέξτε λιγάκι τον ορισμό. Λέει για υποκειμενική βίωση μιας απειλής, είτε σε επικίνδυνες καταστάσεις, είτε σε καταστάσεις με αβέβαιη έκβαση. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι κάτι που συμβαίνει σπάνια, οι καταστάσεις με αβέβαιη έκβαση είναι αυτές που συμβαίνουν κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξης μας. Δηλαδή ο ίδιος βιολογικός μηχανισμός ενεργοποιείται στο ανθρώπινο σώμα, είτε υπάρχει πραγματικός κίνδυνος (π.χ. σε κυνηγά ένας μανιακός με ένα τσεκούρι) είτε υπάρχει απλά μια αβεβαιότητα (π.χ. το τι ζαριά θα φέρεις παίζοντας τάβλι). Οι ίδιες ορμόνες παράγονται στο σώμα, απλά σε διαφορετική ποσότητα, και η ποσότητα καθορίζεται πολλές φορές υποκειμενικά από το πως βιώνει ο καθένας το στρεσογόνο ερέθισμα, και όχι από το ερέθισμα αυτό καθεαυτό. Θυμάμαι ότι αρκετά χρόνια πριν, στο μεταπτυχιακό μου, είχα μελετήσει πολύ τον βιοχημικό μηχανισμό του άγχους, και αυτό που είχα μάθει είναι ότι είναι ένας μηχανισμός, που μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα άσχημες επιπτώσεις, αλλά βραχυπρόθεσμα προετοιμάζει το σώμα μας να αντιμετωπίσει μια επικίνδυνη κατάσταση (δεν χρειάζεται να σας ζαλίσω με τις χημικές λεπτομέρειες, αλλά όποιος θέλει ας μου πει...). Και επειδή σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης, ευνοϊκά για την επιβίωση χαρακτηριστικά μεταφέρονται σε μελλοντικές γενιές καθορίζοντας την μακροπρόθεσμη αλλαγή των ειδών, εικάζω ότι οι πολύυυυυ παλιοί μας πρόγονοι που είχαν αυτή την χαρακτηριστική σωματική αντίδραση, ήταν αυτοί που επιβίωσαν, μετέδωσαν το χαρακτηριστικό τους απογόνους τους και το κληρονομήσαμε και εμείς. Και επειδή οι εξελικτικές αλλαγές στους ζωντανούς οργανισμούς παίρνουν τεράστιες χρονικές περιόδους για να γίνουν, ενώ οι κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές γίνονται συγκριτικά σε χρονικές περιόδους πάρα πολύ μικρότερου μήκους, έχουμε βρεθεί να έχουμε ένα χαρακτηριστικό που περισσότερα προβλήματα δημιουργεί, παρά αποτρέπει γιατί ακόμα δεν έχουμε προλάβει να το διώξουμε. Και επειδή πλέον δεν κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα καθημερινά, αλλά ο μηχανισμός υπάρχει, ενεργοποιείται όχι μόνο κάθε φορά που εικάζουμε ότι κινδυνεύουμε από κάτι, αλλά και κάθε φορά που δεν ξέρουμε το τι θα γίνει σε οποιαδήποτε τομέα της ζωής μας. Μπαίνει δηλαδή το κομμάτι της υποκειμενικότητας που τόνισα στον ορισμό του άγχους παραπάνω. Και αυτοί που δεν έχουν θέμα με το άγχος είναι είτε αυτοί που υποκειμενικά δεν ασχολούνται με τα ερεθίσματα, είτε αυτοί που ξέρουν πως να εξουδετερώνουν τις παρενέργειες του μηχανισμού αυτού με τις δράσεις τους.

 Γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Για να φτάσω στο αυτονόητο, αυτό που λεν οι ψυχολόγοι και οι φίλοι μας που προσπαθούν να μας ηρεμήσουν όταν αγχωνόμαστε. "Ξεκόλα ρε! Δεν έγινε και τίποτα!" είναι αυτό που χρειάζεται να σκεφτόμαστε όταν το τερατάκι του άγχους μας κατατρώει τα σωθικά. Όλα είναι υποκειμενικά, για τον ίδιο λόγο που αγχωνόμαστε εμείς ηρεμούν κάποιοι άλλοι και το ίδιο πράγμα που κάποτε μας άφηνε αδιάφορους τώρα μας τσακίζει και τούμπαλιν. Γράφοντας τα αυτά δεν σας κάνω κήρυγμα αλλά αυτοψυχοθεραπεία, το έχω ξαναπεί. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός ύπαρξης αυτού του βλογ. Πριν συνεχίσω να μιλάω για το άγχος, δείτε ένα ωραίο βιντεάκι που είδα λίγες μέρες πριν, για ένα άλλο θέμα που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους. Την κατάθλιψη.

Εννοείται ότι μου άρεσε ότι ο τρόπος που καταπολέμησε το τερατάκι της κατάθλιψης ο τύπος ήταν η μουσική. Αντίστοιχο τερατάκι με αυτό που είδατε και στο παραπάνω βίντεο είναι και το τερατάκι του άγχους. Ζει μέσα μας, βλέπει ότι βλέπουμε, πειράζει το μυαλό μας και μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Άλλες φορές μένει κοιμισμένο, άλλες φορές είναι σε υπερδιέγερση και δεν μας αφήνει σε ησυχία ούτε μια στιγμή της ύπαρξης μας. Ζουμπάει το στομάχι μας, ανεβοκατεβάζει την ένταση της καρδιάς μας, μπλοκάρει την ανάσα μας, επηρεάζει τη σκέψη, την ομιλία και τις πράξεις μας. Μας προβάλλει στον εγκεφαλικό μας κινηματογράφο όλα τα πιθανά εναλλακτικά μέλλοντα που προκαλούνται από κάθε πράξη μας αλλά πάντα διαλέγει να δείξει τα άσχημα πρώτα. Ένας κόμπος στο στομάχι, μια καρδιά που χτυπά ακανόνιστα μια ανάσα που κόβεται, είναι κάτι που βιώνουν όλο και περισσότεροι γύρω μας για όλο και περισσότερο χρόνο και επηρεάζει τη ζωή τους από όλες τις απόψεις. Ας μην μπω σε λεπτομέρειες για το τι μπορεί να προκαλέσει στον ανθρώπινο οργανισμό η συνεχής παραγωγή των ορμονών που σχετίζονται με το άγχος, ας σκεφτούμε μόνο ότι το τερατάκι αυτό δεν μας αφήνει καν να χαρούμε τις ευχάριστες στιγμές που μας παρουσιάζονται. Και αυτό είναι κρίμα. 

 Και εννοείται ότι οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται αγχώνονται περισσότερο και ότι δεν είναι λύση να τα γράψουμε όλα στα παπάρια μας (όπως συμβουλεύει η φωτογραφία που έβαλα στην αρχή του κειμένου), αλλά κάπως πρέπει να βρεθεί ένα μέτρο. Και για να μη σκάμε και για να κάνουμε και κάτι που έχει σημασία, γιατί χωρίς ενδιαφέρον και ρίσκο, γιατί χωρίς να νοιαζόμαστε για κάτι, δεν μπορούμε να επιτύχουμε τίποτα. Απλά είναι κάποιες φορές που αν ενδιαφέρεσαι για κάτι και βλέπεις ότι δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θες, αυτό που θεωρείς ότι πρέπει να γίνει, είναι πολύ δύσκολο να σταματήσεις να ενδιαφέρεσαι, είναι δύσκολο να σταματήσεις να αγχώνεσαι. Γράφω αυτό το κομμάτι για να ξορκίσω λίγο το κακό του άγχους από μέσα μου. Κατάλαβα ότι έπρεπε να το κάνω όταν ένας φίλος που άκουσε την τελευταία μου ραδιοφωνική εκπομπή την προηγούμενη Τρίτη μου είπε "ρε μαλάκα, πόσο αγχωμένος είσαι όταν κάνεις εκπομπή;". Υποτίθεται, μάλλον δεν υποτίθεται, ισχύει απολύτως, ότι οι εκπομπές μου είναι κάτι που το περιμένω όλη την εβδομάδα και περνάω καλά κάνοντας τες, αλλά ακόμα και σε αυτές φαίνεται το άγχος μου. Φαντάζομαι πως θα δείχνω στη δουλειά... Ίσως η κατάσταση στο σχολείο ειδικότερα και στην παιδεία γενικότερα, ίσως η επερχόμενη μου μετακόμιση, ίσως η μαυρίλα της εποχής,, ίσως τα δικά μου θέματα, ίσως το στραβό μου το κεφάλι, έχουν ξυπνήσει αυτό το τερατάκι που όλο και συχνότερα με ταλαιπωρεί. Θα το σκοτώσω όμως, που θα πάει. Λίγο με μουσικούλα, λίγο με καλή παρέα, λίγο με καλό κρασί, λίγο με το καλοκαιράκι που έρχεται θα το σκίσω το πούστικο. Που θα πάει... Ελπίζω και εσείς να κάνετε το ίδιο. Ηρέμησα τώρα που τα έγραψα...

Καλό βράδυ, και να προσέχετε.

Και μην αγχώνεστε, αν σας πω πόσο κακό μπορεί να κάνει το άγχος θα αγχωθείτε... 

Ομορφιά και αλλαγή.

 Σε μια ταινία που έβλεπα τις προάλλες, είχε αρκετά πανέμορφα τοπία της μακρινής και κρύας Ισλανδίας. Από την Ισλανδία είναι και η φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω. Δεν ξέρω αν είναι "πειραγμένη" ή όχι και δεν με ενδιαφέρει, την έβαλα επειδή είναι όμορφη. Και όσο "πειραγμένη" και αν ίσως είναι, σίγουρα θα είναι χειρότερη από την εικόνα που θα έβλεπε με τα μάτια του αυτός που βρισκόταν πίσω από τη φωτογραφική μηχανή. Όσες φωτογραφίες και αν κυκλοφορούν στα ιντερνέτς σίγουρα θα είναι χειρότερες από αυτή που θα έχω χαραγμένη στο μυαλό μου αν ποτέ έχω τη τύχη να δω το βόρειο σέλας με τα ίδια μου τα μάτια. Στην ίδια ταινία, ένας φωτογράφος πετυχαίνει μία σκηνή που την περίμενε καιρό, αλλά δεν πατά το κουμπί γιατί προτίμησε απλά να τη χαρεί με τα μάτια του και να μην την αποτυπώσει. Πόσο ξένη, πόσο δήθεν, πόσο φτιαχτή θα φαίνεται αυτή η σκηνή στα μιλιούνια του κόσμου που ζει πίσω από τις κάμερες του, που προτιμά να κρύβεται πίσω από μαραφέτια παρά να βιώσει κάτι με όλες του τις αισθήσεις!

 Στη σημερινή ανάρτηση δεν θα γκρινιάξω, ούτε θα αναφερθώ σε πράγματα σημαντικά, σε πράγματα που συζητούν όλοι, σε πολυνομοσχέδια, φαρμακεία, ουρές, σχολεία και τραίνα. Υπάρχουν τόσες, μα τόσες πληροφορίες παντού γι' αυτά. Τα ξέρουμε, μας απασχολούν, μας στεναχωρούν, μας προβληματίζουν, αλλά κάπως πρέπει να ξεφεύγουμε απ΄ αυτά. Και είναι τόσα που γίνονται γύρω που είναι εύκολο να σκάσουμε, να τα χάσουμε, να το χάσουμε και να χαθούμε. Δεν χρειάζεται κάτι συνταρακτικό για να μας δώσει δυνάμεις, χρειάζεται κάτι μικρό, αρκεί να θέλουμε να το αναζητήσουμε και να του αφιερώσουμε λίγες ή παραπάνω στιγμές. Ας ψάξουμε να βρούμε τον χρόνο, να κάνουμε έστω και για λίγο αυτό που μας ευχαριστεί.

 Την Παρασκευή το βράδυ πήγα με έναν φίλο σε μια συναυλία. Ότι και αν είχα, κούραση, νεύρα, άγχος, νύστα έφυγαν με τις πρώτες νότες. Για τις επόμενες δύο ώρες, δεν ήμουν πολίτης αυτής της χώρας, απλά ταξίδευα. Εννοείται ότι για να γίνει αυτό έβαλαν το χεράκι τους τα δύο άτομα που ήταν στη σκηνή, αλλά ακόμα και να μην ήταν τόσο καλή η εμφάνιση τους (που ήταν άψογη), οι νότες που δημιουργούσαν θα έμπαιναν από τ' αυτιά μου στον εγκέφαλο, θα καθάριζαν ότι ασχήμια και βρωμιά προλάβαιναν, και βγαίνοντας θα μου έδιναν κάποιες δυνάμεις για να αντιμετωπίσω το επόμενο κύμα πραγματικότητας. Καθαρά λόγω προσωπικού γούστου, το ότι η συγκεκριμένη συναυλία ήταν σε ένα μικρό μέρος χωμένο στα στενάκια της Κυψέλης, ότι οι μουσικοί δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό (και αυτό ελπίζω να αλλάξει γιατί είναι πολύ ταλαντούχοι) και ότι όλος ο κόσμος που παρακολουθούσε ήταν προσηλωμένος σε αυτό που άκουγε έκανε την εμπειρία μου πραγματικά μοναδική. Λίγες μέρες πριν, την προηγούμενη Δευτέρα, είχα πάει σε άλλη συναυλία. Μια χαρά ήταν και εκεί, αλλά δεν τη χάρηκα τόσο όσο της Παρασκευής. Γεμάτο μαγαζί, πολύς κόσμος, καλή μπάντα, αλλά το μέρος τίγκα από ανθρώπους που απλά είχαν βρεθεί εκεί, για όλους τους άλλους λόγους εκτός από το να ακούσουν μουσική. Και σε αυτό φταίει φυσικά και το μέρος, αλλά είπαμε ότι δεν θα γκρινιάξω σήμερα και δεν θα το συνεχίσω. Σκεφτόμουν να βάλω κάνα βιντεάκι από τη συγκεκριμένη συναυλία (της Παρασκευής) για να δείτε και εσείς το πόσο μαγικά μπορεί να αποδοθούν κομμάτια όπως το Kashmir των Led Zeppelin, και το Teardrop των Massive Attack μόνο με πιάνο και ακουστική κιθάρα, ή να ακούσετε κάποια που δεν την έχετε δει σε κανένα μέσο, να λέει το Summertime, τόσο άψογα που να θέλω να σπάσω την τηλεόραση μου την επόμενη φορά που θα βάλει κάποιο τραγουδοριάλιτι, αλλά δεν έχει ανέβει κάτι μέχρι τώρα αναγκάζοντας σας απλά να πιστέψετε, αν θέλετε, αυτά που γράφω... Για όσους ενδιαφέρεστε για τη μπάντα, πατήστε εδώ και εδώ.

 Ας γυρίσουμε στο θέμα της ομορφιάς. Θα μου πει κάποιος "ρε μάστορα εδώ δεν έχω να φάω, θα τρέχω στις συναυλίες, εξάλλου εμένα δεν μου αρέσουν αυτά τα κουλτουριάρικα που όλο μου προτείνεις, πως θα περάσω εγώ όμορφα;". Μα δεν είπα ότι η συνταγή της μουσικής είναι η μόνη που υπάρχει, η ομορφιά είναι παντού γύρω μας. Δεν είναι δύσκολο για κανέναν το να σταματήσει την ώρα που τρέχει, έστω για δυο δευτερόλεπτα και να γεμίσει το οπτικό του πεδίο, να απολαύσει κάτι που θεωρεί όμορφο. Ένα λουλούδι, μία γυναίκα, ένας άντρας, ένα παιδάκι που γελά, ένα ζώο, οπουδήποτε μπορούμε να βρούμε κάτι όμορφο, και δεν θα χάσουμε κάτι αν απλά σταματήσουμε τους απάνθρωπους ρυθμούς μας και το χαζέψουμε για μερικές στιγμές.

 Και ας αφήσουμε και λίγο το μυαλό μας να ταξιδεύσει, δεν χρειάζεται όλα να τα βλέπουμε μόνο γι' αυτό που είναι. Στην παραπάνω φωτογραφία κάποιοι μπορεί να βλέπουν μόνο μερικά φυλλαράκια να βγαίνουν από ένα ξύλο αμπελιού. Ας πάμε ένα βήμα παραπέρα, ας σκεφτούμε ότι αυτά τα φυλλαράκια θα μεγαλώσουν, θα περιτριγυριστούν από άνθη, θα βγουν σταφύλια και θα φτιάξουν κρασί, όχι οποιοδήποτε κρασί, αλλά το συγκεκριμένο που θα πιούμε μια ιδιαίτερη στιγμή με κάποιον άνθρωπο που θέλουμε να μοιραζόμαστε κάθε τι όμορφο, έναν σύντροφο, έναν φίλο, έναν συνοδοιπόρο σε οτιδήποτε κάνουμε.

 Όσοι διαβάζετε το βλογ μου για καιρό θα θυμάστε το πέρασμα μου για μια διετία από ένα νησάκι. Ίσως να θυμάστε στα γραπτά μου να γκρινιάζω (τι παράξενο...), για το πως δεν μου ταιριάζει ο τόπος, για το πως θέλω να φύγω κτλ. Πράγματι υπήρχαν στιγμές εκεί που ήταν δύσκολες για μένα, υπήρχαν όμως και πολύ όμορφες, και όσο περνά ο καιρός η μνήμη μου σβήνει τις άσχημες και κρατά μόνο τις καλές. Κρατά κάποιους ανθρώπους που γνώρισα εκεί, κρατά το πως ένιωσα ότι βοήθησα (έστω και λίγο) κάποιους μαθητές, κρατά την ομορφιά του τόπου, τη θάλασσα που έγλυφε το μπαλκόνι του σπιτιού μου. Αργά το βράδυ της Παρασκευής, όταν γύρισα από τη συναυλία που σας έλεγα, άνοιξα για λίγο τον υπολογιστή και είδα αυτό το βιντεάκι. Ήταν πολύ παράξενο, γιατί ένιωσα συγκίνηση και νοσταλγία βλέποντας εικόνες από τον τόπο που πανηγύριζα όταν έφυγα. Αλλά έχει νόημα αυτό, δεν μου έφταιγε ούτε ο τόπος, ούτε ο κόσμος, μου έφταιγε ο ρόλος μου εκεί και το ότι δεν μπορούσα να κάνω εκεί αυτά που θέλω και επαγγελματικά αλλά και σαν άνθρωπος.

  Στον τίτλο της ανάρτησης μιλάω και για αλλαγή. Πολλές φορές η ομορφιά είναι άρρηκτα δεμένη με την αλλαγή, και επειδή φοβόμαστε την δεύτερη χάνουμε την πρώτη. Είμαστε τόσο κολλημένοι με το πρόγραμμα μας, με τα κουτάκια που έχουμε φτιάξει που μας πανικοβάλει αν για κάποιο λόγο τα χάσουμε. Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω σε αυτό και πολλές φορές όταν κάτι πάει αρχικά εκτός προγράμματος απογοητεύομαι και νευριάζω, αλλά όταν τυχαίνει αυτή η αλλαγή να οδηγήσει σε κάτι καλό βλέπω ότι χαίρομαι διπλά. Βέβαια δεν χρειάζεται να φτάσουμε και στο άλλο άκρο, ώστε να είμαστε τελείως χυμαδιά, αλλά να μη βλέπουμε με τέτοια αποστροφή την κάθε αλλαγή. Το συζητούσα με έναν φίλο αυτό πάλι τις προάλλες. Θυμάμαι το ύφος των συναδέλφων μου, όταν πάνω στα νεύρα μου τους είπα ότι θα αλλάξω καριέρα. Δεν ήταν αποδοκιμασία, δεν ήταν διαφωνία, ήταν καθαρή έκπληξη. Ήταν ακατανόητο γι' αυτούς αυτό που είπα. Εντάξει το να γκρινιάζει και να τσακώνεται κάποιος στη δουλειά, αλλά το να πει ότι θέλει να κάνει κάτι άλλο με τη ζωή του τους φαίνεται εξωγήινο. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάποια τέτοια τρελή αλλαγή, ούτε και εγώ θα πάρω τέτοια απόφαση εύκολα. Ακόμα όμως και οι μικρές αλλαγές μπορεί να βοηθήσουν να δούμε κάτι καινούργιο, να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους, να βρούμε μια νέα αφορμή για να χαμογελάσουμε. Και στην τελική αυτό είναι το νόημα, να δημιουργούμε στιγμές για να έχουμε να θυμόμαστε, γιατί δεν λέει μετά από χρόνια όταν αρχίζουν να σβήνουν όλες οι άσχημες μνήμες της ζωής μας να βλέπουμε ότι δεν έχει μείνει τίποτε άλλο.

Αυτά για σήμερα. Καλό βράδυ και να προσέχετε...

EDIT: Μπορείτε να ακούσετε κάποια από τα κομμάτια που παίχτηκαν στην συναυλία που αναφέρουμε παραπάνω αν επισκεφτείτε αυτόν τον σύνδεσμο.

Εργασιακή απαλεψιά, αυτοψυχοθεραπεία και κρύα αστεία.

 Πόσο δίκιο έχεις! Πόσο; Δεν μιλάω σε σένα αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια, μιλώ στη φωτογραφία που βλέπεις πιο πάνω. Είναι πραγματικά σπάνιο, το να βρεις άνθρωπο που να μη γκρινιάζει, δικαίως ή αδίκως, για τη δουλειά του (μην τσαντίζεστε όσοι είστε άνεργοι γιατί εσείς πράγματι περνάνε μεγαλύτερα ζόρια). Πολύς κόσμος έχει διαλέξει το λάθος επάγγελμα, είτε λόγω λάθος σπουδών, είτε λόγω συγκυριών. Ειδικά στην εποχή μας, με τα τόσα οικονομικά προβλήματα και την τεράστια ανεργία, ο καθένας κάνει ό,τι βρίσκει για όσα του δώσουν και λέει και ευχαριστώ. Ευχαριστώ λέει μόνο όταν πληρώνεται, γιατί γι' αυτό δουλεύει άλλωστε. Δεν ευχαριστεί όμως καθόλου ούτε για τις συνθήκες, ούτε για τους συναδέλφους του, ούτε γι' αυτούς που βρίσκονται σε υψηλότερη θέση απ' αυτόν (δεν θέλω να τους αποκαλέσω "ανωτέρους"). Ακόμα και κάποιοι σαν και εμένα, που κάνουμε το επάγγελμα το οποίο μας αρέσει, το επάγγελμα που διαλέξαμε, αυτό που θεωρητικά μας γεμίζει, είμαστε μέσα στη γκρίνια και τη μίρλα, επειδή βλέπουμε και βιώνουμε τόσα άσχημα που μας θλίβουν και μας απογοητεύουν. Ίσως να ήμασταν (γιατί γράφω στον πληθυντικό;), ίσως να ήμουν πιο ήρεμος αν έκανα μια δουλειά που δεν μου άρεσε, γιατί δεν θα νοιαζόμουν τόσο. Μπα, μαλακίες λέω, πάλι θα γκρίνιαζα... Αλλά τι να κάνουμε, είναι απαραίτητη λίγη γκρίνια. Είναι η ψυχοθεραπεία μας, η συζήτηση όλων αυτών των καθημερινών προβλημάτων, και είναι καλό όταν το κάνουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επηρεάζουμε την προσωπική μας ζωή. Είναι προτιμότερο να ξεθυμαίνει κάποιος είτε συζητώντας με συναδέλφους μετά τη δουλειά, είτε γράφοντας μπαρούφες στα ιντερνέτια, είτε πίνοντας το βράδυ με φίλους, παρά να μεταφέρει την ένταση του στο σπίτι. Είναι δύσκολο, και οι περισσότεροι δεν το καταφέρνουν κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά καλό είναι να βρουν μια λύση γιατί αλλιώς θα το πληρώσουν. Εγώ προτιμώ τη φάση με τους φίλους και το μπαρ, για πολλούς λόγους. Είναι έτσι φτιαγμένα τα μπαρ που μπορούν να σου αποσπάσουν την προσοχή, και να σε βοηθήσουν να αλλάξεις θέμα κουβέντας καταφέρνοντας συγχρόνως και να εκτονωθείς και να περάσεις καλά. Την ώρα που μιρλιάζεις μπορείς άνετα να σταματήσεις είτε επειδή ακούγεται ένα όμορφο μουσικό κομμάτι, είτε επειδή περνά μια όμορφη ύπαρξη, είτε επειδή τελικά τα ποτάκια και η παρέα σε κάνουν να καταλάβεις ότι δεν έχει νόημα να χαλιέσαι καθημερινά για κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις και ότι όλος ο κόσμος περνάει όχι τα ίδια, αλλά μάλλον χειρότερα από σένα.

 Ο καθένας μας πρέπει να βρίσκει τον δικό του τρόπο αυτοψυχοθεραπείας ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής του. Και ακόμα και αν αυτή ή αυτός που κάποιους τους περιμένει στο σπίτι είναι άτομο με κατανόηση και θέλει να ακούει και να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα, χρειάζεται να βρεθούν και άλλοι τρόποι  εκτόνωσης γιατί οι καθημερινές τέτοιες συζητήσεις αλλάζουν τη δυναμική της σχέσης και τη μετατρέπουν σε κάτι διαφορετικό δημιουργώντας επιπλέον προβλήματα. Εννοείται πως είναι το ιδεατό το να έχεις ένα άτομο στο σπίτι που να σε ηρεμεί, αλλά καλό είναι να μη το παρακουράζουμε γιατί και αυτό έχει τις αντοχές του. Μιλώντας προσωπικά μπορώ να πω ότι η επανέναρξη της ενασχόλησης μου με το διαδικτυακό ραδιόφωνο (για δείτε στα δεξιά σας τα μπανεράκια του σταθμού και της εκπομπής μου) μέσα σε ελάχιστες μέρες με βοήθησε να ηρεμήσω ξεχνώντας (ή απλά βλέποντας με μεγαλύτερη ψυχραιμία) τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στο εργασιακό μου περιβάλλον. Μια εβδομάδα πριν πραγματικά πίστευα ότι το ότι μπήκα στο δημόσιο σχολείο ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, διότι μόνο αυτό και κάποιοι άνθρωποι που υπάρχουν σε αυτό έχουν καταφέρει να με φέρουν τόσο εκτός εαυτού. Τώρα ίσως θα μπορούν να κάνουν μια παρέμβαση κάποιοι στενοί μου φίλοι και να απαριθμήσουν τις φορές που έχουμε τσακωθεί (κυρίως για πολιτικά) σε δημόσιους χώρους με συνοδεία ποτού, αλλά εγώ θα τους απαντήσω ότι αυτό που καταφέρνουν αυτοί μετά από πολύωρη κατανάλωση αλκοόλ και έντεχνη χρησιμοποίηση στρατηγικών τσιγκλίσματος, κάποιοι άλλοι το καταφέρνουν σε ελάχιστα λεπτά και χωρίς κατανάλωση σταγόνας. Αλλά τελικά δεν έχει νόημα το να σκεφτόμαστε το πως θα ήταν η ζωή μας αν είχαμε πάρει κάποιες διαφορετικές αποφάσεις. Όπως μου τόνισαν και χθες, ίσως χρειάζεται να σκεφτόμαστε το πως η πορεία μας μέσα στα χρόνια έχει επηρεάσει θετικά τους γύρω μας και να μείνουμε σε αυτό. Ας συμπληρώσω το κλασικό (το λέω συνέχεια για να το ακούω εγώ), ότι καλό είναι να κοιτάμε το πως θα χαρούμε το παρόν και θα φτιάξουμε το μέλλον και όχι να κοιτάμε προς τα πίσω.
 Το λέω συνέχεια και πραγματικά προσπαθώ (αν και δεν φαίνεται στις αναρτήσεις μου αυτή η προσπάθεια), το να μη ξαναγράψω κάτι για τη πολύωρη καθημερινή μου μετακίνηση με τα τραίνα, αλλά συνεχώς συμβαίνει κάτι που δεν μπορώ να μη μοιραστώ. Ανάμεσα στο σταθμό που κατεβαίνω και τον προηγούμενο του, υπάρχουν κάποια γραφεία του ΟΣΕ, που δεν έχω ιδέα για το ρόλο τους. Πολύ συχνά περνώντας από 'κει βλέπω κάποιους τύπους να κάθονται ράθυμα και να παρατηρούν τα τραίνα που περνούν. Ενίοτε ο συρμός σταματά έξω από τα γραφεία, ο οδηγός κατεβαίνει (πάντα σιγούλια σιγούλια), και ή κάτι λέει με τους τύπους ή περιμένει να ανέβει κάποιος τους στο τραίνο. Ίσως απλά να αλλάζουν βάρδια, ίσως όχι, αλλά ότι και να κάνουν το κάνουν αργά. Μερικές μέρες πριν, την ώρα που φτάναμε στο ύψος των γραφείων το τραίνο άρχισε να μειώνει ταχύτητα και εγώ κοίταξα έξω από το παράθυρο περιμένοντας να ξαναδώ τη σκηνή που σας περιέγραψα παραπάνω. Κάτι όμως με εξέπληξε, ένας τύπος έτρεχε έξω από τα γραφεία (εννοείται κρατώντας ένα φραπέ στο χέρι, δεν κάνω πλάκα...). Κατάλαβα άμεσα ότι κάτι πάει στραβά. Πριν προλάβω να σκεφτώ το οτιδήποτε, ακούω έναν κρότο και νιώθω τη μούρη μου να κολλάει στο μπροστινό κάθισμα. Ευτυχώς η σύγκρουση (με το συρμό που ήταν σταματημένος μπροστά) δεν ήταν πολύ έντονη και δεν χτύπησε κανείς. Γυρίζοντας να δω τι έπαθαν οι άλλοι συνεπιβάτες πρόσεξα το πρεζάκι (άτομο εξαρτημένο από ουσίες, για να το πω και πολιτικώς ορθά) που ήταν χυμένο στα καθίσματα αριστερά μου. Για έναν παράξενο λόγο είχε παραμείνει στην ίδια στάση που ήταν και πριν. Μάλλον το λιώσιμο του είχε απορροφήσει τους κραδασμούς. Που λέτε, αυτός πριν τη σύγκρουση είχε κλειστά τα μάτια του. Όταν γύρισα τα είχε ακόμα κλειστά, μέχρι που τα άνοιξε, είπε με απαράμιλλη ηρεμία τη λέξη "τρόμαξα", και τα ξανάκλεισε γυρίζοντας στον φανταστικό του κόσμο. Ξέχασα σύγκρουση, νεύρα, το (λίγο) χτυπημένο μου πόδι και έβαλα τέτοια γέλια που πραγματικά δεν είχα καμιά διάθεση να ασχοληθώ με το πως και το γιατί της σύγκρουσης. Μάλλον γι' αυτό η συγκεκριμένη γραμμή του τραίνου είναι γεμάτη με εξαρτημένα άτομα, για να μειώνονται οι εντάσεις στους υπόλοιπους...
  Και κλείνω με άλλη μια συμβουλή προς τον εαυτό μου (είπαμε, η ανάρτηση σήμερα είναι για αυτοψυχοθεραπεία) για τα αστεία που ενίοτε λέω στους μαθητές μου.

Αυτή τη συμβουλή - παραίνεση μου την έδωσαν τα παιδιά μου όταν τους είπα το παρακάτω.

  Καλό βράδυ σε όλους, και να προσέχετε...

Ασχήμια και κακογουστιά

Ρίχνοντας μια πρώτη ματιά στην παραπάνω φωτογραφία τι σας έρχεται στο μυαλό; Εμένα μου έρχονται φυλακισμένοι που περπατούν σε ένα διάδρομο που ενώνει δύο κτίρια φυλακών. Κάγκελα δεξιά αριστερά, κάμερες και ηλεκτροφόρα καλώδια φτιάχνουν το ντεκόρ. Δείτε με περισσότερη λεπτομέρεια τη φωτογραφία. Στο βάθος έχει μια ταμπέλα που λέει "επικύρωση εισιτηρίων". Θέλει νομίζω τρομαχτική προσπάθεια για να κάνεις ένα σταθμό τρένου τόσο άσχημο. Κάθε μέρα που διασχίζω αυτόν τον διάδρομο νιώθω πραγματικά σαν φυλακισμένος. Φανταστείτε τον γεμάτο με ανθρώπους στις 7 το πρωί. Φανταστείτε κάποιον από αυτούς να χαμογελάει. Το τελευταίο είναι μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Θέλει προσπάθεια να μη σε ρίξει τόση ασχήμια. Και δεν βρίσκεται η ασχήμια μόνο στον συγκεκριμένο σταθμό του τραίνου. Βρίσκεται παντού. Έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν σε αυτό. Οι Έλληνες δεν έχουμε κανένα σεβασμό προς οτιδήποτε δημόσιο, προς οτιδήποτε πρέπει να μοιραστούμε με άλλους. Παντού βρωμιά, παντού ασχήμια, κακογουστιά και καμία διάθεση αλλαγής. Τα μέρη που διατηρούνται καθαρά είναι ελάχιστα και αυτά γιατί υπάρχει έλεγχος και τιμωρία στην αντίθετη περίπτωση. Συγκρίνετε ένα σταθμό του μετρό με ένα σταθμό του προαστιακού σιδηρόδρομου. Οι πρώτοι βρίσκονται στην εντέλεια, οι τελευταίοι υπό διάλυση, ακόμα και αν χτίστηκαν την ίδια χρονική περίοδο, παρόλο που χρησιμοποιούνται από τους ίδιους ανθρώπους. Είναι απλό. Αν λερώσεις στο μετρό θα σου κόψουν τον κώλο, αν λερώσεις στον προαστιακό δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί σου. Πριν λίγο καιρό διάβασα ότι στο μετρό του Λονδίνου θα αναρτήσουν ταμπέλες με ελληνική ποίηση και σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι να βλέπεις και να διαβάζεις τέτοια πράγματα πηγαίνοντας στη δουλειά σου. Θα μπορούσε να συμβεί και εδώ κάτι τέτοιο, αλλά μόνο στο μετρό. Και μη πείτε ότι αν φτιάχνεται κάτι καινούργιο και όμορφο ο κόσμος το σέβεται και δεν το χαλά. Αυτό ισχύει μόνο όταν υπάρχει έλεγχος και τιμωρία. Γιατί τέτοιοι είμαστε. Γιατί έτσι θέλουμε. Γιατί δεν μας ενδιαφέρει και δεν μας ενοχλεί η βρωμιά. Κρατιέμαι και δεν αρχίζω να λέω για τη βρώμα στα σχολεία...

Ας αφήσουμε την ασχήμια και ας περάσουμε στην κακογουστιά. Θα έχετε παρατηρήσει τη γεωμετρική αύξηση των πινακίδων led παντού. Ξέρετε ποιες λέω, αυτές με τα μπλιμπλίκια που αναβοσβήνουν ασταμάτητα παντού γύρω μας και σας κάνουν να σκέφτεστε τους άμοιρους τους επιληπτικούς και το πόσο έχει δυσκολέψει γι' αυτούς απλά το να κάνουν μια βόλτα. Άρχισαν τα φαρμακεία με τους σταυρούς, ακολούθησαν τα βενζινάδικα με την τιμή της αμόλυβδης (λες και έχει καμιά διαφορά αν το λίτρο έχει 1,629 ή 1,643...) και απότομα χάθηκε το μέτρο. Περίπτερα, τυροπιτάδικα, αγορές χρυσού, ψητοπωλεία, οτιδήποτε σχετίζεται με εμπόριο πρέπει να έχει μια ταμπέλα με μπλιμπλίκια. Φαντάζομαι σε λίγο καιρό να βάζουμε τέτοιες και στο σχολείο (ΕΔΩ ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΙΚΟΣΑΡΙΑ, ΕΔΩ ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ), για να αντιμετωπίσουμε τη μαθητική διαρροή. Ίσως να δούμε τέτοιες και στα μπαρ (ΦΤΗΝΕΣ ΜΠΟΜΠΕΣ, ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ ΝΤΙΡΛΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΤΟ), ή ακόμα και στα "Studio" (ΚΩΛΟΙ, ΒΥΖΑ, ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΣ). Να πω ένα αστείο; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος έλεγχος για το πόσες τέτοιες πινακίδες μπορούν να υπάρχουν σε κάθε τετράγωνο; Δεν θα έπρεπε να υπολογιστεί το πως μπορεί το μπλιμπλίκιασμα να αποσπάσει την προσοχή των οδηγών και να έχουμε κάποιο ατύχημα; Μάλλον πρέπει να πεθάνει πρώτα κάποιος, μετά να γίνει καταγγελία, μετά να βγει η απόφαση και μετά σιγούλια σιγούλια (και ανάλογα με το πόσο αλάνι είναι ο δήμαρχος) να αρχίζουν να κατεβαίνουν οι πινακίδες, όπως έγινε και με τις διαφημίσεις σε γιγαντοαφίσες.

Και μια και αναφέρθηκα σε δημάρχους πρέπει να δώσουμε όσκαρ κλισεδιάσματος σε όλους τους δήμους που αποφάσισαν παραμονές εκλογών να κάνουν ανάπλαση στις πλατείες και να αλλάξουν τις πλάκες στα πεζοδρόμια. "Μπαμπά, μπαμπά, τι είναι πεζοδρόμιο;" "Είναι το μέρος που παρκάρουμε το αμάξι και κάθε φορά που έχει εκλογές το σκάβουν και μας ταλαιπωρούν".

 Ας αλλάξουμε θέμα. Θα έχετε παρατηρήσει ότι όλο και περισσότερο αυξάνεται η εξάρτηση του κόσμου από την τεχνολογία και όλο και μειώνεται η διάθεση του για την κατανόηση της. Δεν ξέρω αν είναι θέμα οικονομίας, παιδείας ή αλλαγής νοοτροπίας. Θυμάμαι ότι κάποτε όλοι είχαμε λιγότερα μαραφέτια που ξέραμε εν μέρει πως και γιατί δουλεύουν, ενώ τώρα όχι μόνο δεν ξέρουμε αλλά δεν μας ενδιαφέρει. Κάποτε βρίσκαμε τρόπους να μαστορέψουμε, να βελτιώσουμε, να καταστρέψουμε, τώρα δεν κάνουμε τίποτα. Δεν είναι μόνο ότι πλέον έχουμε (ή έστω είχαμε) λεφτά, έχουμε καλομάθει τόσο που μας έχει φύγει η περιέργεια. Το βλέπω συνεχώς στα παιδιά στο σχολείο. Δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι "καλός μαθητής" ή όχι. Βλέπω συνεχώς να μειώνεται η διάθεση για αναζήτηση, το γιατί, το πως. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το γιατί γίνεται κάτι. Αυξάνονται γεωμετρικά και αυτοί που δεν ασχολούνται με τίποτα και αυτοί που κάνουν μόνο ότι ξέρουν ότι θα φέρει συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Διαβάζουν μόνο αυτό που ξέρουν ότι θα τους ζητηθεί στην εξέταση. Δεν τους ενδιαφέρει γιατί δουλεύει το κινητό τους, θέλουν απλά να δουλεύει και να πάρουν καινούργιο όταν βγει καινούργιο μοντέλο.

Αυτό που λέει ο Carl Sagan στην παραπάνω φωτογραφία είναι εκνευριστικά σωστό. Διάβαζα για μια έρευνα που έγινε σε ενήλικες στις ΗΠΑ και το αρχικό μου γέλιο αντικαταστάθηκε από θλίψη όταν σκέφτηκα το τι αποτελέσματα θα είχαμε σε αντίστοιχη έρευνα εδώ. Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ, ότι το 27% νομίζει ότι το Gigabite είναι ένα έντομο της Νότιας Αμερικής, ότι το 29% ότι η ημικρανία είναι τύπος ρυζιού, ότι το USB είναι ακρωνύμιο ευρωπαϊκής χώρας, ότι το 42% νομίζει ότι το motherboad είναι το κατάστρωμα κρουαζιερόπλοιου, ότι το 6% νομίζει ότι η διάλεκτος είναι εντερική ασθένεια, ότι το 23% νομίζει ότι το MP3 είναι ρομποτάκι του Star Wars, το 11% νομίζει ότι το HTML είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα κ.α. Μη γελάτε γιατί θα αρχίσω να δημοσιεύω το αρχείο που κρατώ με τις απαντήσεις των μαθητών μου σε διαγωνίσματα και θα βάλετε τα κλάματα (είτε από γέλια, είτε από θλίψη...)

Πριν μερικές αναρτήσεις σας είχα γκρινιάξει για τις διαφωνίες που είχα στο σχολείο για το θέμα των εκδρομών. Γενικά υπάρχει μία έντονη τάση αύξησης των "δράσεων" στα σχολεία. Όπου "δράση" εννοούμε οτιδήποτε κάνουμε για να χαθεί μάθημα. Εκδρομές, επισκέψεις, ομιλίες, προβολές ταινιών, διαγωνισμοί και προγράμματα είναι τα αγαπημένα παιχνίδια των διευθυντών ώστε και τους μαθητές να διατηρούν ικανοποιημένους και να μην αντιδρούν, και στους αποπάνω τους να φαίνονται ότι φτιάχνουν το "νέο σχολείο" και να δίνουν και πάτημα σε κάποιους να λένε ότι τα σχολεία τείνουν να γίνουν απλά διασκεδαστήρια. Η άποψη μου είναι ότι όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο και για την ικανοποίηση συγκεκριμένων στόχων. Και όπως καταλαβαίνετε το μέτρο είναι κάτι που δεν παίζει και πάρα πολύ γύρω μας...

Γιατί σας τα λέω αυτά; Για να σας πω την εμπειρία μου δυο μέρες πριν. Μια και στη Β λυκείου, στο μάθημα της χημείας διδάσκουμε για το πετρέλαιο, τη διύλιση του, τα πετροχημικά προϊόντα κτλ., θεώρησα σωστό να οργανώσω μια επίσκεψη σε διυλιστήριο (που είναι εξάλλου δίπλα στο σχολείο) για τη συγκεκριμένη τάξη ώστε και να παιδιά να δουν από κοντά αυτά που λέγαμε στη θεωρία, και να μπορούν να κάνουν τις ερωτήσεις τους (περί ρύπανσης της περιοχής π.χ.) σε άτομα που έχουν περισσότερες πληροφορίες από μένα για τα θέματα αυτά. Όλα καλά θα πείτε μέχρι εδώ. Φανταστείτε όμως τη φάτσα μου όταν έγινε το παρακάτω. Ο υπεύθυνος του διυλιστηρίου εξηγούσε τα προληπτικά μέτρα που παίρνουν για ατυχήματα και ανάφερε το ετήσιο κόστος, το οποίο φάνηκε τεράστιο σαν ποσό στους μαθητές και κάποιοι το θεώρησαν σπατάλη (το αφήνω ασχολίαστο αυτό). Την ώρα που γίνεται αυτή η κουβέντα, αρχίζουν να βαράνε σειρήνες, βλέπω από το παράθυρο της αίθουσας που είμαστε πυροσβεστικό όχημα να περνάει γκαζωμένο, και τον κύριο που μας έκανε την ενημέρωση να τρέχει αγχωμένος να μιλήσει σε εσωτερικό τηλέφωνο για να μάθει τι γίνεται. Απ' ότι μου είπαν το πρόσωπο μου πρέπει να άλλαξε χρώματα σαν ταμπέλα led. Μία σκηνή αμέσως πέρασε από το μυαλό μου. Ένας κρότος, μία λάμψη, και μετά να βρίσκομαι σε τηλεοπτικό παράθυρο να με βρίζει δημοσιογράφος γιατί φταίω για τον θάνατο μαθητών και γιατί τους έφερα σε κίνδυνο ενώ θα μπορούσα απλά να τα πάω για καφέ στην παραλία... Τελικά αποδείχτηκε ότι το συμβάν ήταν μια από τις πολλές ασκήσεις ετοιμότητας που γίνονται, οι οποίες κανείς δεν ξέρει ότι είναι ασκήσεις μέχρι να ολοκληρωθούν πλήρως. Είναι να μη το ρίξεις στα τσίπουρα μετά το μάθημα;

Αυτά για σήμερα. Καλό σας βράδυ, και να προσέχετε.

Υ.Γ. Για όσους ενδιαφέρεστε, σύντομα θα μάθετε νέα για τη νέα μου ραδιοφωνική προσπάθεια. Μουσικές, σαρδάμ και παραληρήματα σε λίγο καιρό σε νέα διαδικτυακή στέγη.  

Ουστ βρε φλωροάρρωστοι

 Υπάρχουν πάρα πολλές μόδες τη σημερινή εποχή στη χώρα μας, αλλά αυτή που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες είναι πολύ κουραστική. Μιλώ για τη γρίπη. Όλος ο κόσμος φταρνίζεται, βήχει και παράγει τόνους μύξας όχι μόνο δημιουργώντας άσχημη εικόνα (και στους γύρω μας, αλλά και στους ξένους τουρίστες) αλλά και πρόβλημα στην κοινωνία και στην οικονομία! Στην οικονομία δημιουργούν πρόβλημα τύποι σαν και μένα που αντί να φερθούν σαν πραγματικοί άντρες και να πάνε άρρωστοι στη δουλειά για το καλό του τόπου, κάθονται σπίτι τους να αναρρώσουν και σπαταλούν το πρωινό τους διαβάζοντας ειδήσεις και γράφοντας στα βλογς. Στην κοινωνία δημιουργούν πρόβλημα όλοι οι υπόλοιποι που γκρινιάζουν επειδή λόγω της δυσλειτουργίας-ανυπαρξίας πρωτοβάθμιου συστήματος υγείας δεν μπορούν να βρουν γιατρό ή δεν έχουν να τον πληρώσουν, για να τους γράψει τα απαραίτητα φάρμακα ή την άδεια που θα δικαιολογήσει την απουσία τους από τη δουλειά. Κάνουν διπλό κακό δηλαδή, και δεν γίνονται καλά μεταδίδοντας και άλλο τον κακό ιό και γεμίζουν την ατμόσφαιρα με ενέργεια γκρίνιας που όλοι ξέρουμε το τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στην ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας. Δεν έχει σημασία που ο κόσμος όχι μόνο δεν βρίσκει γιατρούς, αλλά ούτε εμβόλια να κάνει. Σημασία έχουν τα καθησυχαστικά λόγια του υπουργού μας. "Δεν χρειάζεται πανικός για τη γρίπη" μας λέει ο κυρ Άδωνις. 

 Επειδή όμως αυτή η δήλωση του υπερυπουργού μας σηκώνει συζήτηση, η συντακτική ομάδα του Νιουσλέτε απευθύνθηκε σε ειδικό Αδωνολόγο για να μας εξηγήσει τι εννοεί. Ο Δρ Π. Ούτσας μας εξήγησε πως ο υπουργός έχει φτάσει στο αμήν με τις γκρίνιες και την ηττοπάθεια μας. Τον εξοργίζει, την ώρα που αυτός δουλεύει τόσο, να βλέπει κόσμο να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό και να είναι μέσα στη μίρλα επειδή έκανε ένα αψού και έτρεξε λίγο η μυτούλα του. Οι προηγούμενες γενιές δηλαδή που δεν είχαν ούτε φάρμακα ούτε γιατρούς πως επιβίωσαν; Μέσα στη τσαντίλα του μάλιστα υπάρχει φήμη ότι αποκάλεσε όλους τους άρρωστους "φλώρους". Εμείς ως Νιουσλέτε θεωρούμε ότι η φράση αυτή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ειπώθηκε μια και ήταν αρκετά κοινή σε παλιούς του συνεργάτες, από τότε που αυτός ήταν χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη και έλεγε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάει στη Νέα Δημοκρατία.  Για του λόγου το αληθές, ας δούμε ένα βίντεο από μια πενταετία πριν που αποδεικνύει αυτό που λέγαμε για τη χρησιμοποίηση της φράσης.

Ο Δρ. Π. Ούτσας κατάφερε να αποσπάσει και κάποιες αποκλειστικές πληροφορίες από το περιβάλλον του υπουργού για το τι σκοπεύει να κάνει το υπουργείο υγείας και η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα προβλήματα υγείας των πολιτών, αυτή την περίοδο της οικονομικής κρίσης που δεν υπάρχουν λεφτά για τέτοιες περιττές πολυτέλειες (όπως υγεία, παιδεία κτλ.). Όλα τα μέτρα βασίζονται στις εξαιρετικές γνώσεις του υπουργού για το παρελθόν των Ελλήνων, μια και είναι λάτρης της ελληνικής ιστορίας. Μάθαμε ότι δημιουργήθηκε μία task force από παντογνώστριες θεραπεύτριες γιαγιάδες οι οποίες πρότειναν την επαναχρησιμοποίηση των παρακάτω μέτρων, που τόσα χρόνια λειτουργούσαν στην εντέλεια και πλέον τείνουν προς εξαφάνιση.

1) Η θεραπεία του ασπασμού:

Είναι μια πάρα πολύ απλή θεραπεία, με άμεσα και έμμεσα οφέλη και βασίζεται στην ιστορικά χρησιμοποιούμενη φράση "θα το κάνω μάκια να περάσει". Ο καθένας μας μπορεί να κάνει "μάκια" (άντε και ένα μόνο "μάκι" οι τσιγκούνηδες) στους γύρω μας ώστε να βοηθήσουμε τη θεραπεία τους. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι ένα φιλί έχει ευεργετικές ιδιότητες στον οργανισμό, ενώ παράλληλα υπάρχει και η περίπτωση αν αυτό γίνεται μεταξύ ερωτικών συντρόφων να οδηγήσει στην τεκνοποίηση ώστε έτσι θα μειωθεί και το πρόβλημα της υπογεννητικότητας! (Η υπογεννητικότητα είναι άλλο ένα από τα προβλήματα που προσπαθεί να καταπολεμήσει ο υπερυπουργός μας με τα παιδιά που κάνει).

2) Η θεραπεία του καπνού:

Η θεραπεία αυτή είναι κυρίως για την επούλωση πληγών αλλά έχει επίσης άμεσα και έμμεσα οφέλη. Παλιότερα όταν κάποιος χτυπούσε, του έβαζαν καπνό από το τσιγάρο στην πληγή ώστε να σταματήσει η αιμορραγία. Αυτή είναι μία τεχνική που σχεδιάζεται να χρησιμοποιηθεί ευρέως στα νοσοκομεία και στο ΕΚΑΒ. Ξέρουμε όλοι για την έλλειψη απλών υλικών (όπως γάζες και τσιρότα) που υπάρχει στα νοσοκομεία. Έλλειψη όμως από τσιγάρα δεν υπάρχει. Είναι πανεύκολο να βρεις ένα τσιγάρο οπουδήποτε, ακόμα και μέσα σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Επίσης χρησιμοποιώντας τα, τονώνουμε την ελληνική καπνοβιομηχανία, που είναι ένας από τους ελάχιστους κλάδους που συνεχίζει να λειτουργεί αποδοτικά στην Ελλάδα.

3) Η θεραπεία της υπομονής:

Εδώ υπάρχουν δύο εναλλακτικές προτάσεις οι οποίες θα λειτουργούν παράλληλα.

Η πρώτη πρόταση βασίζεται στην έκφραση "Κάνε υπομονή, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει". Μέσω αυτής της θεραπείας ο ασθενής, εκτός από την βελτίωση της υγείας του, μαθαίνει για τις ευεργετικές ιδιότητες του γάμου. Είμαστε σίγουροι ότι θα γίνει παράλληλη καμπάνια, χρηματοδοτούμενη από την εκκλησία, για τη διευκρίνηση ότι μόνο ο θρησκευτικός γάμος θεραπεύει και όχι ο πολιτικός.

Η δεύτερη πρόταση βασίζεται στην έκφραση "Κάνε υπομονή, μέχρι να πας φαντάρος θα γιάνει". Η πρόταση αυτή προωθείται από το γενικό επιτελείο στρατού, και το σωματείο μιζαδόρων "Ο Άκης", ώστε να ωθηθούν περισσότεροι νέοι να καταταγούν εθελοντικά στον στρατό, να σταματήσουν τις φλώρικες αναβολές, και να δημιουργηθούν ανάγκες για νέες αγορές υπερσύγχρονων εξοπλιστικών συστημάτων που όχι μόνο θα σκοτώνουν τους κακούς, αλλά παράλληλα θα θεραπεύουν τους καλούς.

4) Η θεραπεία της βασκανίας:

Είναι η γνωστή σε όλους θεραπεία του ξεματιάσματος. Ομάδες εθελοντριών γιαγιάδων θα εκμεταλλευτούν τις ικανότητες τους για πρόληψη και θεραπεία πάσας νόσου. Η θεραπεία θα γίνεται τηλεφωνικά, όπου ο ασθενής θα καλεί, σε πενταψήφιο νούμερο που θα δημιουργηθεί με εξαιρετικά χαμηλές χρεώσεις για κάθε ασφαλισμένο, και η γιαγιά-τηλεφωνήτρια θα τον ξεματιάζει. Αν κάποιος θέλει συγκεκριμένη γιαγιά, θα πρέπει να κλείνει ραντεβού με χρέωση της πιστωτικής του κάρτας. Παράλληλα θα λειτουργεί και μονάδα πρόληψης. Ειδικά εκπαιδευμένη, στις νέες τεχνολογίες, ομάδα ξεματιάστρων θα μεταδίδει την θεραπεία μέσω του δωρεάν Wi-Fi που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός, έτσι ο καθένας μας μέσω του υπολογιστή ή του κινητού τηλεφώνου του να μπορεί θωρακίζει το ανοσοποιητικό του σύστημα.

Παρά τις δύσκολες στιγμές και ο πρωθυπουργός, και ο υπουργός υγείας έχουν υποσχεθεί στο λαό ότι θα κάνουν "τα πάντα για την υγεία", γι' αυτό και μέσω τις προεδρίας της Ε.Ε. υπάρχει συνεννόηση με την κυβέρνηση του Βελγίου ώστε να μας δανείσουν τα πάντα που χρειαζόμαστε χωρίς να τα κουβαλάμε από την Κίνα.

Καλό τέτοιο (και να προσέχετε...)

Πανικός και ομίχλη

Όλοι θα είδατε την ομίχλη που είχε γεμίσει τις περισσότερες περιοχές της Αττικής την Τετάρτη το πρωί αλλά και σήμερα. Αν δεν την είδατε είτε ζείτε σε μέρος μη ομιχλώδες, είτε δεν ξυπνήσατε το πρωί , είτε έχετε πρόβλημα όρασης. Κάποιοι που και σε ομιχλώδες μέρος ζούμε και το πρωί ξυπνήσαμε και πρόβλημα όρασης δεν έχουμε, είχαμε τέτοια νύστα που νομίζαμε ότι κάπου έχει πάρει φωτιά και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε από που έρχεται αυτός ο παράξενος καπνός που δεν μυρίζει. Μόλις κατάλαβα ότι είναι ομίχλη θυμήθηκα μια έκφραση που έλεγε ένας παλιός μου συμμαθητής στο λύκειο κάθε φορά που έβλεπε κάτι που τον εντυπωσίαζε: "πανικός και ομίχλη". Η έκφραση αυτή νομίζω περιγράφει αρκετά καλά αυτό που βλέπουμε είτε στην καθημερινότητα μας είτε μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης και του υπολογιστή μας. Αν συνυπολογίζουμε και την πατροπαράδοτη τσίκνα της σημερινής ημέρας μπορούμε να πούμε ότι το τοπίο είναι ομιχλώδες από όλες τις απόψεις.

Σήμερα δεν θα μιλήσω καθόλου για το θέμα που συνηθίζω να αναφέρομαι, την εκπαίδευση δηλαδή. Δεν έχει νόημα να σας λέω τα ίδια και τα ίδια. Πάντως γελάω και εγώ με τον εαυτό μου, όταν συνειδητοποιώ το πόσο γραφικός έχω καταντήσει αφού σε κάθε συνεδρίαση του συλλόγου διδασκόντων του σχολείου μου φτάνω από να αρχίζω να φωνάζω (στην καλύτερη περίπτωση) ως το να βγω έξω από την αίθουσα λέγοντας ατάκες όπως "η δημόσια εκπαίδευση τελείωσε για μένα" ενώ κρατάω τα νεύρα μου για να μην επιτεθώ σε κάποιον. Παρατηρώντας με σκέφτομαι ότι έχουν πραγματικό ενδιαφέρον οι αντιδράσεις μου σε αυτές τις συνεδριάσεις. Όσοι με γνωρίζετε από κοντά ξέρετε ότι και ευγενικός άνθρωπος είμαι και ήρεμος, ενώ και μέσα στην τάξη (στο μέτρο του δυνατού) καταφέρνω να αποφεύγω τις εντάσεις και να συνεννοούμαι με τους αφηνιασμένους εφήβους (πέρσι μία μαθήτρια μου είπε ότι με χαρακτηρίζει μια "ευγενή γαϊδουριά" μια και δεν αντιδρώ έντονα σε ότι και να γίνει). Σε συνεδριάσεις όμως καθηγητών με θυμάμαι να κλοτσάω πόρτες, να φωνάζω, να ρίχνω βλέμματα τρελού και να επιτίθεμαι (αγενώς για τα δικά μου δεδομένα) κυρίως σε άτομα που θεωρητικά δεν θα έπρεπε να το κάνω (διευθυντές, σχολικούς συμβούλους κτλ.). Τελικά σας μίλησα για σχολεία...

Είναι μάλλον που η παιδεία είναι ένα από τα θέματα που με ενδιαφέρει και με απασχολεί τόσο. Και πάντα με απασχολούσε και η πολιτική πλευρά των κοινωνιών που ενδιαφέρονται πραγματικά για την παιδεία τους. Θυμάμαι όταν ήμουν πιο μικρός, και με πιο επαναστατικές θεωρίες στο κεφάλι μου, να θαυμάζω αυτό που γινόταν στην Κούβα. Την πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία, που μαζί με την υγεία εξακολουθώ να θεωρώ ότι είναι αγαθό που πρέπει να παρέχεται από το κράτος σε κάθε πολίτη του δωρεάν με απόλυτη σοβαρότητα και υπευθυνότητα, άρα δεν μπορούσα παρά να εκτιμώ αφάνταστα ένα κράτος που τα παρέχει αυτά στους πολίτες του. Θυμάμαι όμως, όταν αρκετά χρόνια πριν, ένας φίλος (με παρόμοιες απόψεις) είχε επισκεφτεί την Κούβα και όταν τον ρώτησα να μου πει τις εντυπώσεις του μου είπε κατά λέξη: "αν ζούσες εκεί και εσύ αντικαθεστωτικός θα ήσουν". Όταν είμαστε από μακριά είναι εύκολο να βλέπουμε ότι θέλουμε, με τις παρωπίδες των πολιτικών μας απόψεων και να ξεχνάμε ότι αυτοί που τα βιώνουν τα βλέπουν τελείως διαφορετικά. Ας πάρουμε τα του οίκου μας. Πριν μερικά χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία ήταν υπέρ της Ε.Ε. και του ευρώ, γούσταρε την ανάπτυξη (φούσκα) που υπήρχε, κάποιοι βολεύτηκαν πολύ κάποιοι απλά ζούσαν αξιοπρεπώς, και γενικά βλέπαμε όλοι το μέλλον με αισιοδοξία και σιγουριά. Θυμάμαι 6-7 χρόνια πριν να τσακώνομαι με φίλους μου γιατί μου έλεγαν ότι είναι καλή κίνηση να πάρει κάποιος στεγαστικό δάνειο αν έχει καλή δουλειά, ενώ εγώ διαφωνούσα. Μερικά χρόνια πριν πάλι (4-5) όταν διορίστηκα στο δημόσιο και μαθαίναμε ότι κάτι δεν πάει καλά με την οικονομία έρχονταν οι συνδικαλιστές στο σχολείο και μας έλεγαν πανικόβλητοι ότι παίζει να μην πάρουμε καμία αύξηση για τα επόμενα χρόνια και αυτό μας φαινόταν τραγικό. Πλέον μετά τη σκατοπλημμύρα που έχουμε υποστεί όλοι μας τα θυμόμαστε αυτά και γελάμε. Α και παράλληλα οι περισσότεροι μας έγιναν κατά της Ε.Ε. του ευρώ και θυμήθηκαν το αριστερό και επαναστατικό τους παρελθόν. Δεν λέω ότι δεν έχουμε λόγο να αντιδρούμε (έχουμε και παραέχουμε), αλλά μου φαίνεται παράξενο το πόσο εύκολα βλέπω ανθρώπους σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να κάνουν ιδεολογικές κωλοτούμπες και να δαιμονοποιούμε συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες πολιτικές που και εμείς (εκείνοι...) συντηρούσαν τόσα χρόνια, ενώ παράλληλα δεν αναγνωρίζουμε (το έστω μικρό) μερίδιο ευθύνης μας στην σκατοκατάσταση που επικρατεί. 

Και επειδή αυτή η σκατοκατάσταση δεν υπάρχει μόνο εδώ, αλλά σε πολλά μέρη του κόσμου, βλέπουμε όλο και συχνότερα και έντονες αντιδράσεις του κόσμου και βίαιες αντιπαραθέσεις με τραγικά αποτελέσματα. Ο κόσμος καλά κάνει και αντιδρά, γιατί πάντα πρέπει να θέλει το καλύτερο και να προσπαθεί να το αποκτήσει. Το πόσο καλό θα είναι αυτό το καλύτερο όταν το αποκτήσει ας το αφήσουμε στους ίδιους να το κρίνουν. Όπως έγραψε και ένας φίλος στο φατσοβιβλίο τις προάλλες σε ένα σχόλιο, "το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο από την άλλη πλευρά του φράχτη, ασχέτως από ποια πλευρά το βλέπεις". Εγώ ως απαισιόδοξος απλά συμφωνώ με αυτό που λέει η φωτογραφιούλα στο πάνω μέρος του κειμένου, ξέροντας ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, ότι κάθε κατάσταση έχει και τα θετικά και τα αρνητικά της και ότι πάντα κάποιοι θα εκμεταλλεύονται την κατάσταση αυτή για να πατήσουν τους γύρω τους (είναι χαρακτηριστικό του είδους μας, όπως έγραφα και λίγες μέρες πριν).

Αυτό όμως που με εξοργίζει είναι οι παρωπίδες τις οποίες φορούν όσοι σχολιάζουν διάφορα πολιτικά γεγονότα. Κάνω ένα διάλειμμα λέγοντας σας ένα στιχάκι που λέγαμε με φίλους όταν είμασταν φοιτητές (νομίζω ότι ήταν γραμμένο σε τοίχο). "Πελοπίδα Πελοπίδα βγάλε ποια την παρωπίδα"

Σαν βλαμμένο εξακολουθώ να μονολογώ αυτόν τον στίχο κάθε φορά που βλέπω ειδήσεις. Ας πάμε στην Ουκρανία. Οι ειδήσεις μιλούν για εξεγερμένο λαό που θέλει κάτι καλύτερο και έχουν βαρεθεί την καταπίεση της Ρωσίας (και έχουν δίκιο) και οι αριστεροί λένε για βαλτούς από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. που θέλουν να βάλουν χέρι στον φυσικό πλούτο της Ουκρανίας (και έχουν δίκιο). Το άσχημο είναι ότι κόσμος πεθαίνει όμως και δεν θα βρει το δίκιο του ότι και να γίνει. Και η Ε.Ε. βάζει κυρώσεις για την εκτεταμένη αστυνομική βία (που πράγματι υπάρχει) ενώ κάνει τα στραβά μάτια σε χώρες μέλη της (εμάς καλέ) που έχουν κάνει την αστυνομική βία καθημερινή είδηση. Ο λαός όντας από μέσα δεν μπορεί να δει πως ό,τι και να γίνει κάποιος θα τον έχει με το καρότο και το μαστίγιο (είτε είναι Ε.Ε. είτε είναι Ρωσία) ας του δώσουν όμως το δικαίωμα να αποφασίσει αυτός τη μοίρα του χωρίς αιματοχυσίες. Είναι ένα πράγμα που λέγεται δημοκρατία και το ξεχνάμε... Δημοφήμισμα οέο!
Κάτι αντίστοιχο γίνεται και στη Βοσνία αλλά από την αντίθετη πλευρά. Εδώ οι εξεγερμένοι (που και αυτοί έχουν εννοείται δίκιο γιατί θέλουν κάτι καλύτερο για το μέλλον τους) είναι κατά της Ε.Ε. και παίρνουν τη χλεύη των μέσων ενημέρωσης ως αγράμματοι που δεν ξέρουν τι θέλουν. Βλέπουμε δηλαδή το παιχνιδάκι μας "μνημόνιο-αντιμνημόνιο" να παίζεται παντού με τα ίδια χαρακτηριστικά. Πάντα και παντού όμως ο απλός κόσμος χάνει και κάποιοι φορώντας τις παρωπίδες τους προσπαθούν να τραβήξουν πελάτες είτε προς την μία είτε προς την άλλη πλευρά. 

Και είμαστε και εμείς οι διαλλακτικοί που μας τα χώνουν και οι μεν και οι δε χωρίς να μπορούμε να βγάλουμε το άχτι μας και να ξεσπάσουμε θεωρώντας ως το απόλυτο κακό την άλλη πλευρά. Ευτυχώς που για μας υπάρχει το αλκοόλ. Όσο υπάρχει το αλκοόλ υπάρχει ελπίδα...

Υ.Γ. όσο και αλκοόλ να πιεις όμως χάνεις την ελπίδα σου όταν πρακτικά ενήλικοι σε ρωτούν πράγματα όπως "τα πλαστικά φυτά κάνουν φωτοσύνθεση;"

Καλό σας βράδυ (και να προσέχετε...)

Κυριακάτικες σκέψεις

Είναι ωραία η ημισαπίλα της Κυριακής, όταν έχεις περάσει ένα ωραίο Σαββατόβραδο. Η μέρα είναι γεμάτη από νύστα και χαλαρότητα ως αποτέλεσμα της διασκέδασης της προηγούμενης βραδιάς, που ανάλογα με το πως βλέπεις το ποτήρι, μισοάδειο ή μισογεμάτο, οδηγεί είτε σε αύξηση των δυνάμεων για την αντιμετώπιση της εβδομάδας που έρχεται, είτε στην κλασική κυριακάτικη μαυρίλα.

Είναι ωραίες οι Κυριακές που μπορείς να ξεπετάξεις στα γρήγορα την προετοιμασία της δουλειάς της Δευτέρας ώστε να κάνεις ότι θες χωρίς κανένα πρόγραμμα. Και φυσικά μέσα σε αυτά ενίοτε είναι η παρακολούθηση μιας σειράς ή μιας ταινίας.

Πολύς κόσμος περίμενε την έναρξη της νέας σαιζόν του "House of Cards", και ήμουν ιδιαίτερα ικανοποιημένος που αυτή την όμορφη Κυριακή μπόρεσα να αφιερώσω μια ωρίτσα στην παρακολούθηση του πρώτου επεισοδίου. Βλέποντας το, μου ήρθαν στο μυαλό πάλι κάποιες αλήθειες όπως: πόσο ηθοποιάρα είναι ο Kevin Spacey, πόσο εύκολο είναι για κάποιους ανθρώπους το να ψεύδονται και να εκμεταλλεύονται τους άλλους, πόσο άσχημες ιδιότητες και χαρακτηριστικά έχει ο άνθρωπος ως είδος. Το βλέπουμε συνεχώς, και στην καθημερινότητα μας, και στην κοινωνία, και στην ιστορία πως το ανθρώπινο είναι το μόνο είδος που έχει την ικανότητα και την δυνατότητα να κάνει συνειδητά κακό, όχι μόνο για την επιβίωση, αλλά και για την ικανοποίηση του. Τα ίδια έγραφα περίπου και μερικούς μήνες πριν όταν είχα δει το τέλος της πρώτης σαιζόν αυτής της σειράς, αλλά δεν έχει γίνει κάτι από τότε που να μου αλλάξει την άποψη μου αυτή. Κάτι αντίστοιχο λέει και ο Adama σε άλλη μια αγαπημένη μου σειρά, το "Battlestar Galactica", όπου σε έναν λόγο του λέει: "…όταν πολεμούσαμε τους Cylons, το κάναμε για να σωθούμε από τον αφανισμό, αλλά ποτέ δεν απαντήσαμε στο γιατί. Γιατί αξίζουμε εμείς ως άνθρωποι να σωθούμε; Ακόμα διαπράττουμε φόνους, από απληστία, έχθρα, ζήλεια. Και συνεχίζουμε να μεταφέρουμε τις αμαρτίες μας στα παιδιά μας. Αρνούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη για οτιδήποτε έχουμε κάνει…".  Αλλά μάλλον αυτό είναι το τίμημα που πρέπει, ως είδος, να πληρώσουμε για το ότι μπορούμε να νιώσουμε, να δημιουργήσουμε, να παθιαστούμε, να χορέψουμε, να γελάσουμε, να "ευ ζήσουμε" και όχι απλά να επιβιώσουμε και να αναπαραχθούμε. Σταματώ τις αμπελοφιλοσοφίες προτείνοντας σας άλλη μία σειρά. Είναι γαλλική, λέγεται "Les Revenants", την έμαθα επειδή τη μουσική της υπόκρουση υπογράφουν οι Mogwai, και τα πρώτα επεισόδια που έχω δει παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον. Αλλά και να μη δείτε τη σειρά, ακούστε τον δίσκο των Mogwai...

Ας πάμε σε κάτι ποιο καθημερινό. Εδώ και δυόμιση χρόνια, όταν πηγαίνω λίγο μετά τις 6, στο σταθμό του τραίνου το πρωί, παρατηρώ ένα μαγαζί. Κάποιοι θα μπορούσαν να το πουν "κέντρο λαϊκής διασκέδασης χωρίς ζωντανή μουσική", κάποιοι θα μπορούσαν να το πουν "ελληνάδικο" κάποιοι απλά το λέμε "σκυλάδικο του κερατά". Την συντριπτική πλειοψηφία των ημερών, εκείνη την ώρα έχει ακόμα φώτα, και πολλές φορές ακούγεται μουσική από μέσα. Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη πρωί, ακούγεται μουσική από μέσα. Και μονίμως αναφωνώ το ίδιο ερώτημα. "Γιατί κακή μου κρίση και κακό μνημόνιο που έχεις κλείσει τόσα μαγαζιά, έχεις αφήσει αυτό απείραχτο;" η οποία ερώτηση βασίζεται περισσότερο στο  "ΠΟΙΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΪ ΣΤΑ ΣΚΥΛΑΔΙΚΑ;". Κατά καιρούς βλέπω διάφορες περίεργες φάτσες να βγαίνουν από μέσα, και θέλω να τους ρωτήσω π.χ. τι δουλειά κάνουν, που βρίσκουν τα λεφτά, σε ποιον ΩΡΛ πάνε να τους κοιτάξουν τ' αυτιά, και ποιος κτηνίατρος τους εμβολιάζει μη τύχει και κολλήσουν κάνα Καλαζάρ με τόσο σκυλάδικο.

Αλλάζω θέμα πάλι. Σε μερικούς μήνες που έρχονται δημοτικές εκλογές, προσέξτε τι θα ψηφίσετε γιατί μπορεί να έρθει η συντέλεια του κόσμου και θα φταίτε εσείς! Ειδικά οι ψηφοφόροι του δήμου της Αθήνας κινδυνεύετε άμεσα αν ρίξετε την ψήφο σας στον νυν δήμαρχο. Για διαβάστε ανάλυση εδώ. 

Πάμε στην κλασική μου γκρίνια για τα σχολεία. Για άλλη μια φορά, για άλλη μια χρονιά, δέχτηκα αρκετή πίεση στο σχολείο που δουλεύω, όχι για να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου, αλλά για να συνοδεύσω μια πολυήμερη εκδρομή. Διανύω τον πέμπτο χρόνο μου στη δημόσια εκπαίδευση και οι μόνες φορές που με έχουν πιέσει εντατικά οι διευθυντές μου, τόσο ώστε να έρθω σε αντιπαράθεση μαζί τους, είναι είτε για να συνοδεύσω εκδρομές, είτε για να σβήσω απουσίες, είτε για να ανεβάσω τις βαθμολογίες μου, είτε για να παρευρεθώ σε εκκλησιασμούς. Ευτυχώς δεν είναι όλα τα σχολεία έτσι. Κάποια δημόσια σχολεία δουλεύουν πολύ καλά. Απλά εγώ δεν έχω βρεθεί ποτέ, ως εργαζόμενος σε τέτοιο, και όσο περνάνε τα χρόνια βλέπω ότι μειώνονται δραστικά οι πιθανότητες να το καταφέρω. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα παιδιά και έχουμε ακόμα κάποιο κίνητρο να δουλέψουμε...

Χθες το βράδυ ήμουν σε ένα μασκέ πάρτυ σε ένα φιλικό σπίτι. Ειδικά τώρα που είμαι στα τριανταφεύγα, συνειδητοποίησα ότι τα καλύτερα πάρτυ είναι τα μασκέ. Τα άτομα της ηλικίας μου (βάλε +/- 5 χρόνια) κάνουν κρα να περάσουν καλά και να διασκεδάσουν και το καταφέρνουν σπάνια. Ο καθένας μας έχει τα προβλήματα του, οικονομικά, προσωπικά, κοινωνικά και είναι σε μια φάση που δεν μπορεί να βλέπει μπροστά το μέλλον με μεγάλη αισιοδοξία, όπως ένας εικοσάρης. Επίσης, έχοντας ζήσει αρκετά στο παρελθόν, είμαστε και λιγότερο ανεκτικοί στην ταλαιπωρία της μαζικής διασκέδασης. Δηλαδή ο ιδεατός χώρος για να διασκεδάσει κανείς είναι ένα σπίτι. Σε ένα απλό πάρτυ όμως μας πιάνουν όλους τα ναρκισσιστικά. Μόνο το ότι όλος ο κόσμος θα "έχει βάλει τα καλά του", βάζει μέσα έναν επιδεικτικό παράγοντα σε συνδυασμό με μια σοβαροφάνεια που βγάζει από μέσα μας, τον καθημερινό εαυτό. Ακόμα και ωραία χορευτική μουσική να παίζει, κάποιοι θα την αγνοήσουν γιατί θα εκμεταλλευτούν την παρουσία του κόσμου για να συζητήσουν τα προβλήματα τους. Αν όμως είναι όλοι μασκαρεμένοι, αναγκαστικά στέλνουν και τον ναρκισσισμό και τη σοβαροφάνεια στο σπίτι. Πως να μιλήσεις σοβαρά και να σε ακούσει ο άλλος αν είσαι σαν σούργελο; Είναι πιο εύκολο να χορέψεις σαν παρλιακό και να λες χαζομάρες με τους γύρω σου μασκαρεμένος παρά με κανονικά ρούχα. Με τη μάσκα, αυξάνεται η κοινωνικότητα στους ντροπαλούς, η χορευτική διάθεση στους άρρυθμους, το γέλιο στους μελαγχολικούς. Νομίζω ότι τα καλά μασκέ πάρτυ είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία για όλους. Δόξα και τιμή σε όσους μπαίνουν στον κόπο να τα διοργανώνουν.

Τις προάλλες, είδα ένα αρκετά ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ που μιλά για τα οινοποιεία του Bordeaux καθώς και το πως προωθούν και πωλούν τα προϊόντα τους στην Κίνα. Έχει ενδιαφέρον, όχι μόνο για τους οινόφιλους, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο γιατί η ταινία δείχνει το πως φέρονται και λειτουργούν οι νεόπλουτοι Κινέζοι. Έχουν μια διαφορετική φιλοσοφία στο πως ξοδεύουν σε σχέση με τους δυτικούς, και οι συνήθειες τους μπορεί από το να προκαλέσουν γέλιο ως οργή. Αλλά στην ταινία λέει κάτι πολύ σημαντικό. Οι Κινέζοι επειδή σε πολύ λίγα χρόνια έφτασαν από την κόλαση, στον παράδεισο δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον. Εμείς που έχουμε γεννηθεί μαθημένοι σε ένα σχετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο (ασχέτως το πως αυτό έχει γίνει πολύ χειρότερο τα τελευταία χρόνια), μας φαίνεται ακατανόητο και δραματικό το να ζήσουμε όπως οι παππούδες μας. Οι Κινέζοι φέρονται σαν να ξέρουν ότι αυτό που έχουν είναι παροδικό και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου αν ή μάλλον όταν αυτό καταστραφεί. Και αυτό πρέπει να το έχουμε υπόψη μας.

Αυτά για σήμερα. Καλό σας βράδυ και να προσέχετε...

Υ.Γ. ευχαριστώ τους φίλους (ειδικά αυτούς στα μακρινά ξένα), που διαβάζουν το βλογ μου και με ωθούν να το διατηρώ τόσα χρόνια. Μακάρι να τα ξαναπούμε σύντομα και από κοντά (ίσως σε κάποιο μασκέ πάρτυ...)

Σκόρπιες Σκέψεις

Μου αρέσουν πάρα πολύ οι προτάσεις που αρχίζουν με την φράση "υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι". Νομίζω ότι υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, αυτοί που τους αρέσουν οι προτάσεις που αρχίζουν με αυτή τη φράση, και οι άλλοι. Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, αυτοί που στο άκουσμα της λέξης Παντελίδης σκέφτονται τον παλιό αμυντικό της Προοδευτικής, και αυτοί που σκέφτονται τον τραγουδιάρη (το έχω ξαναγράψει αυτό;). Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι αυτοί που κατουράνε στο ντους και οι ψεύτες. Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι αυτοί που πρέπει αναγκαστικά να είναι σε κάποιο στρατόπεδο και αυτοί που θεωρώ εγώ λογικούς. Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι αυτοί που θεωρώ εγώ λογικούς και έχουν την ατυχία να ζουν σε έναν παράλογο τόπο σε μια παράλογη εποχή και οι άλλοι που μπορεί να μη περνάν καλά αλλά τουλάχιστο νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.

Είναι εντυπωσιακό με τι πάθος, με τι ένταση οι περισσότεροι από τους συνανθρώπους μας έχουν την ικανότητα να επιτίθενται λεκτικά, να δίνουν απλόχερα βλέμματα γεμάτα μίσος και λέξεις γεμάτες περιφρόνηση σε όσους δεν έχουν την ίδια άποψη με τη δική τους.

Στο χώρο που δουλεύω, στην εκπαίδευση δηλαδή, το θέμα που συζητιέται κυρίως είναι η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Με μεγάλη μαεστρία προσπαθώ να κρατήσω τις απόψεις μου και να τις μοιραστώ στον σωστό χρόνο και με συγκεκριμένους ανθρώπους γιατί δεν έχω καμία μα καμία διάθεση να ακούω τα κηρύγματα είτε αυτών που είναι υπέρ (κυρίως λόγω φόβου ότι η κακή κυβέρνηση θα μας κόψει τον κώλο αν τολμήσουμε και ορθώσουμε οποιαδήποτε διαφωνία, ή ότι ο διευθυντής/διευθύντρια μας θα σταματήσει να μας καβατζώνει αν του/της χαλάσουμε το χατίρι και τον/την φέρουμε σε δύσκολη θέση απέναντι στους αποπάνω που πιέζουν) είτε αυτών που είναι κατά (διότι η κακή κυβέρνηση θα μας κόψει τον κώλο αν αποδεχθούμε το σχέδιο της όχι μόνο για διάλυση του δημόσιου σχολείου και των εργασιακών σχέσεων, αλλά και για τη δημιουργία στρατιών αγράμματων που θα γίνουν φτηνοί εργάτες). Είναι εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο το να εξηγήσεις (ακόμα και σε ενήλικες εγγράμματους) ότι παρόλο που διαφωνείς εξ' ίσου και με τις δύο απόψεις συγχρόνως βρίσκεις ψήγματα αλήθεια και στις δύο, και ότι παρόλο που είσαι κακοπληρωμένος και χωρίς να βλέπεις άμεσο αντίκτυπο στο αποτέλεσμα της δουλειάς σου συνεχίζεις να προσπαθείς να την κάνεις όσο καλύτερα μπορείς (δεδομένων των συνθηκών πάντα) και θεωρείς εποικοδομητική οποιαδήποτε κριτική και συμβουλή σου δίνεται για να την κάνεις ακόμα καλύτερα. Δεν ντρέπομαι να το πω ότι πολλές φορές απλά γνέφω θετικά σε ότι μου λένε για να με αφήσουν ήσυχο γιατί έχω σημαντικότερα πράγματα να κάνω στη ζωή μου από το να χαλάω ώρες στο να τσακώνομαι καθημερινά για ένα κακογραμμένο νομοσχέδιο που θα εφαρμοστεί πρόχειρα και δεν θα αποδώσει απολύτως κανένα αποτέλεσμα. Αυτές οι σκέψεις υπήρχαν εδώ και καιρό στο μυαλό μου, αλλά έγιναν ακόμα εντονότερες μετά τα νέα που έμαθα λίγες μέρες πριν. Ένας δάσκαλος στην ηλικία μου περίπου (τριαντακάτι) που δούλευε στο δημοτικό σχολείο της περιοχής που συνεχίζω να δουλεύω εγώ, μετά το σχόλασμα ένιωσε μια αδιαθεσία και έκατσε σε ένα παγκάκι από το οποίο δεν σηκώθηκε ποτέ. Αδιευκρίνιστα αίτια θανάτου είπε η αρχική ιατροδικαστική εξέταση. Άνθρωπος με μεγάλο άγχος μου είπαν οι συνάδελφοι που μετακινούμαστε καθημερινά στο τραίνο. Όσο και σκατά να είναι η εποχή, όσο και σκατότερη θα γίνει, αξίζει κάποιος να σκάσει από το άγχος του; Να πα να γαμηθεί και η κυβέρνηση και η φτώχια και το μνημόνιο και η αξιολόγηση και το τραίνο και το πρωινό ξύπνημα και η μιζέρια και το άγχος. Με τίποτα δεν θέλω, όταν έρθει η ώρα μου, να πάω από αδιευκρίνιστα αίτια. Τι πράγμα είναι αυτό; Άκου εκεί αδιευκρίνιστα αίτια...Θέλω να έχω λόγο στο πως θα φύγω από τη ζωή. Θέλω να γίνει λόγω μιας συνειδητής μου απόφασης, λόγω μιας συνήθειας μου, λόγω ενός λόγου... Μόλις έσβησα μία ολόκληρη παράγραφο που απαριθμούσα τους τρόπους με τους οποίους θα ήθελα να πεθάνω αλλά αποφάσισα να τη σβήσω για να μη το παραχέσω με τη θανατίλα.

Αλλάζω θέμα. Έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον το να παρατηρώ τις αντιδράσεις ανθρώπων όταν συνειδητοποιούν ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος πέρα από το δικό τους, ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαφορετικά γούστα από τα δικά τους. Δεν λέω ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι κακοί, κάθε άλλο, απλά ποτέ δεν έτυχε ή δεν προσπάθησαν να δουν κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουν καθημερινά γύρω τους. Χθες το βράδυ βρέθηκα με μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχουμε κοινά ενδιαφέροντα απλά κοινούς ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν και για άλλη μια φορά παρατήρησα το ίδιο πράγμα. Απόλυτη έκπληξη όταν τους ανέφερα ότι π.χ. ούτε ξέρω τα τραγούδια του τραγουδιστή Παντελίδη, ούτε πάω στα μπουζούκια, ούτε βγαίνω στα μέρη που βγαίνουν αυτοί παρά το ότι βγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ. Μάλιστα σε κάποια συγκεκριμένη φάση άκουσα και μια ιδιαίτερα αγενή φράση (που προτίμησα να αγνοήσω) μέχρι να μου εξηγήσουν σήμερα ότι το άτομο που την είπε "απλά έτσι είναι και να μη με απασχολεί". Πραγματικά στεναχωριέμαι για τους ανθρώπους που απλά λένε κάτι άσχημο για να νιώσουν εκείνοι ανώτεροι, όχι τόσο γι' αυτούς, αλλά για το πόσο πολλοί είναι. Το έλεγα και πριν. Δεν είναι μόνο θέμα μουσικής ή πολιτικής άποψης. Όσο περισσότεροι θεωρούν ότι έχουν συγχρόνως αυτοί δίκιο και οι άλλοι άδικο, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχουμε να δούμε άσπρη μέρα μελλοντικά.

Και όταν λέω άσπρη μέρα είναι το να μπορούμε κάποιες μέρες να είμαστε ευτυχισμένοι και ανέμελοι, να χαρούμε την οικογένεια μας, τους φίλους μας, τη μουσική, το χορό, τα παιδιά, τον ήλιο, τη θάλασσα, τον έρωτα, την τέχνη, την ομάδα μας, το ότι γουστάρουμε να κάνουμε στην τελική, παρά το ότι συνολικό και σημαντικό γίνεται γύρω μας. Χρειάζεται να τα διαχωρίσουμε αυτά. Χρειάζεται να αποδεχτούμε ότι συνολικά σαν κοινωνία δεν έχουμε μεγάλες πιθανότητες προόδου (όσο π.χ. ακόμα κάποιος κινδυνεύει με φυλάκιση επειδή έκανε πλάκα για έναν μοναχό στο φατσοβιβλίο), χωρίς όμως να σταματήσουμε να προσπαθήσουμε ούτε να κάνουμε τους γύρω μας καλύτερους, ούτε να περνάμε καλά με ότι έχουμε καθημερινά όντας ευγνώμονες για το ότι έχουμε.
Κλείνω με υστερόγραφα:
ΥΓ 1: Η γουρούνα πέθανε, σε λίγες μέρες θα την κηδέψουμε (για τους παλιούς φαν του PWBT Radio)
ΥΓ 2: Αν έχετε διάθεση βάλτε στα σχόλια προτάσεις που αρχίζουν με τη φράση "υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι"
ΥΓ 3: Να προσέχετε (από όλες τις απόψεις)

Άγιε μου Βασίλη...

 Άγιε μου Βασίλη γεια σου. Είμαι ο Sfiltros και είπα και εγώ μετά από πολλά χρόνια να σου γράψω κάτι. Το ξέρω ότι τώρα λόγω κρίσης έχουν αυξηθεί οι δουλειές σου (μια και τα εορτοδάνεια είναι παρελθόν πλέον) ενώ συγχρόνως έχουν μειωθεί τα έσοδα σου (καταραμένη ύφεση), αλλά επειδή θεωρώ πως ήμουν καλός άνθρωπος την προηγούμενη χρονιά, θα σε υποχρεώσω να με ακούσεις, ασχέτως αν θα ικανοποιήσεις τις επιθυμίες μου. Μπορεί να είσαι ένα πλάσμα που απέκτησε την τελική του μορφή στη σύγχρονη ιστορία, και κάποιοι να σε κατηγορούν ότι απλά κάποτε δούλευες στη βιομηχανία των αναψυκτικών, αλλά εγώ δεν θα μείνω σε αυτό. Παρατηρώντας σε, καταλαβαίνω ότι είσαι ιδιαίτερος τύπος, τα έχεις τα θεματάκια σου. Δεν θα κρίνω τις στυλιστικές σου επιλογές γιατί καταλαβαίνω ότι είναι στολή εργασίας και ίσως δεν είχες και επιλογή να διαλέξεις κάτι διαφορετικό. Το στυλάκι σου όμως με τα πολλά κιλά και το διαρκές χαμόγελο μου δείχνει ότι βαθιά μέσα σου έχεις προβλήματα. Διακρίνω μια μεγάλη θλίψη μέσα σου, την οποία προφανώς προσπαθείς να καλύψεις με ανελέητη μάσα αφενός, κάνοντας δώρα στους άλλους αφετέρου. Φαντάζεσαι ότι και όλος ο κόσμος, σαν και σένα, είναι θλιμμένος και έστω και πρόσκαιρα θα μπορέσει να καλύψει το κενό μέσα του με τα υλικά δωράκια που θα του προσφέρεις. Το άσχημο είναι ότι εσένα δεν σου προσφέρει τίποτα κανείς. Μόνο σου ζητούν. Αλλά αυτά είναι τα κακά τις δουλειάς σου...
 Εγώ δεν θα σου ζητήσω υλικά πράγματα, δεν θα σου ζητήσω να μου φέρεις κάτι. Θα σου ζητήσω πράγματα που μπορείς να κάνεις για να βελτιώσεις την ποιότητα της ζωής μου, και των γύρω μου, με τη νέα χρονιά. Και είμαι σίγουρος πως μπορείς να τα κάνεις αυτά, γιατί έχεις μαγικές και θεϊκές ιδιότητες. Αν δεν τις είχες, σύμφωνα με την ανάλυση που βλέπουμε στο παρακάτω βιντεάκι θα κατάστρεφες όλη τη γη. Εξάλλου όλο και κάποια συμφωνία μπορείς να κάνεις και με κάποιο άλλο μυθικό πλάσμα για να βοηθήσει την κατάσταση, μια και σε συμπαθούν όλοι.

Δεν θα σε καθυστερήσω άλλο και θα αρχίσω το ζητούλεμα. Σε προετοιμάζω, θα ζητήσω πολλά... Θέλω να κάνεις τον κόσμο ποιο ευγενικό. Θέλω να κάνεις τους ανθρώπους πιο ανθρώπινους. Θέλω τα αυτοκίνητα να σταματάν στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί. Θέλω αυτοί που βήχουν και φταρνίζονται να βάζουν το χέρι τους μπροστά. Θέλω αυτοί που μιλάνε στο τηλέφωνο σε δημόσιους χώρους να το κάνουν χαμηλόφωνα. Θέλω στο τραίνο να βλέπω όσους θέλουν να μπουν να περιμένουν όσους θέλουν να βγουν. Θέλω κάθε συναλλαγή να συνοδεύεται από τη λέξη "ευχαριστώ" και ένα χαμόγελο. Θέλω αγνώστους να χαμογελούν μεταξύ τους στο δρόμο. Θέλω να σταματήσει να θεωρείται μαγκιά και εξυπνάδα η κλεψιά. Θέλω να αφήνω σε ένα κοινόχρηστο ψυγείο κάτι και να μην το πειράξει κανείς. Θέλω να σταματήσουν όλοι να λένε ψέμματα. Θέλω σε σημαντικές θέσεις να βλέπω άξιους ανθρώπους. Θέλω μια κοινωνία όπου όλοι μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς χωρίς ισοπεδωτικές ισότητες αλλά και τεράστιες ανισότητες. Θέλω να βλέπω κόσμο να ξεχωρίζει μέσω της δουλειάς και της αξίας του. Θέλω όταν θέλω να δουλέψω να με αφήνουν να το κάνω. Θέλω να νιώθω ότι η δουλειά μου εκτιμάται. Θέλω τους άντρες να φέρονται όμορφα στις γυναίκες και στις γυναίκες να φέρονται ανθρώπινα στους άντρες. Θέλω να μπορώ να περπατώ στον δρόμο χωρίς να φοβάμαι. Θέλω να μπορώ να πιω ένα ποτό σε οποιοδήποτε μαγαζί χωρίς να φοβάμαι ότι θα με ποτίσουν πετρέλαιο. Θέλω να έρχονται τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην ώρα τους και όταν συμβαίνει κάποιο πρόβλημα να με ενημερώνουν. Θέλω να νιώθω πως με σέβονται σαν πολίτη, σαν άνθρωπο, σαν επιβάτη, σαν εκπαιδευτικό, σαν άντρα, σαν οπαδό, σαν πελάτη, σαν φίλο. Θέλω να μπορώ να ζήσω ανεξάρτητα με το μισθό μου. Θέλω να βλέπω τον κόσμο να διψά για μάθηση, για ομορφιά, για πολιτισμό. Θέλω τους πάντες να προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι. Θέλω στους κλειστούς χώρους που επιτρέπεται το κάπνισμα να υπάρχει εξαερισμός. Θέλω όσους αγαπώ να είναι υγιείς και ευτυχισμένοι. Θέλω να γνωρίσω καινούργιους ενδιαφέροντες ανθρώπους που να θέλουν να κάνουν μαζί μου πράγματα που θεωρώ ενδιαφέροντα. Θέλω να ερωτευτώ για άλλη μια φορά σαν να ήταν η πρώτη φορά. Θέλω τον κόσμο να μάθει να ακούει. Θέλω τον κόσμο να ζητάει συγνώμη και να παραδέχεται τα λάθη του. Θέλω να μη ξαναδώ σκουπίδι σε παραλία. Θέλω να σταματήσουν να καίγονται τα δάση. Θέλω να τιμωρούνται παραδειγματικά όσοι βλάπτουν την κοινωνία αλλά μόνο αυτοί. Θέλω δίκαια και άμεση δικαιοσύνη. Θέλω να μη φοβάμαι να πάω στην αστυνομία. Θέλω αστυνομικούς με επίπεδο που καταλαβαίνουν τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στην κοινωνία και πράττουν ανάλογα. Θέλω γιατρούς που θέλουν να θεραπεύσουν, δασκάλους που θέλουν να διδάξουν, τραγουδιστές που θέλουν να τραγουδίσουν, σκουπιδιάρηδες που θέλουν να καθαρίσουν. Θέλω ένα κράτος που φορολογεί δίκαια και πολίτες που πληρώνουν ότι τους αναλογεί, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Θέλω να δίνονται λεφτά στην έρευνα, στην παιδεία, στην υγεία, και όχι σε εξοπλισμούς. Θέλω να δω βιβλιοπωλεία να δουλεύουν περισσότερο από σκυλάδικα. Θέλω να μειωθούν οι βλάκες. Θέλω να μπορώ να πηγαίνω στο γήπεδο για να διασκεδάσω. Θέλω να βλέπω γονείς να διαπαιδαγωγούν και να προετοιμάζουν σωστούς, και όχι κακομαθημένους και τελικά παρατημένους, ανθρώπους. Θέλω κάθε μέρα κάτι να με κάνει να γελάω. Θέλω όταν αρρωστήσω να μπορώ εύκολα να πάω κάπου να προσπαθήσουν να με θεραπεύσουν. Θέλω όταν πεθάνω να μπορώ να διαχειριστώ στην χώρα μου το σώμα μου όπως ακριβώς το θέλω εγώ και όχι όπως θέλουν κάποιοι άλλοι. Θέλω ο κόσμος να ζει και όχι να επιβιώνει. Ζητάω πολλά και παράλογα άγιε μου ε; Προσπάθησε να κάνεις 2-3 από όσα είπα και πάλι ικανοποιημένος θα είμαι...

Καλή χρονιά σε όλους σας. Και να προσέχετε...

Αντισφάκ και άλλες ιστορίες

 Στο παρόν κείμενο θα αναφερθώ σε ένα ιστορικό ντοκουμέντο, κάτι που με είχε ενθουσιάσει πολλά χρόνια πριν, και έγινε πάλι επίκαιρο. Κάτι που το έψαχνα για μέρες μέσα σε σαβούρες και χαρτούρες, και χάρηκα ιδιαιτέρως που το βρήκα. Αλλά για να σας κρατώ σε αγωνία δεν θα το μοιραστώ μαζί σας ακόμα. Ας μείνουμε στο σύνθημα του παραπάνω τοίχου. Ένα πραγματικά έξυπνο σύνθημα που φαντάζομαι ότι πολλοί (όχι εσείς αγαπητοί αναγνώστες μου), δεν θα το καταλάβουν. Με βάση αυτό και αφού έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από τότε που συνελήφθησαν τα μέλη της χρυσαυγής ας δούμε τώρα που βρίσκεται αυτή η οργάνωση. Κάποια πρωτοκλασάτα στελέχη είναι στην φυλακή, μία συγκέντρωση που έγινε τις προάλλες στο κέντρο δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως διατηρούν τα εκλογικά τους ποσοστά υψηλά. Τι συμβαίνει; Αυτοί που λένε πως θα τους ψηφίσουν δεν έχουν πειστεί για την εγκληματική τους δραστηριότητα; Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να το καταλάβουμε. Ο κόσμος μπορεί να μην έχει το ίδιο θάρρος στο να βγει και να τους υποστηρίξει φανερά, αλλά τους θέλει. Δεν τον ενδιαφέρει ότι φέρονται βίαια και σαν εγκληματίες. Θέλει να έχει στην καβάτζα τους ούγκανους που θα καθαρίσουν για πάρτη του. Τα μπρατσόνια που θα τα πάρει ένα τηλέφωνο και θα πάνε να κάνουν τη βρώμικη δουλειά γι' αυτόν. Θα δείρουν για πάρτη του, θα "καθαρίσουν" για πάρτη του, ασχέτως αν αυτό δεν θα έχει κανένα μα κανένα αποτέλεσμα στην βελτίωση της ζωής του. Σημαντικό μέρος των συνανθρώπων μας είναι θρασύδειλοι, αμόρφωτοι, ψευτοφασίστες, που ακόμα και αν τους πεις ότι αυτοί που πουλάνε ελληνικότητα και γενετική καθαρότητα, δεν ξέρουν ούτε να μιλάν, ούτε να γράφουν ελληνικά, ενίοτε μπερδεύουν και τα ονόματα των ηρώων που μνημονεύουν (για δείτε εδώ), θα σου απαντήσουν: "Ε και;". Οι ίδιοι άνθρωποι συγχρόνως θα μιλήσουν για θεωρίες συνωμοσίας αφελληνισμού του έθνους αν αναφερθεί κάποιος σε μείωση των ορών διδασκαλίας των αρχαίων στα σχολεία...

 Τις τελευταίες μέρες έχει γίνει μεγάλο θέμα και με το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Ας δούμε τα γεγονότα. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λέει πώς πρέπει η χώρα να το υιοθετήσει γιατί κινδυνεύει με αποπομπή από το συμβούλιο τις Ευρώπης, η κυβέρνηση  σκεφτόταν να το νομοθετήσει, υπήρξαν όμως αντιδράσεις από την εκκλησία και τελικά υπερίσχυσαν οι μουσάτοι... Τι περιμέναμε ότι θα γίνει κάτι διαφορετικό; Αφού κάποιοι το λένε ευθαρσώς. "Αφού η εκκλησία βάση συντάγματος δεν είναι χωρισμένη από το κράτος, το κράτος δεν μπορεί να νομοθετεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της". Όπως διάβασα και πριν μερικές μέρες "Όχι στο σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης εκκλησίας κράτους!"

  Ώρα για το ντοκουμέντο που σας έλεγα. Όλοι θα ακούσατε κάποιες μέρες πριν τις δηλώσεις του Σφακιανάκη υπέρ της χρυσαυγής. Πολλοί τον έκραξαν, πολλοί του έκαναν πλάκα, πολλοί τον δούλεψαν, άλλοι τον υποστήριξαν, εγώ δεν είπα τίποτα. Θα πω σε λίγο, αλλά πριν πω θα σας διηγηθώ μια πραγματική ιστορία από το μακρινό 1996. Ήμουν φοιτητής στην Πάτρα και έμενα σε μια πολυκατοικία που είχε μόνο γκαρσονιέρες που νοικιάζονταν σε φοιτητές. Ένας από τους ένοικους της πολυκατοικίας κατά καιρούς μεράκλωνε σε κάτι πολύ προχωρημένες ώρες και έβαζε στο τέρμα αποκλειστικά τα γαυγίσματα του Σφακιανάκη (εκδηλώθηκα τώρα λίγο...). Εγώ κάποιες φορές έκανα υπομονή και άλλες γινόμουν γραφικός βγαίνοντας στο παράθυρο του φωταγωγού και φωνάζοντας να το κλείσει, αλλά ένας άλλος ένοικος της πολυκατοικίας έκανε κάτι πραγματικά μεγαλειώδες. Έφτιαξε κάτι στον υπολογιστή του, το φωτοτύπησε, το έριξε κάτω από τις πόρτες όλων των διαμερισμάτων, και από τότε, ποτέ, ΠΟΤΕ, δεν μας ξαναενόχλησε ο τύπος με τον Σφακ. Και πριν δείτε το χαρτί, απλά να σας πω ότι ούτε η μουσική του Σφακ μου άρεσε ποτέ, ούτε η κιτς αισθητική του, και εννοείται πως με ενοχλούσαν και με ενοχλούν οι πομπώδεις μπαλαφάρες του. Είναι το πρότυπο του "γαμάω" Ελληνάρα που ακόμα και όταν δεν το λέει, σκέφτεται το "ξέρεις ποιος είμαι 'γω ρε;". Βρε ουστ! 

Δεν θα πω κάτι άλλο. Απλά "Αντισφάκ!"

  Ας αλλάξω λίγο θέμα. Το συζητούσα αυτό τις προάλλες, αλλά έχω παρατηρήσει ότι μειώνεται η υπομονή μου στους ενήλικες που θεωρώ "καμένα χαρτιά" ενώ αυξάνεται με τα παιδιά και τους εφήβους. Μπορεί αυτό βέβαια να βοηθάει τη δουλειά μου (που παρά τις πολύ άσχημες συνθήκες και τη μεγάλη κούραση (παρένθεση στην παρένθεση: πολλοί δεν μπορείτε να πιστεύετε ότι ένας καθηγητής σε ένα δημόσιο σχολείο μπορεί να κουράζεται πολύ, αλλά απλά κάνετε λάθος) νιώθω ότι όλο και συχνότερα επιτυγχάνω κάποιους από τους στόχους μου), αλλά δεν βοηθά στην καθημερινότητα μου εκτός δουλειάς. Για παράδειγμα χθες το απόγευμα στο μετρό ένας κύριος έβηξε στη μούρη μου χωρίς να βάλει το χέρι του μπροστά, εγώ απλά τον αγριοκοίταξα, αυτός δεν κατάλαβε καν ότι είχε κάνει κάτι λάθος (ώστε να ζητήσει συγνώμη, ή έστω να κάνει κάποιο αντίστοιχο νεύμα) και συνέχισε να με κοιτάει με απάθεια. Το πρώτο και το μόνο πράγμα που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να τον χτυπήσω. Όχι να τον βρίσω, όχι να αντιδράσω πολιτισμένα εξηγώντας του το λάθος του, απλά να τον κοπανήσω. Και είμαι άνθρωπος που σε όλη την ενήλικη ζωή μου έχω μπλεχτεί σε καβγά μόνο μία φορά (στο στρατό με έναν ούγκανο...). Άτομα που δεν έχουν απλές κοινωνικές δεξιότητες σε μεγάλη ηλικία, δεν μπορούν να τις αποκτήσουν, και πραγματικά δεν θέλω να βρίσκονται δίπλα μου.  Αλλά δυστυχώς τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, είναι οι γονείς των μαθητών μου, είναι πολίτες, είναι ψηφοφόροι, και πρέπει να βρω την ηρεμία να τους αποδεχθώ, έστω σαν καλτ φιγούρες που απλά μου δυσκολεύουν τη ζωή όποτε με βρουν μπροστά τους. Δύσκολο...

  Μερικές εβδομάδες πριν είχα πάει σε μια συναυλία (στην υπόγα του ΑΝ στα Εξάρχεια). Δεν έχει νόημα το πόσο καλά έπαιξε η μπάντα, αλλά το τι συνθήκες επικρατούσαν. Στο  συν άπειρο ήταν ο κόσμος, στο πλην άπειρο η λειτουργία του εξαερισμού. Στο μέσο βαρέθηκα και πήγα στην πόρτα για να πάρω μια ανάσα της προκοπής. Είπαμε, είμαστε επαναστάτες στην Ελλάδα και δεν δεχόμαστε την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους, αλλά δεν θα σας πουν και φλώρους ρε μάστορες αν πατήσετε το κουμπάκι να φύγει λίγο η καπνίλα. Το ίδιο συνέβη και σε ένα κρασόμπαρο που είχα πάει μερικές μέρες πριν, όπου για να απολαύσω ένα ποτό καλής ποιότητας έπρεπε να ανεχθώ τους τόνους καπνίλας και πουρίλας των γύρω μου. Μη νομίζετε ότι απλά μιζεράζω και γκρινιάζω σαν γριά μπάμπω (που προφανώς το κάνω), το θέμα είναι πως (όπως και στο θέμα των ομόφυλων ζευγαριών που ανάφερα παραπάνω), η μειοψηφία δεν έχει κανένα δικαίωμα. Δεν θέλω να απαγορεύεται το κάπνισμα στα μπαρ, θέλω να έχουν καλό εξαερισμό (που να λειτουργεί) ώστε και εγώ (ως παππούς από το muppet show) να μην ενοχλούμαι και όσοι έχουν άσθμα (για σένα τα γράφω κουμπάρε) να μην αρρωσταίνουν.  

  Βέβαια θα μου πεις τώρα φίλε αναγνώστη, εδώ ο κόσμος καίγεται, έχουμε ανεργία, πλημμύρες, κρύο, φτώχεια και εσένα σε νοιάζει η καπνίλα; Ναι. Τα μεγάλα προβλήματα δεν μπορούμε να τα λύσουμε από τη μια μέρα στην άλλη, τα μικρά όμως της καθημερινότητας μας μπορούμε. Όλοι τραβάμε τα ζόρια μας, όλοι νιώθουμε απογοήτευση, αλλά δεν παύουμε να είμαστε κοινωνικά όντα και χρειάζεται να κάνουμε τη συνύπαρξη μας όσο γίνεται καλύτερη. Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να παρατηρούμε, να ακούμε, και να έχουμε το μέτρο ανάμεσα στη σιγουριά του να κάνουμε τους γύρω μας καλύτερους και στην ταπεινότητα του να ακούμε και να μαθαίνουμε από τους άλλους. Και επειδή δεν θέλω να σας κουράζω με τις αμπελοφιλοσοφίες μου, θα σας αντιγράψω κάτι που διάβασα σε ένα σάιτ τις προάλλες, για έναν μεγάλο φιλόσοφο της εποχής μας, τον Γούντι Άλεν...

Τι μας λέει ο Γούντι λοιπόν;

- Τι είναι η ζωή;

«Η ζωή είναι ένα σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα, με ποσοστό θνησιμότητας 100%.»

- Μερικές φορές ο χρόνος με τρομάζει…

«Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν, αλλά μπορείς να καταστρέψεις το παρόν με το να στενοχωριέσαι για το μέλλον.»

- Φοβάμαι ότι θα πεθάνω…

«Δεν θέλω να γίνω αθάνατος μέσα από τη δουλειά μου. Θέλω να γίνω αθάνατος με το να μην πεθάνω.»

- Έχω σεξουαλικά προβλήματα…

«Μην υποτιμάτε τον αυνανισμό. Είναι σεξ με κάποιον που αγαπάς πολύ.»

-Είχα μεγάλα σχέδια για τη ζωή μου…

«Αν θέλεις να κάνεις το Θεό να γελάσει, πες του για τα σχέδιά σου.»

- Πώς να έχω μια καλή σχέση με τη γυναίκα μου;

«Στο σπίτι μου είμαι το αφεντικό, η γυναίκα μου απλά παίρνει τις αποφάσεις.»

- Ποιος ο κοινωνικός ρόλος μου;

«Πρέπει να γυρίσω γρήγορα πίσω, πριν πάρουν είδηση ότι δεν με έχουν ανάγκη.»

- Πρέπει να είμαι πάντα το καλό παιδί;

«Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: οι καλοί και οι κακοί. Οι καλοί κοιμούνται καλύτερα, αλλά οι κακοί φαίνεται ότι περνούν καλύτερα ξύπνιοι.»

- Απολογισμός ζωής…

«Το μόνο πράγμα που μετανιώνω στη ζωή μου είναι που δεν είμαι κάποιος άλλος.»

Και θα κλείσω με μια μουσικούλα... Έναν δίσκο που ακούω είτε αργά το βράδυ, είναι πολύ νωρίς το πρωί (όταν φεύγω για δουλειά). Έναν δίσκο που συνδυάζει την τζαζ με ορχηστρικά και κλασικά ακούσματα. Στο γιουτουμποβίντεο από κάτω, έχει όλο τον δίσκο του Joshua Redman - Walking Shadows. Απολαύστε τον.

Καλό βράδυ, και να προσέχετε...